Dag 24: Dallas - Düsseldorf - Lokeren

Hotel:/ Aantal miles gereden:  250 km Hoogste temperatuur vandaag:  22°C

Tegen 5u Amerikaanse tijd kwamen ze rond met ontbijt: yoghurt met granola. Eens wat anders op een vliegtuig. Marie-Laure sliep er allemaal doorheen☺️ Ik heb een heel deel van de blog getypt. Ik wou eerst verder kijken naar seizoen 6 van Suits. Op ipad had ik 5 net afgekeken. Ik had nl gezien op de heenweg datje  aflevering 1-4 al kon bekijken. Maar....ze hadden het veranderd! Het waren nu aflevering 13-16 die je kon bekijken👀 Wordt dus nog even afwachten tot ze op Netflix komen in België om het vervolg te zien.
We landden drie kwartier te vroeg. Dat was goed, want we hadden niet veel tijd in Londen. Onze boardingpassen hadden ze bij het opstijgen in Amerika aan de gate nog voor ons afgedrukt, dus dat was in orde. We moesten via een bus naar een andere terminal. Daar weer een luchthaventrail doen en door security. De gesloten flesjes water die we gekregen hadden op de vlucht van American Airlines, mochten niet mee. Vind ik echt belachelijk. Wat een verspilling! Dus met het blikje cola dat we nog mee gekregen hadden, mijn medicatie genomen 😊 Verder liep de controle vlot en hadden we nog precies 45 minuten de tijd om de mails te checken en op fb te kijken. Helaas kregen we net op dat moment een sms dat Lucs vader met complicaties weer was opgenomen die nacht. Beetje raar, gebeurde toen wij in de lucht hingen dus...
De vlucht naar Düsseldorf vertrok bijna 25 minuten te laat. Maar we zaten wel in het krappe vliegtuig de hele tijd. Ik typte de blog verder af en daarna keek ik zoals de anderen naar iets op de ipad. Ik had gisteren nog de documentaire gedownload op Netflix van de aanslag in Oklahoma. Aangezien we daar geweest zijn, wou ik die bekijken.Het was erg aangrijpend.
Voor ze af was, waren we al geland.  We hadden als een van de eersten onze valiezen. Luc belde het hotel in Düsseldorf waar we gelogeerd hadden de nacht voor ons vertrek. Twintig minuutjes later kwam de shuttle ons ophalen en zette ons af aan het hotel. Daar dronken we nog even wat water en gingen naar toilet vooraleer we vertrokken naar huis.
Onderweg kregen we heel erg honger en zijn we in Nederland gestopt om pizza te eten😋
Na nog een uurtje rijden, kwamen we eindelijk thuis. De kinderen hadden welkomstbladen opgehangen.
We hebben nog een klein beetje bij gebabbeld, maar na 40 u wakker blijven, was onze pijp nu echt wel uit.
het was alweer en fantastische reis, op naar de volgende!

Dag 23: Dallas

Hotel:  Aantal miles gereden:  74 miles Hoogste temperatuur vandaag:  102°F

Zoals het eten gisterenavond niet echt veel voorstelde, zo was ook het ontbijt. Er was van alles voldoende, maar na een tijdje word je wel aan bepaalde zaken gewend😊 Dan begon het inpakken. Altijd een vervelend iets. Ongelooflijk wat je allemaal bij elkaar krijgt na een dikke drie weken. De kledij ging snel, dat zat bij elk van ons al in de eigen koffer de hele tijd. Toch gevraagd om te sorteren wat wel en niet onmiddellijk gewassen moest worden thuis, maar kijk, ook dit lag mooi apart bij iedereen: happy mom😍! Ook de auto moest helemaal leeg gemaakt. Dat is toch zo'n beetje je huis geworden ondertussen: alles heeft zijn eigen plekje en nu moest dat weer elders verzameld worden. Bovendien vertrokken we pas 's avonds, dus moesten we denken over wat we overdag eventueel nog nodig hadden. Uiteindelijk checkten we om 12u uit, dat hadden we ook zo voorzien. De koffers wogen 5 en 6 kg zwaarder dan bij het opstijgen en we hadden zo goed als geen souvenirs mee, behalve wat magneten dan ! Maar we zaten nog altijd netjes onder het maximum, dus geen probleem. Bij het uitchecken kon ik het toch niet laten om even op te merken dat we een betere standaard gewoon zijn van hun keten. Marie-Laure keek al van 'oh nee, daar gaan we weer...' en ging al niet meer mee binnen. De dame achter de balie zei dat ze op hun website melden dat er werken zijn en het dus de klant zijn keuze is of hij dan al dan niet toch een kamer boekt (ze waren nb wel volgeboekt!). Toen ik een opmerking maakte over het eten deed ze echter 25 $ van de prijs af! Daar kunnen we wel mee leven🙄
Als laatste op de planning stond een bezoek aan de Southfork Ranch uit de serie Dallas. Marie-Laure wist helemaal niet wat dat was en vond het allemaal maar een beetje gek... Tot zij later iets van haar series nu kan bekijken. 😏Alhoewel er niet veel op verplaatsing gefilmd wordt tegenwoordig. Dallas in de jaren 80,90 én 2012 wel! De inkom was vrij prijzig: 15$. Zei die vrouw tegen Marie-Laure :als je gezegd had dat je 12 was (was ze gratis!) had ik je geloofd. 'Ja zeg, zo jong zie ik er wel niet uit he' : een beledigde puber🙄 Maar wij wel 15$ armer daardoor😃
Je kon eerst rondkijken in een klein soort museum waar je de handafdrukken en filmstoelen van de acteurs zag staan. Er hingen overal ook foto's en er speelden stukjes van de serie. De zadels van de paarden stonden er ook. In elk stond in zilver de naam gegraveerd van het personage: was me nooit opgevallen in de serie! In tegenstelling tot met andere bezienswaardigheden in LA, mag je hier van alles foto's nemen. Dat was wel heel tof! De hoed van JR lag er, de revolver van wie hem dood schoot enz. Daarna reden we met een open treintje naar het huis zelf. Dat zag er veel kleiner uit dan in de serie. We kregen eerst een hele uitleg over wie er gewoond had en hoe de filmstudio's daar gekomen waren. In 1970 is het huis gebouwd. Een eind verder was een grote mansion die Dallas eerst gebruikte. Die brandde echter af en in 1977 moesten ze op zoek naar een andere plaats. Zo kwamen ze terecht bij Soutfork Ranch. Daar woonde een familie met 3 kinderen. Ze waren erg welgesteld, want de vader had aan John Wayne een paard verkocht voor 1 miljoen dollar, in die tijd! Voor een onbekend groot bedrag stemden ze toe om te laten filmen in hun huis. De crew kon het huis, het zwembad en alles errond vrij gebruiken. Wij mochten in alle kamers binnen. Echt leuk om zien: de sjieke eetkamer, de tafel waar ze op terras ontbeten, de slaapkamer, de badkamer, de traphal enz. Ook de geel-wit gestreepte luifeltjes herkenden we. Marie-Laure trok maar foto's van ons, want zij snapte er niks van. Heeft ze weer een serie bij om eens te naar te kijken😃 Je kon vrij op het terrein rondwandelen, dus wij hebben de warmte getrotseerd en alles gestapt wat we maar konden. Zo zagen we ook de kolossale auto van Jock ( die afleveringen heb ik nooit gezien) en de loft van Elena uit de nieuwste reeks die we wel volledig zagen. Allemaal erg leuk. De familie verkocht de ranch omdat ze het beu waren met al dat gefilm. De nieuwe eigenaar dacht dat er olie in de grond zat, zoals in de serie verondersteld werd. Hoe stom kan je zijn, dacht ik?! Hij liet olieboren plaatsen, maar er kwam geen olie uit natuurlijk. Zo ging de man failliet en kwam de huidige koper erbij te pas. Die liet alles inrichten zoals in de serie ook het geval geweest was en werd het een museum.
Na alles bekeken te hebben, kochten we nog wat in de souvenirshop en vertrokken we richting luchthaven. We kregen wel honger en zouden toch te vroeg arriveren, dus stopten we bij een ihop. Ik had gelezen in een andere blog dat het daar lekker was. Wij waren daar nog nooit geweest. Het was er inderdaad heerlijk! Het lekkerste eten van de hele reis! Thx Eugenie om er zo gedetailleerd over te schrijven in jouw blog👍 Luc nam 3 kleine burgertjes met friet, heel schattig zagen ze er uit. Marie-Laure nam een baconcheeseburger en ik een kip met bacon en avocado en onion rings...hmmmm! Ze hadden gezorgd dat we snel bediend waren, dus kregen ze een goeie tip ook. Trouwens, het cash geld moest ook op, of niet en gaan we toch weer terug😉?
Daarna werd het een zoeken van jewelste om zonder tolwegen naar de luchthaven te raken. De TomTom was niet meer up to date en bij de iphone kon je niet aangeven om tolwegen te vermijden. Met 2 gpsen voor zich baande Luc zich een weg door het redelijk drukke verkeer. De auto afgeven ging weer heel snel. Ik zei de dame dat onze frigobox in de koffer stond en zij hem mocht houden. Onze goede daad van vandaag😃
Met de airportbus reden we naar terminal D waar we moesten opstijgen. We kleden ons eerst nog om, want een jeans was niet houdbaar geweest overdag. Bagage afgeven ging vlotjes, bij ons toch. Een stel Indiërs stond al zijn bagage te herschikken waardoor de rest moest wachten...grrrr.. De boardingpass voor de vlucht naar Düsseldorf kon ook niet afgedrukt worden. Hmmm, die moesten we toch op voorhand hebben. We stapten dan maar weer de trail van de luchthaven zoals Marie-Laure hem noemt. Naar de desks van British Airways, maar daar was niemand meer, dan door security en het hele eind terug. Maar kijk, aan de gate waren allemaal oplaadpunten én Starbucks. Daar hebben we ons dus nog wel wat bezig gehouden voor we konden boarden. Het vliegtuig 3-4-3 zat helemaal niet vol, behalve de businessclass🙄 Marie-Laure had 4 stoelen voor zich in het midden. Naast mij zat een meisje dat zich wou verzetten, zoals vele anderen ook deden en daardoor meer plaats hadden. Het eten kwam snel en was lekker. Iedere keer vind ik dat toch weer. Daarna werden de lichten gedoofd en werden we geacht te slapen. Tja, dat lukte weer eens niet. Mijn cola, weer een groot blik, samen met een beker wijn en een thee hadden niet geholpen me in slaap te krijgen. Thuis val ik in slaap van de medicijnen alleen al en nu we meer plaats hadden niet natuurlijk. Bovendien was ik zo lomp om het tafeltje een duw te geven en het hele blik cola liep over mijn jeans uit. Dus was ik zeker weer klaarwakker, met die natte broek🙄 Marie-Laure lang languit te slapen, blij met haar keuze van de middenzetels.

Dag 22: Oklahoma City - Dallas

Hotel: Homewood Suites by Hilton  Aantal miles gereden:   223 miles Hoogste temperatuur vandaag: 102 °F

De wekker stond een uurtje vroeger vandaag, want we gingen naar de grootste veeveiling van het land kijken. Het ontbijt was nog gevarieerder dan gisteren, details zijn ondertussen niet meer nodig denk ik 🤔 De auction was in een woord: GEWELDIG! Eerst liepen we over verhoogde metalen paadjes boven alle koeien en stieren die geveild zouden worden. Het is de grootste veiling van het ganse land hier en dat was er aan te zien ook! Af en toe stond er een paard apart. Later zagen we dat dat was om het vee binnen te drijven in de arena. Daar werden ze heel kort voorgesteld en dan kon er geboden worden. Er werd met vlaggen op de beesten geklopt om hen verder te drijven. Je moest goed kijken wie er bood. Soms staken ze enkel hun vinger op terwijl hun hand nog op hun knie lag. Na een tijdje hadden we door hoe ze een kwartje uitbeelden, de helft enz. We durfden zelf vooral niet veel te doen. We maakten er een spelletje van om als eerste te zien wie uiteindelijk de koper was. Overal waren telefoons en zaten mannen te bellen met hun hand voor hun mond. Hier zaten er veel 'echte' cowboys, met boots aan, hoed op... Het was allemaal om ter coolst en een geweldige belevenis! Na een uurtje ongeveer gingen we weer naar buiten en zagen we hoe een cattledriver te paard het vee naar binnen joeg. Weer iets tofs om mee te maken. Het ging nog even verkeerd toen een koe nog net naar buiten ontsnapte toen de poort al toe was. Het was een beetje een gevecht tussen de man te paard en de koe. Er moest zelfs een derde aan te pas komen om ze weer binnen te krijgen. We hoorden ze schreeuwen tegen elkaar dat dit al jaren niet meer gebeurd was. Wij weer geluk😃 Toen we naar de auto wandelden zagen we ook nog enkele trailers toekomen die vee uitlieten om te verkopen. Wat een organisatie is dat hier! We kochten nog een souvenirtje in een winkel. De enige die hier was trouwens. Al de andere winkels in Stockyard City verkochten cowboybotten, jassen, zadels ed. Dit was duidelijk nog niet voor toeristen bestemd.
Terug in het hotel konden we nog wat socializen. Daarna valiezen ingepakt en uitgecheckt. Ik meldde toch nog even dat de housekeeping zijn werk niet goed gedaan had. En kijk, we sparen meer dan dubbele punten door dit verblijf!
We vervolgden onze weg via de Interstate naar Dallas. Luc had op voorhand via een Amerikasite gevonden dat we onderweg, in Lexington, iets leuks tegenkwamen. Iemand had zich bezig gehouden met een hele grote metalen spin te maken. Het lichaam was een auto, type kevermodel. Echt grappig gedaan. Staat daar middenin een veld. Bovendien startte er net file om de afslag naar daar te nemen. En we kregen nog wat extra's te zien: een echte gele schoolbus! Die zagen we natuurlijk wel al rijden, maar deze stond hier te koop?! Marie-Laure probeerde de deur en ja hoor, hij was open! Oh wat was dit leuk om eens in zo'n echt public schoolbus te zitten met van die blauwe leren zitbankjes. Net zoals in de films! We hebben er ons even bezig gehouden met gek doen en dan vertrokken we naar Chickasaw NRA.
Dat bleek een leuk park waar een riviertje door kronkelde. Op elke stopplaats zaten echter mensen in het water. Het was er heel druk. Bij het visitor center hebben we wat brood gegeten en beslist wat we zouden doen. We hadden te weinig tijd om een trail te doen want we moesten nog naar Dallas rijden, waar we weer eten kregen in het hotel. Er was ook een bizonzone. Maar de kans dat we die zouden zien was superklein zei de ranger doodleuk. Ok dan maar, dan had het ook geen zin om in de verzengende hitte te gaan wandelen. Na 2 uur in de auto kwamen we toe in Dallas. Ik had op voorhand al online ingecheckt, maar de kamer rook erg beduft. Bovendien waren ze een vergaderzaal aan het inrichten schuin ertegenover, wat lawaai maakte. Dus terug naar de lobby om te vragen of we een andere kamer konden krijgen. Er was er nog eentje tov de lift. Dat was al beter. Ze was nog steeds toe aan een opknapbeurt. Maar het was maar voor een nacht. Op hun website stond ook dat ze aan het renoveren waren. Het eten was al van start gegaan, maar zo pover hadden we nog nooit gehad bij een Hilton. Het was sla met koude groenten en aardappelsoep. Hmmm....we waren echter helemaal suf van in de auto te zitten om nu nog eens op weg te gaan. We hadden niet direct iets in de buurt gezien. Achteraf bleek het net om de hoek geweest te zijn😩 We aten dus maar veel sla, noten ed. met een glas wijn erbij. Ik probeerde de soep, maar dat was letterlijks niet veel soeps, eerder dikke brij.😃 We besloten om onze laatste avond in de USA - oh wat ging de tijd weer snel om! - leuk te eindigen. We hadden een grote kamer met aparte slaapkamer. Dus in de salon keken we naar een griezelfilm op tv, the Watcher, gebaseerd dan nog op ware feiten ook🤔 We dronken onze laatste drank zoveel mogelijk op, met chips erbij.
Geen blog dus, maar dat was zeker zo ontspannend!

Dag 21: Oklahoma City

Hotel: Hamptonn Inn & Suites by Hilton  Aantal miles gereden:  39 miles Hoogste temperatuur vandaag: 101 °F

Het ontbijt was weer wat specialer. Het past bij de chique kamer: cheesomelet ipv roerei enz. Maar er lagen ook eens zoete koeken. En hey, het is zondag, dus kon ik toch geen kersenkoek laten liggen zeker. Na een beker koffie en twee bekers cranberriesap konden we er weer tegen. De icevendingmachine werkte niet goed op ons verdiep, dus ik ging het even melden aan de receptie. Toen zei ze dat ik onze cooler mocht brengen naar de keuken en zij zou hem vullen. Luc met me mee om hem naar de kamer te dragen, want hij heeft geen wieletjes. Wat zagen we toen we in de kamer waren? Hij zat bomvol! Haha, zoveel ijs hadden we heel de vakantie nog nooit meegenomen. De kunst was toen om er nog flesjes water in te steken😉 We vertrokken naar het Centennial Land Run Monument in de stad. Vroeger woonden er enkel Natives in de staat. Toen ze echter deel ging uitmaken van de VS, moesten ze de helft van hun grond afgeven. De niet-nativeburgers die zich hier wilden vestigen, konden dit doen via een wedstrijd. Er werd een kanonschot afgevoerd en dan mochten ze te paard vertrekken. Wie ergens eerst zijn vlag plantte, had daar zijn stuk grond. Dat verhaal wordt hier voorgesteld door reuzegrote paarden en ruiters in steen die achter elkaar lopen en oa ook een rivier oversteken. Heel mooi. Het was al erg warm ook. Daarna reden we naar Oklahoma City National Memorial Museum. Bij een bomaanslag in Oklahoma City van 19 april 1995 vielen 168 doden en 800 gewonden toen het Alfred P. Murrah Federal Building getroffen werd door een autobom, geplaatst door ex-soldaat Timothy McVeigh. Tot 11 september 2001 was het de grootste terroristische aanslag binnen de landsgrenzen van de Verenigde Staten. De herdenkingsplaats bestaat onder andere uit een vijver, met aan weerszijden een grote poort. Op de ene poort staat 9:01 (voor de explosie), op de andere 9:03 (na de explosie), de vijver symboliseert 9:02, het tijdstip van de ontploffing. Aan de zuidkant van de plaats ligt een grasveld met daarop bronzen en stenen stoelen. Elke stoel symboliseert een persoon die is omgekomen bij de aanslag. De stoelen van de kinderen zijn kleiner dan die van de volwassenen. Aan de andere kant staat de "survivor tree" (de "overlevingsboom"), een boom die er al stond voor de aanslag, en het overleefde. Een klein gedeelte van het gebouw is niet opgeruimd, om de bezoekers te laten zien hoe groot de verwoesting was. Het was erg indrukwekkend. Iedereen was er stil. Aan de buitenkant had men de hekkens geplaatst die ze gebruikt hadden om de crimescene af te bakenen. Daar hingen allemaal bloemetjes, kransen, beertjes ed in als herinnering. Deed ons denken aan Flight 97. Daarna vertrokken naar het State Capitol. Daar was parking zat. Bijna bij allemaal stond er ofwel House ofwel Senat. Maar aangezien het zondag was, werkte er niemand en konden we kiezen. De eerste ingang die we kozen was gesloten, dus helemaal het gebouw rond gelopen in de hitte om langs de andere zijingang binnen te gaan. We moesten weer door beveiliging en nadien via de kelder met de lift naar het 5de en zo naar beneden afdalen. Dit alles wegens restauratiewerken, maar het was toch maar een beetje raar om daar zo in de kelder te lopen. Er was ook niemand anders te zien. Helemaal boven konden we in de kamer van het House of Representatives. Een kolossale zaal met mooie leren stoelen. Groter dan in Austin. De Senaat was niet open. Het kantoor van de gouverneur konden we zien en dat van zijn vervanger ook. Heeft wel cachet als je daar werkt! De koepel was uiteraard ook weer prachtig evenals het logo van de staat op de vloer beneden. De vloer blonk, nergens was een vuiltje te bespeuren. Het was nog even zoeken om de weg naar de kelder terug te vinden, want werkelijk alles was er gesloten. Geen magneet dus☺️ Als,laatste stop vandaag stond het 45th Infantery Division Museum op het programma. Het ging vooral over de geschiedenis van deze 45ste infanterie, maar er was ook een afdeling geweid aan WO2. Daar kon je achter glas het bedlinnen, tafellaken, zilveren bestek, koffieservies, glazen ed zien van Hitler! Ook zijn houten bakje waar hij zijn exemplaren van 'Mein Kampf' in bewaarde lag er en de eerste druk van het boek zelf natuurlijk ook. Zijn mantel stond er en zijn wimpel met het swastikateken. Geweldig om te zien. Het allerfrappantste wat er hing was zijn spiegel uit de bunker in Berlijn! De luitenant uit het Amerikaanse leger kwam uit Oklahoma en nam hem mee. Hij werd later gouverneur van Oklahoma. Buiten stonden ook een heleboel tanks en vliegtuigen opgesteld. Marie-Laure kreeg honger, dus zochten we een Subway want we hadden immers een bon van 10$ gekregen van het hotel. We kozen 2 footlongs uit die we deelden. Bij het afrekenen moesten we nog 2,67$ bijbetalen en de cc werkte niet om een of andere reden. Luc zocht dus naar cash, maar de vrouw achter ons zei zo maar dat zij wel zou betalen en gaf het geld aan de kassierster! Ongelooflijk! Kan je je bij ons gewoon niet voorstellen. Maar zij zei dat ze zo haar goede daad voor vandaag gedaan had. Chapeau! Marie-Laure wil al lang een iphone7, en de taxen in Oklahoma zijn lager dan in Dallas, dus reden we ook daar nog naartoe. Maar daar hadden ze er geen en ze verwezen ons door naar de applestore in het centrum. Na wat getwijfel moest ze er toch geen meer hebben. 👀Pubers😁 In het hotel aangekomen was onze kamer nog niet gepoetst. Het was toch al tegen 17u, dus dat vond ik niet leuk. We zijn dan maar in de lobby gaan zitten, waar ik deze blog getypt heb. In de kamer hebben we een hapje opgewarmd dat we van Walmart mee gebracht hadden en nog wat uitgerust. Morgen naar Dallas, dan is ons rondje compleet😩

Dag 20: Amarillo - Oklahoma City

Hotel: Hamptonn Inn & Suites by Hilton Aantal miles gereden:  289 miles Hoogste temperatuur vandaag: 106 °F

Nog een keer roerei gegeten met een toast en yoghurt. En de Nutellapot moet leeg dus aten we als toetje toast met dat erop. Luc at nog een wafel in de vorm van Texas. Vandaag reden we een nieuwe staat binnen, Oklahoma. We reden er naartoe via de route 66. Op vele plaatsen bestaat ze niet meer en is ze vervangen door de Interstate. Eerst bezochten we in Amarillo zelf de Live Stock Auction. Vandaag werd er niet geveild, maar omdat het de grootste is van Texas, wilden we toch eens een kijkje gaan nemen. Er stonden geen dieren tussen de hekkens, maar je kon wel een goed overzicht zien. Wat een drukte moet het hier wel niet zijn op zo'n moment! De geur hing er nog steeds. We stapten ook naar binnen. Er zat niemand aan de receptie, maar de deur van de veilinghal was open, dus wij naar binnen. Het was er nogal donker, dus ook maar licht aan gedaan. Toch beetje spannend of er niemand aan zou komen om te vragen wat we aan het doen waren. Tja, foto's trekken natuurlijk😉 maar we zagen niemand. De hal zelf was niet zo heel groot. We konden ons echt wel goed inbeelden hoe het er aan toe moet gaan. Zeker ook door het programma De Mol in Nederland waar de kandidaten konden bieden op vee. Via een andere weg als we gekomen waren, zetten we de tocht in van route 66. De heenweg was immers afgesloten door een trein die gewoonweg stilstond en dus de overweg versperde😱 We waren voor de eerste keer deze reis vertrokken met bewolkt weer. Wat deed dat deugd! Even frisser...nog geen uur later was het alweer 35°! Gaat snel hier! Marie-Laure kijkt een serie in de auto. Sommigen verslinden het ene boek na het andere, wij kijken nu eenmaal liever naar series. Niemand van ons heeft al een boek gelezen deze vakantie, en we hebben er nochtans veel digitale bij👍 We hebben vandaag trouwens ook de 3000 miles overschreden en bijna 80u in de auto gezeten. Onze tweede stop voor vandaag was The Groom Texas Cross. Hier staat een van de grootste kruisen ter wereld. Errond is met levensgrote beelden de kruisweg uitgebeeld. Echt heel mooi gedaan. De drie kruisen waar Jezus en de twee andere mannen aan genageld waren, werden ook levensgroot voorgesteld. Toch imposant om eens te zien. Er was natuurlijk ook een giftshop, een hele grote zelfs. Toen ik vroeg of ze soms kaarsen verkochten (bepaalde leden van de familie zouden dit wel een leuk souvenir gevonden hebben) bekeken ze me heel raar. Wat vroeg ik nou? Euhh, ja bij ons hoort dat erbij, hier blijkbaar niet. Dan maar naar de volgende stop. Eerst nog getankt en de vensters van de auto ondertussen gepoetst. Het blijft hier boven de 2$... Het Devil's Rope Museum was niet veel soeps. Wie weidt er nu ook een museum aan prikkeldraad? Gekker kan het niet, dat is dan ook de enige reden om hier een stop te maken. Het was ondertussen al bloedheet buiten en zonder airco waren we daar snel buiten. Een eindje verder lag Tower Station and U-Drop Inn Café. Echt een heel leuk tankstation, dat ook gebruikt werd als model in de tekenfilm Cars. Marie-Laure herinnert zich daar niks van?! En we hebben nog wel zoveel keer mee gekeken. Ze was net te jong waarschijnlijk. Na een volle 10 minuten in de blakende zon te staan wachten omdat een meneer het nodig vond zijn familie een keer of 100 te trekken, konden we eindelijk ook een foto nemen😬 In de souvenirshop annex taverne kochten we weer een plectrum, potlood en natuurlijk een magneet en we kregen er nog een stukje echte katoen (superzacht!) en een typisch flesje met route 66 op bovenop. In de taverne had Elvis in 1963 ook gegeten. Altijd leuk, zo'n weetjes. We tekenden het gastboek. Er hing een wereldkaart uit waar je met een kopspeld kon aanduiden van waar ja was. Gans Europa was al vol! Japan ook bijna volledig en China enkel de rechterkant. Ml kon ons goed uitleggen hoe dat kwam: daar was nl meeste industrie en leefden de meer begoede mensen (goed opgelet in de aardrijkskundeles hé oma😉) We kregen nog een koffie en thee mee en we konden weer verder op weg. Jaarlijks krijgen ze meer dan 20000 mensen over de vloer! Niet veel verder ligt de grens met Oklahoma. Deze ligt precies op de 100ste meridiaan. Een eindje verder ligt het spookstadje Texola. Vroeger een bekende stopplaats op route 66, maar nu zijn veel huizen leegstaand. Er wonen nog maar 36 mensen in het 'dorp'. Het dankt zijn naam aan het feit dat de staatsgrens een paar keer van plaats veranderd is. Dus de ene keer woonden de mensen in Texas, de andere keer weer in Oklahoma. Er stond wel nog een teken van route 66 midden op straat. Daar wou ik graag een foto bij. Drie jaar geleden hebben we ook bij zo'n teken foto's genomen, maar ik herinner me daar niks van omdat ik lag te slapen in de auto na mijn operatie😭 We hebben wat brood gegeten bij de koffie en thee die we nog hadden en reden verder Oklahoma binnen. Het werd steeds warmer en de 40°C werd weer bereikt. Het viel op dat aan de vlaggenmasten weer enkel alleen de Amerikaanse vlag wapperde. In Texas hing steevast die van hun staat erbij. We maakten een stop bij Mobile Jail in Foss, een oude mobiele gevangenis. Even lollig gedaan en Marie-Laure erin gestoken🤔 Het was inmiddels 106°F buiten, dus we besloten om een ijsje te eten. En wat kwamen we als eerste tegen? Een Mc! Een sundae of Mc Flurry gaat er altijd in, dus het was snel beslist. Ook nog maar wat getankt. We hadden geen geluk vandaag: overal we stopten was het net duurst😩 Het landschap werd langzaamaan geler ipv groen. We zagen geen enkele politiewagen, terwijl ze in Texas om de haverklap ergens verdekt stonden opgesteld. Er zijn slechts 2 gasstations over op route 66 met een verdieping. Een daarvan zijn we gepasseerd. Hier woonde een gezin met 3 kinderen. Nadat de man overleden was, is de vrouw het blijven openhouden. In totaal 59 jaar! Maar als je ziet in welk een klein huisje die moesten wonen tov onze kinderen nu😱 Om toch nog een beetje natuur te doen, hebben we de afslag genomen naar Red Rock SP. Het is een gratis state park met slechts 3 trails. We reden eerst naar het einde van het park en zagen dat het eerder een stadspark was, met een zwembad, veel picknickplaatsen incl bbq ed. We keerden dus snel terug en hebben dan beslist om de Rough Horsetail Nature trail te wandelen. Die is maar 800 m en in de schaduw. Maar o wee, we liepen precies in de brousse. Het was ondertussen 42° en overal vlogen insekten rond. We hadden ons weer helemaal ingespoten, maar dit is toch niet echt voor ML en mij weggelegd. Ik voelde overal wel iets. We zagen wel een lief eekhoorntje knabbelen en op het einde had je een mooi zicht op rode rotsen en een poel ervoor. Maar daarboven vloog het ook weer vol libellen en ander gedoe. We deden dan maar tegen een sneltrein tempo de trail. Maar he, we hebben toch onze beweging gehad voor vandaag 😉 Bijna bij het hotel aangekomen, was het weer maar 1,89$ , dus met een volle tank naar het hotel gereden😃 We hebben hier een supergrote kamer: 2 bedden en een volledige salon: jippie! Alles was kraaknet, er hing enkel nog een klein handdoekje helemaal bovenop de douchekop. Dus ik ging dat toch even melden (Marie-Laure zei al mama, ben je daar weer) maar kijk, we kregen een bon van 10$ voor in de Subway te eten. Dat wordt het morgen dus👍 wie niet vraagt, niet heeft zeg ik maar weer. Een beetje verder is een Chinees en daar hebben we buffet gegeten. Er was ontzettend veel keuze en erg lekker. We kregen van de gastvrouw nog een zak met gelukskoekjes mee, omdat we uit België gekomen waren🤔 In het hotel namen we een koffie met vanillesmaak, typte ik de blog terwijl Luc de foto's al op de laptop zette en keken we naar de laatste afleveringen van Scandal. Die hitte van vandaag belooft voor morgen: een dagje puffen in de stad😅

Dag 19: Amarillo

Hotel: Drury Inn & Suites Amarillo Aantal miles gereden:  211 miles Hoogste temperatuur vandaag: 101 °F

Wat een drukte bij het ontbijt vandaag! We hebben een half uur langer geslapen en dat maakt het hele verschil blijkbaar. Ik had gisteren nog naar een aflevering van Suits op mijn iPad gekeken. Ik heb gezien dat je in het vliegtuig seizoen 6 al kan bekijken, dus moet ik zorgen dat seizoen 5 afgekeken is natuurlijk😃 En Scandal dat we samen bekijken is ook weer verrassend #serieverslaafd, I know☺️ Mensen vulden bij het ontbijt ganse thermossen met koffie: benieuwd wat die van plan waren te doen vandaag. Wij reden een hele eind naar Caprock Canyon SP. Na een kwartier was iedereen precies van de aardbol verdwenen en konden we weer goed doorrijden, zoals we het graag hebben. Een half uur later kwamen wevhelemaal niemand meer tegen. We reden nog door een 'town' Silverton dat enkel bestond uit wat vervallen huizen, garageboxen (net zoals je op Discovery Channel soms ziet en waar je een bod kan doen op de inhoud) en een kerk met natuurlijk de tekst 'I love Jesus'😃 Na anderhalf uur rijden kwamen we toe bij het SP. We betaalden bij het visitorcenter 12$. Hier telde Marie-Laure weer wel mee: ene keer wel, andere keer niet, ach ja. We kregen een route mee en de ranger zei dat we om 14u zeker gedaan moesten hebben met alle trails. Het was toen al 100°F waar wij waren en in de vallei was het 15° warmer. Okay! Met de auto deden we de route: hele mooie rode rotspartijen en in de vallei een uitgedroogde rivier. Het zicht was alweer prachtig. We stapten dan ook bij het eerste viewpoint uit voor een foto, maar het stikte van de dazen. Echt vreselijk, nog erger dan gisteren. Ik ben dan ook niet meer uitgestapt. Luc en Marie-Laure hebben nog twee keer geprobeerd om ze te trotseren, toen gaven ook zij het op. Het was uit de auto best een grappig zicht om hen te zien springen en slaan en zo toch nog te proberen een deftige foto te verkrijgen😃 Plots zei Marie-Laure: 'kijk, rechts!' Wij dachten dat het om het aantal dazen ging dat bij haar op de venster zat, want het was al zo'n spelletje bij wie er meer zaten. Maar nee, wat zagen we staan in al zijn glorie? Een bizon die aan het drinken was! Ohhhh! De max! We trokken snel een foto en toen gebeurde nog iets leukers: hij stak de straat over, net voor onze auto. Stonden we daar helemaal alleen met een bizon voor de auto. Echt supercool! Deed ons denken aan Custer SP en Yellowstone. Marie-Laure herinnert zich daar niks meer van, toen was ze 10... Toen hij uit het zicht was reden we verder de vallei in en kijk, wie kwamen we weer tegen een bocht verder? Inderdaad, 'onze' bizon! En weer stak hij de straat voor ons over. Echt geweldig. Daarna passeerden we een hele weide met prairiedogs. Het zijn lieve kleine diertjes. Ze maken holletjes onder de grond en als ze rechtop zitten, zijn ze echt schattig. Heel gek dat ze op die plek allemaal bij elkaar leven en elders in het park niet meer. Na de nodige foto's, uit de auto😉, reden we verder tot het diepste punt. Prachtig allemaal om te zien. Maar waar was die kudde bizons nu? Was die ene verstoten ofzo? Dat wilden we wel weten eigenlijk. En kijk, het laatste klopt waarschijnlijk want toen we bijna weer boven waren, zagen we aan een meer een hele grote kudde in en rond het water staan. Er waren veel kalfjes bij, echt geweldig! Hier zaten geen dazen meer, dus raampjes open en trekken maar! Nog een paar meter verder gereden, nog een beter zicht en dus opnieuw een reeks foto's zo ging het een tijdje verder. Toen zagen we dat je een deel langs het meer kon rijden ook. Dat deden we natuurlijk en kijk: net alsof het voor ons was, kwamen er een heel deel naar boven geslenterd en staken de straat over. Net voor onze auto! Hoe fantastisch was dit wel niet zeg! Deze dag kon niet meer stuk. Marie-Laure was ook al helemaal happy😍 We reden nog wat verder en er kwamen nu ook kalfjes uit het water. Magnifiek! Op het einde kwam je aan een klein loopje waar picknickplaatsen voorzien waren. Wat zagen we bij de eerste? Juist: een bizon! Je zal daar maar aan het eten zijn🤔 Luc parkeerde zich en stapte uit! Marie-Laure direct achter hem aan. . Ik zag ze foto's trekken en dacht ja, zo wil ik er ook wel een. Dus ik ook uit de auto. Toch niet helemaal op mijn gemak probeerden we hier onze selfie van de dag te trekken. Ondertussen waren ze er al met meer toegekomen. Rechts van mij hoorde ik echt luid grommen, steeds luider en luider. Dus op een bepaald moment rende ik de auto in. En die andere maar lachen met mij! Rennen kan ik trouwens niet, dus het zal wel een grappig zicht geweest zijn😃 Er kwam nog een auto aan die ook stopte. Wij zijn toen teruggekeerd. Maar we konden niet verder: er was weer een rij aan het oversteken. Sommigen kwamen uit het gras uit net naast onze auto! Ik vond het best creepy die bizons met hun hoorns net naast onze motorkap te zien. Op de foto's lijken ze ook verder weg dan in het echt. Ik riep nog: 'straks staan wij hier vast!' En ja hoor, ook achter ons begon zich een rij te vormen. We waren letterlijk omsingeld! OMG! Wat supercool om mee te maken, maar helemaal gerust was ik er toch niet in. We trokken dan maar veel foto's en filmpjes. Marie-Laure hing al uit het achtervenster om een selfie te trekken (neeeee, niet doen!) en dan nog eens want hij was niet goed genoeg enz. Oh jee. Tot er net aan de passagierskant aan de achterkant twee mannetjes met hun oren in elkaar begonnen te vechten. Toen zei ze ook dat het nu wel genoeg geweest was. Ondertussen kwam er langs voren een recht op ons af, steeds dichter en dichter! Gelukkig stapte die dan naast onze auto en wachtte tot de kalfjes overgestoken waren. Daarna konden we voorzichtig verder rijden. In het visitorcenter kochten we een potlood en een kleine stenen bizon. Meer hadden ze niet, maar we wilden toch een herinnering aan dit ongelooflijke park. Ook moest iedereen nog eens naar toilet (nee, niet van de schrik, zij waren niet bang geweest, enkel ik...jaja) voor we de terugreis inzetten. Het was ondertussen 14u, dus pilletjestijd voor mij, maar...we waren de rugzak vergeten! Ik had gisteren m'n voorraad nog aangevuld😥 hoe konden we nu zo stom zijn? We besloten om dan richting hotel te rijden. Daar ligt de Cadillac Ranch die we zowieso nog wilden bezoeken vandaag. De andere zaken waren route 66 stuff, maar dat hadden we gisteren ook al gezien. We reden weer door boerenlandschap waar de balen hooi overal mooi opgerold op de velden lagen. Soms stonden er lege tractors bij, best een grappig zicht. Precies of iemand zou er wel in stappen en verder doen. Onderweg tankten we ook nog eens bij het enige tankstation dat we tegengekomen waren op de heenweg. Hier kost het 2,09 per gallon. Het hotel is maar een kleine omweg en ik hield het niet meer, dus ga ik snel naar de kamer en neem weer wat extra... Toen ik beneden kwam, hadden ze al een cola zero voor me klaar gezet. Kon mee in de auto en na enkele minuten komen we bij de Cadillac Ranch. Het is eigenlijk helemaal geen ranch, maar 10 wrakken van cadillacs die ze schuin in de grond gestoken hebben. Ze zijn volledig versierd met graffitti en het ruikt er fel naar de verf. Marie-Laure en Luc vonden al snel een bus waar nog wat in zat en spoten onze naam. Dan kreeg Marie-Laure van een lieve dame nog een bijna volle bus. Op de laatste auto spoot ze onze stad en een groot hart eronder dat ze helemaal nog kon volspuiten. Ze vond het superleuk om te doen! Luc spoot nog even de naam van zijn lievelingsgroep ( rara voor de kenners ) en 'Linkin Park', omdat de zanger daarvan de dag voordien overleden is😥 Er waren heel wat mensen, dus het was een beetje zoeken voor goede foto's. Er stond heel wat wind ook, dus het was oppassen dat je niet onder verf kwam te zitten. Je zag ze immers zo door de lucht vliegen. Na dit intermezzo reden we naar het hotel terug. Cola mee, platte rust, tv aan, foto's op laptop gezet en dan gaan aperitieven en gaan eten. 900 foto's vandaag...dat werd nog een helse klus. Maar het was een supertoffe dag!

Dag 18: Tucumcari - Amarillo

Hotel: Drury Inn & Suites Amarillo Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag:  110 °F (43 °C)

Bijna alle auto's die hier vannacht geparkeerd stonden, sluit je met een toetergeluid. Daarom waren we al in de vroege ochtend een paar keer wakker geworden. Luc werd deze nacht ook nog eens gewekt door zijn iPhone. Maar het was een onbekend nummer. Je weet maar nooit dat het iemand van het thuisfront is, met een ander slecht nieuws...schoonvader is ondertussen ondertussen thuis en kan vanaf nu aansterken door de prima kookkunsten van schoonmama. Dus als jullie weer meelezen: veel sterkte (letterlijk😃) Het ontbijt was een beetje gek. Ze waren blijkbaar superbang dat iemand zou besmet worden met een of andere ziekte, want alles zat afzonderlijk verpakt in plastiekfolie: elk sneetje brood, elke appel,... De yoghurt kwam uit een machine: heel raar, maar er was granola ook, dus heb ik zo maar 2 kommen gemengd gegeten. Natuurlijk ook weer ei om de dag stevig in te zetten😉 Daarna was het auto inladen, frigobox en bekers met water en ijs vullen voor in de auto en Luc neemt steevast koffie. Die kan je dan in de namiddag verder drinken, want het is zo heet in de auto dat hij weer warm geworden is🤔 Vandaag vertrokken we weer naar Texas. Als eerste stond de state border line op het programma. We kwamen een bord tegen waar opstond dat dit de grens aangaf tussen New Mexico en Texas. Met een voet in elk van de staten trokken we een foto👍 en dan ook nog maar een normale vond Marie-Laure nodig.☺️ Een beetje verder stond 'entering central time zone', dus ineens een uur kwijt en onze klok vooruit zetten. Dan nog een bord 'welcome to Texas' 'drive friendly, the Texan way' heel wat borden om te trekken, maar he, je bent hier maar één keer! Een half uurtje rijden verder verlieten we de Interstate. Luc had nl opgezocht dat daar het midpoint van de route 66 lag. Ook daar enkele foto's getrokken. Het was wel leuk om te weten: we waren net in het midden van de route tussen Chicago en Los Angeles! Er was ook een souvenirshop met taverne aan (eerder omgekeerd) die echt nog route 66 stijl was zoals in de films. Heel cool om te zien! We kochten weer een magneet en plectrum en Marie-Laure vroeg of ze een postkaart als souvenir mocht (kennen 15- jarigen dat dan nog?😝) Het was wel een leuke met de route op kaart weergegeven en de belangrijkste steden als tussenstop staan er ook op vermeld. De man vroeg wel 5 keer of we toch niet van een van zijn slagroomtaarten moesten proeven: of hij wilde er snel van af, of hij vond dat enkele onder ons wat kilo's meer kunnen gebruiken😱 Van daaruit ging het weer via de Interstate naar Palo Duro Canyon SP. Hier ligt de tweede grootste canyon van het hele land! We werden tijdens de rit getrakteerd op live zingen van Marie-Laure, die bijan alle liedjes van haar favoriete satellietzender al volledig kan meezingen! Die jeugd toch👏 Onderweg kwamen we ook weer veel ranches tegen en eentje was tegen de weg aangelegen. Er stonden koeien, koeien en nog eens koeien! We schatten rond de 10000. Zoveel bij elkaar hebben we nog nooit gezien! Echt de max! We zijn even gestopt om te proberen er een deftige foto van te maken, maar toch zie je amper een klein deel. Toen de deur openging zei Marie-Laure direct dat ze al wist waarom ze nooit op zo'n ranch zou kunnen leven. De geur hing miles later nog steeds in de auto😃 In Palo Duro aangekomen moesten we 15$ toegang betalen, Marie-Laure telde hier als een volwassene. We kregen een plannetje mee van het park dat Luc natuurlijk ook al had gedownload en vertrokken de canyon in. Het was er ontzettend prachtig! Rode rotsen met groene beplanting. Een beetje zoals Zion NP, maar dan in de diepte. We konden afdalen tot in het dal, daar een loop maken en zo weer naar boven rijden. Onze eerste stopplaats was die waar je met een paard kon rijden. We zagen helaas al snel dat er niemand was. Het was veel te warm! Het was onze bedoeling om te paard de canyon te verkennen. Dat duurde een uur. Er hing echter een blad op dat omwille van de warmte er enkel nog met paarden kon gereden worden in de ochtend. Morgen zou dus nog kunnen. Ons ticket voor het park was enkel maar geldig voor een dag en je was dan nog niet zeker dat je mee kon ook. Dus lieten we dat maar zo. We konden wel tot bij de paarden, en Marie-Laure en Luc hebben er eentje geaaid. Voor Marie-Laure zou het een hoogtepunt van de reis zijn, maar ze nam het goed op! We zagen de paarden hun poten afwisselend opheffen, van de warme ondergrond. Dus het zou ondoenbaar zijn voor hen. Ik,vond het erg voor ml, maar niet voor mezelf: ik ging het in mijn broek doen van de schrik denk ik. Stel je voor dat jouw paard plots steigert..brrrr... We besloten om dan overal te stoppen waar we konden om zoveel mogelijk van de canyon te kunnen genieten. Bij het begin van de trails stond altijd een thermometer. Het was 44°C in de schaduw! Je deed de deur van je auto open en de warmte viel precies op je. Bovendien vlogen de dazen je om de oren en de benen. Wat een vervelende beesten. Ik dacht dat ze enkel aan het water zaten, maar dat was hier helemaal niet?! Marie-Laure en ik hebben ons direct volgespoten met de insectenspray die we eerder kochten. Toch kwamen sommige naar ons: echt ergerlijk. Luc had er weer geen last van. Lucky him. De zon stond hoog aan de hemel, en de rotsen staken er scherp tegen af. Elke viewpoint was al om ter mooier. Op het diepste punt kon je de Big Cave Trail doen, naar, inderdaad: een grot. Het was er druk, lees: nog 2 gezinnen tegelijk met ons☺️ Op het einde was het over grote rotsblokken naar boven klauteren. Ik zag een hele zware dame op teenslippers het doen, dus ik dacht dat kan ik dan ook wel. En inderdaad, naar boven was niet echt een probleem. In de grot boven was het gelukkig lekker koel. Maar ze was redelijk klein, dus je moest bijna direct naar beneden. Toen zag ik de dikke dame al sukkelen en uitglijden. Oh jee! Ze had als nagellak op haar tenen de Amerikaanse vlag😂 Toen zij volledig beneden waren, zijn wij ook vertrokken, stukje bij stukje. Ik hield me stevig vast aan de zijwanden en af en toe moest Luc me echt twee handen geven. Maar het was weer supercool. Naar het einde toe kreeg ik echter plots een pijnscheut in mijn been, niet te doen. Even gewacht en dan maar al mankend verder. Ik wist het direct: zenuw overbelast😩 we reden de canyon weer uit en bij de viewpoints heb ik nog gekeken, maar niet iedere keer de zware autodeur open en naar buiten voor een foto. Dat mocht een ander slachtoffer doen🙄 Op het einde deden we nog een klein wandelingetje naar een hutje waar vroeger een cowboy leefde. Wandelen deed wel goed, maar ik kon me maar geen houding vinden in de auto zelf. De pijn was naar mijn rug geschoten. Maar daar heb ik pijnstillers voor! Je zou bijna blij zijn, alhoewel het helemaal niet leuk was. Maar ik heb dus maar een morfinetje meer genomen en na een half uurtje voelde ik het al beteren. In de souvenirshop kochten we nog een magneet en we kregen elk een pin gratis! Jippie! Toen stond er nog een stop op het programma: Combined City. Een ludiek iets. Tractoren zitten voor de helft in de grond en staan allemaal bij elkaar. Een grappig zicht. Het ligt er ook echt geschikt, want we reden enkel voorbij boerderijen. Dan reden we door naar het hotel waar we ook morgen nog logeren. We krijgen weer 2 dagen apero en eten. Daar kon ik nu niet blijer om zijn! Eerst een uurtje platte rust op bed, dan eten en dan verder liggen terwijl we tv kijken en Scandal.

Dag 17: Alamagordo - Tucumcari

Hotel: Best Western Discovery Inn  Aantal miles gereden: 259 miles Hoogste temperatuur vandaag: 98°F

Vandaag was er weer scrambled egg bij het ontbijt! Joepie! Verder niet veel nieuws erbij. Marie-Laure blij dus met de crunchy speculoospasta waarvan we gisteren nog een extra pot gekocht hadden. We waren de enigen bij het ontbijt🤔 Op tv zagen we dat het de komende dagen gaat regenen. Dat zijn we naderhand al gewoon: elke dag een fikse regenbui. Onze eerste stop vandaag was Three Rivers Petroglyph Site. Er zijn 21000 petroglyfen te zien! Je kon er een wandeling van een mijl door maken, een heuvel op. We kregen eerst wat uitleg van een ranger, moesten dan cash de toegang van 5$ betalen, maar we kregen 25c korting mits we niet genoeg klein cash geld bijhadden.😃 Op een blaadje stonden 11 foto's van oude rotstekeningen die met een paaltje aangeduid waren op de trail, met een beetje uitleg bij. Men weet nog altijd niet waarom ze op deze berg tekeningen kwamen maken en waarom ze die bepaalde zaken tekenden. Het kan evengoed uit verveling geweest zijn bijvoorbeeld. Sommigen waren best mooi, anderen wat minder. Diegenen die niet vermeld stonden, vonden we het leukst. Er waren echt hele grote bij en ook fijne kleintjes. Wel knap dat het sinds 1500 voor Christus getekend is, en nog steeds allemaal zo duidelijk zichtbaar! We keerden langs een ander pad terug dan waar we geklommen hadden en zagen nog heel veel onaangetaste petroglyfen. De moeite, vooral omdat er hier zoveel bij elkaar liggen.
Daarna reden we verder naar Valley of Fires SP. Dat bestaat uit allemaal zwarte en bruine gestolde lava. Het was mooi maar het pad was een beetje braafjes vonden we. Gewoon een betonnen pad dat je moest volgen. We waren wel weer de enigen die de zon trotseerden om dit te doen👏. Luc trok weer ontzettend veel foto's, dus Marie-Laure zou ze vanavond niet uitkiezen zei ze zoals ze gisteren trouwens wel gedaan had. Dat was ik nog vergeten melden: het was haar selectie! ' dan staan er tenminste eens meer mensen op' - 15 jarigen hé😉 De tour tussen de lava was een rondje. Dus op het einde moesten we weer terug zigzaggend naar boven via het betonnen weggetje. Dus vond Marie-Laure er niks beters op dan de korte weg te nemen. Dat was zo veel leuker! Wij dus ook maar achter haar aan. Het ging nog sneller ook. Onze auto stond net geparkeerd aan een overdekt picknickpunt, dus hebben we hier gegeten met zicht op de lava.
Nadien reden we richting Tucumcari. Het lange rijden was geen straf: muziek luid, meezingen, blog al typen, en je zag vanalles langs de weg. Zo kwamen we oa een bord tegen dat meldde dat een bepaalde weg kon onderbroken zijn wegens testen met raketten?! Ik zag ook een graf in de tuin van al de ranches die we tegenkwamen en moest denken aan JR😉. Ook fata morgana's zagen we frequent. Er lag altijd precies water in de dalen op de wegen. Heel gek, want in Texas was dit dan ook echt zo. Hier, in New Mexico, dus niet én het is hier frisser. Onder fris verstaan we dan nog altijd 32°😱 Na een dikke twee uur altijd maar rechtdoor rijden zonder ook maar iets tegen te komen, geen tankstation, geen Mc, helemaal niks dus, werd de weg wel héél eentonig. Ik zag een afslag naar Ft Summer en wist dat Billy The Kid daar begraven lag. Dus even aan de kant gaan staan en gekeken op de gps, maar dan zouden we nog een uur langer onderweg zijn. We hebben wijselijk beslist hem daar vredig te laten liggen en hem geen bezoekje te brengen. Even later kwamen we eindelijk een waterpomp in werking tegen, die ook nog dicht bij de straat lag. Nu konden we eens goed zien hoe dat in zijn werk gaat. De wind doet de molen draaien, daardoor pompt de pomp water uit de grond dat via een aparte leiding in een reservoir terechtkomt. Van daaruit kunnen dan drinkplaatsen voor de koeien gevuld worden. Net toen we het een beetje beu werden, kwamen we een stukje op route 66 terecht. Oud motelletje en restaurantje gezien: altijd leuk. Zagen er wat vervallen uit, maar ze waren toch open! Van daaruit reden we de Interstate op en konden we wat sneller vooruit gaan.
We checkten mooi op tijd in en kregen weer een cookie. Na het uitladen, hebben we dat opgegeten en wat gesocialized. Het was buiten al bijna 40° C, dus we waren blij met de frisse airco in de kamer.
Naast het hotel is een K-Bobsteakhouse waar we gaan eten zijn.  Het smaakte superlekker bij iedereen!
Daarna zijn we nog wat route 66 gaan verkennen. Echte oude motelletjes gezien, zelfs een waar Clint Eastwood in gelogeerd heeft. (niet te geloven hoe vuil en aftands het is)
We hadden ook nog een route gevonden die ons langs murals loodste uit die tijd. Mooi gedaan! We reden door de buitenwijken en merkten dat de meeste mensen hier echt arm zijn en in woningen wonen die bij ons al lang afgekeurd zouden zijn.
Terug in de kamer typte ik de blog terwijl Luc en Marie-Laure zenuwen speelden met de kaarten.
Voor het slapen gaan keken we nog naar een aflevering van onze serie.
Veel gezien vandaag!

Dag 16: Alamogordo

Hotel: Hampton Inn by Hilton Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag:  93 °F

Wat een topdag vandaag! Het ontbijt was heel speciaal met cheeseomelet en aparte soorten cereals. Dus eigenlijk hebben we niet zo veel gegeten: een bagel met confituur en een potje yoghurt.
En natuurlijk koffie met vanille erbij.
Daarna reden we naar onze enige bestemming voor vandaag: White Sands NP.
Dit is de grootste plaats op aarde waar duinen zijn van gips. het is dus ook niet warm aan je voeten. 40% van het park mag je betreden, de andere 60% zijn eigendom van het leger.
De toegang wilden we betalen met cc, maar het bakje was kapot. Geen probleem zei de man: jullie mogen dan gratis binnen! Joepie, het begon al goed 😉
Er zijn niet veel trails. Eentje met een boardwalk, een hele lange van 8 km en een er tussenin. We besloten om die te doen.  We begonnen vlotjes met onze haren los en sandalen aan. Die gingen snel uit, want dat was door de gipsstructuur veel frisser aan de voeten. Er stonden oranje palen die we moesten volgen. Maar ze waren niet genummerd, dus het was soms een beetje zoeken waar er een stond. Na de eerste duin beklommen te hebben, wat geen sinecure was omdat je zo diep in het zand zakte, waren we al goed bezweet! Maar het uitzicht was fenomenaal! Overal waar je kon kijken zag je van het witte zand met af en toe een groene yucca ertussen. Echt geweldig mooi!
we hebben zo 3 km gestapt: duin op, duin af en maar zoeken naar de oranje palen...Niemand anders deed die trail: het was er ook veel te warm voor eigenlijk.  Maar achteraf zijn we dubbel zo fier dat het ons toch gelukt is! Meer kan ik er niet over schrijven, de foto's zeggen alles denk ik.
Van het hotel uit hadden we een soort van ronde sleeën meegekregen om van de duinen te kunnen glijden.
We zijn eerst met de auto tot het einde van het park gereden en daar hebben we dan gesleed. Ik was een beetje bang voor mijn rug, dus heb het maar 2 keer gedaan, maar Luc en M-L hebben meerdere keren de glijbaan geprobeerd. We hebben heel wat afgelachen toen! Echt super!
We hingen helemaal vol zand en zagen later pas hoe verbrand we eigenlijk zijn😊
Om af te sluiten hebben we nog de boardwalktrail gewandeld, die we na de vorige ervaringen saai vonden.
In de souvenirshop hebben we een magneet gekocht van dit fantastische park en zagen we dat die sleeën 10$ per stuk kosten. Dus leuk dat we die mochten gebruiken van het hotel.
Op de terugweg kregen we een klein beetje honger en hebben we bij Denny's, die hier echt is ingericht zoals je op tv altijd restaurants ziet, een sundae gegeten. Heerlijk!
Dan nog een bezoekje aan de Walmart gemaakt ook. We kozen elk een maaltijd om 's avonds op te warmen in de kamer.
Nadien hebben we een was ingestoken en hebben we in de jacuzzi van het hotel lekker ontspand. Nog enkele baantjes gezwommen zelfs ook. Iedereen de douche in, was uit de droger gehaald en opgevouwd en onze maaltijd warm gemaakt. Smaakte prima!  Het was ondertussen buiten weeral aan het gieten, dus maar goed dat we niet gewacht hadden tot 's avonds om de zonsondergang te zien in het park😎
We keken verder naar Scandal en genoten nog na bij de foto's van deze supertoffe dag!

Dag 15: Artesia - Alamogordo

Hotel: Hampton Inn by Hilton Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag:  93 °F

In Artesia, waar we logeren, is in het drinkwater de e-colibacterie aangetroffen. Je mag dus geen ijsblokjes of kraantjeswater meer drinken. Het hotel lost het goed op door iedereen te voorzien van kleine flesjes water. Voor mijn medicatie was dat wel handig deze morgen en voor tandenpoetsen ook. Het ontbijt was weer eens wat anders: panini's met ei en paprika op. Luc en Marie-Laure vonden ze superlekker. Ik koos eens voor een wafel met aarbeiendeeg en verse watermeloen erbij! Hmmmm, toch zalig altijd als je dat kan eten en er zelf niks voor moet doen. Ze hadden hier zelfs Nutella. Bij het uitchecken kregen we elk nog een zak mee met fruit in, water en een granolareep! Wat een goed hotel is dit. Onze verlengkabel hebben we nog niet dikwijls moeten gebruiken want bijna in elke lamp op de nachtkastjes en bij de lavabo's zijn er oplaadpunten en usbpoorten: zalig! We reden vandaag door the middle of nowhere naar Roswell. Onderweg zagen we helaas geen enkele jaknikker meer om een foto van te nemen😩 We kwamen wel weer een bord tegen dat we lifters best niet meenamen want dat het ontsnapte gevangenen konden zijn uit de gevangenis in de buurt😃 We kwamen al snel toe in Roswell. Hier is in 1947 een vliegend voorwerp neergestort.  In een officieel persbericht was er eerst sprake van een UFO maar dat werd een dag later aangepast naar een weerballon.  30 jaar later werd er echter toch weer gesproken over een buitenaards ruimtetuig en in 1998 verklaarde men dat het een spionageballon was.  Dit werd in 2006 weer aangepast: het zou een cockpitdummy zijn geweest met etalagepoppen. Door de vele verschillende verklaringen gelooft men hier echter dat het wel degelijk een UFO was. Er zouden hier zelfs meer ufo's gezien zijn vroeger. Er hingen ook allerlei foto's van toen. De laatste dateerde van in 1997. Het was best grappig, maar een geldklopperij. Je moest zelfs een sticker op je plakken om in de souvenirshop binnen te kunnen🙄 de inkom tot de tentoonstelling was 5 $. We zagen zo al dat er vooral veel tekst op plakkaten hing en hadden gelezen dat het niet echt de moeite was. We hielden ons bij de fluoroze sticker voor de shop dan maar. Luc vond nog een origineel souvenir: een magneet in de vorm van een plectrum met een alien op😃 De Mc Donald's een eindje verder was gebouwd in een ufovorm. Nu we er toch waren, kochten we ineens maar weer een large cola voor een $ ook. Sommige winkels hadden uithangborden met aliens op of poppen in die vorm voor hun etalage. Zelfs de straatverlichting had de alienvorm! Leuk om eens te passeren, maar van zodra we het dorpje uitreden was het weer het desolate landschap. Kan me best voorstellen dat daar testen uitgevoerd werden. Net zoals bij Area51. We reden verder naar Lincoln. Hier werd Billy The Kid gevangen gezet en is hij ontsnapt waarbij hij enkele politiemensen doodde. We kenden wel zijn naam, maar wisten niet echt goed wat er zich allemaal afgespeeld had. In het visitor center kregen we een folder waar dat duidelijk in uitgelegd stond. Luc heeft het voorgelezen en voor Marie-Laure en mij klonk het als een spannend verhaal. Beknopt komt het er op neer dat er in Lincoln 2 clans waren die elkaar op een bepaald moment begonnen vermoorden om niks eigenlijk. Dat was begonnen omdat er eerst maar één kruidernierswinkel was, waar iedereen dus alles moest kopen en die deed gouden zaakjes. Maar plots kwam er een tweede bij in het dorp, dus concurrentie. Zelfs de sheriff trok partij voor een van de twee. De vete escaleerde uiteindelijk. In een van beide clans zat Billy The Kid. Dat is trouwens een bijnaam die kreeg. Hij werd doodgeschoten toen hij nog maar 22 was. Het dorpje is maar een straat groot en de toenmalige president riep de straat zelfs uit tot most dangerous street of America! In die vetes had Billy TK en zijn aanhangers de sheriff doodgeschoten met 19 kogels. Om de vrede te herstellen verleende de gouverneur iedereen amnestie als ze met elkaar zouden overeenkomen. Behalve Billy TK, want die had de sheriff vermoord. Toen de nieuwe sheriff op een dag niet in het dorp was, waren er 2 cipiers voor 6 gevangenen, Billy TK was er een van en die zat de hele tijd gescheiden van de anderen. De ene cipier ging met de 5 gevangenen eten in het restaurant tov de gevangenis (nu een b&b). Billy TK vroeg aan zijn bewaker of hij toch ook niet even in de tuin mocht om frisse lucht te hebben. Dat was goed, maar helaas werd het de man zijn dood. Hij werd overmeesterd door Billy TK en doodgeschoten met zijn eigen geweer. Er was een merkteken op die plaats. Owv de geweerschoten kwam de andere gevangenisbewaker naar buiten gelopen. Die werd ook door Billy TK vermoord en zo kon hij ontsnappen. Na 5 dagen werd hij gevat en vermoord door politie. Eens je het verhaal wist, kon je je wel goed inbeelden wat er zich allemaal had afgespeeld. Je kon in de huizen binnenkijken en nog dingen uit die tijd zien. Nadat we hier veel langer hadden rondgehangen dan voorzien, vertrokken we met de auto naar Fort Stanton. We maakten ook nog een ommetje langs Smokey Bear Historical Park. Hier ligt de beer begraven die ze eens gered hebben bij een bosbrand, vandaar zijn naam. Hij was op dat moment al gedeeltelijk verbrand, maar heeft nog 26 jaar in de zoo verder geleefd. De beer staat altijd als symbool voor brandgevaar. Ook in scholen wordt hij gebruikt in de lessen ivm veiligheid. Na het leuke ommetje zetten we onze dagtrip verder. Onderweg zagen we de ene ranch na de andere met bijna allemaal zwarte koeien en mooie bruine paarden. In het fort werden we door een dominerende vrouw zowat gedwongen om een 10 minuten durende film te bekijken over de geschiedenis. Niet veel mee bijgeleerd. Enige leuke was dat we foto's zagen van Billy TK, de sheriff van toen ed. De militairen uit het fort moesten op een bepaald moment immers gaan helpen in Lincoln👀 Na de film gingen we met het plannetje snel naar buiten en deden onze eigen sneltreintoer. Er hing immers een onweer letterlijk boven ons. Het fort was heel groot, maar de gebouwen leken eerder op villa's. Het was dan ook gebruikt in WO2 om soldaten te verzorgen. Er was immers een hospitaal bij. Tot 1965 verbleven er tbc patiënten. de gebouwen De gebouwen waar we in mochten, hebben we allemaal bezocht. Het was wel eens leuk om te zien hoe een Amerikaans huis (van bv de officier commandant) is ingedeeld. Vooral de bergruimte is efficiënter dan bij ons. Moeten we misschien eens iets aan doen☺️ Toen we bijna bij de laatste blok waren, barstte het onweer los. We zijn snel naar de ingang gelopen, naar toilet geweest en toen naar de auto gelopen. We waren nog net niet nat. Luc en Marie-Laure hebben een muffin gegeten die we nog hadden en toen vertrokken we in een ruk door naar Alamogordo. We reden eerst door een bergachtig gebied met hoge pijnbomen overal. Het was skigebied stond overal aangeduid. Het deed denken aan Custer SP en aan Devils Pile NM. De dorpjes waar we door reden waren allemaal om ter cutiest. Overal waren winkeltjes die houtbewerkte zaken verkochten en zag je houten beren uitgewerkt. Eens we op de hoofdweg reden was het weer gedaan met kijken en blog typen😉 In het hotel konden we direct naar de kamer want we hadden op voorhand al ingecheckt. Een koffie met vanillesmaak, een cookie en de krant: even uirusten! Marie-Laure mocht kiezen wat we zouden eten en het werd Subway. Het smaakte weer voortreffelijk. Daarna namen we een douche en keken naar Scandal op de grote flatscreen. Zalig!

Dag 14: Van Horn - Artesia

Hotel: Hampton Inn & Suites by Hilton  Aantal miles gereden:  173 miles Hoogste temperatuur vandaag: 92 °F

Wat leuk, weer lekker warm roerei met toast, bagels, fruitsla en yoghurt. Alleen het zicht is minder😱 Nadat we uitgecheckt zijn, vullen nog wat bekers met koffie en water en vertrekken uit dit godverlaten gedeelte naar Guadelupe Mountains. Eigenlijk verbazingwekkend dat er überhaupt zo'n hotel nog was. De weg is kaarsrecht met bergen recht voor ons. Af en toe steekt een roadrunner de baan over. De zon staat al snel fel te branden. We nemen de afslag naar de trailhead voor de Devils Hall Trail. Het padje begon vlak, tussen gras, cactussen en stekelige struiken door. Soms ging het even bergop, dan weer naar beneden. Na een km ongeveer begon het moeilijker te bewandelen met af en toe een grote kei of een stuk van een rots ertussen. Het uitzicht was altijd even mooi. Het eerste deel was gezamenlijk met een andere wandeling. Op een bepaald moment moesten wij naar beneden. Dat was op zich al niet zo simpel: je moest zelf een beetje de beste weg zoeken. Dan kwamen we uit in een uitgedroogde rivierbedding. Wat was dit cool zeg! Allemaal witte keien en grote rotsblokken die schitterden in de zon. Je kon er niet naar kijken zonder zonnebril op. We moesten deze helemaal verder wandelen tot we aan een natuurlijke trap kwamen. Het was echt een heel eind. Soms moest je zoeken hoe je ergens over moest. Maar het lukte allemaal prima. Het was wel erg vermoeiend, gelukkig konden Luc en Marie-Laure telkens zeggen hoeveel miles het nog was en dan konden we daarmee weer een stukje verder. Mijn been begon te protesteren ook, dus hebben we even neergezeten tot de kramp weg was. Er was nergens schaduw. Toen we bij de staircase kwamen had ik gehoopt dat het een makkelijk trapje zou zijn, maar niks was minder waar! Je moest je voeten helemaal dwars zetten, anders gingen ze er niet eens op. Zo waren het een stuk of 20 naar boven. Daar moesten we langs een kleine poel en dan ging het weer verder tussen grote rotsen tot we aan een smalle canyon kwamen. Die wandelden we ook door en op het einde ervan kon je niet meer verder: eindpunt bereikt! We hadden er wel 1u en 45 min over gewandeld. En dan moesten we ook nog terug🤔 We dronken wat Powerade en begonnen vrij snel aan de terugtocht omdat een vervelende bij ons daar maar niet met rust liet. Die was soms nog enger dan de heenweg, vooral bij de staircase vond ik het beangstigend om daar 2 m boven de grond te staan op een dun richeltje... Bij de grote rotsen werd ik goed geholpen. Dat was wel nodig, want mijn linkerbeen had niet veel steun meer👀 we stapten eens we uit de rivierbedding waren goed door en uiteindelijk waren we 3 uur weg geweest. Op het bord zagen we naderhand dat er 3 tot 5u gerekend wordt, dus applausje voor onszelf! Er zat een blaadje onder de auto dat we ons betalingsbewijs niet achter de voorruit hadden liggen en we onze nummerplaat en geld in een daarvoor voorziene metalen box moesten deponeren, ofwel het nummer van onze parkpas moesten noteren en ook in die box steken. Toen we het gedaan hadden hebben we eens gekeken, maar geen enkele auto had iets liggen op zijn dashbord. Na een kort bezoekje aan het visitorcenter waar ze geen magneet hadden die we wilden, vertrokken we op weg naar Carlsbad. We aten wat noten, gedroogde cranberries in de auto voor comfortfood. Onderweg passeerden we de staatsgrens met New Mexico en moesten we de klok een uur terug draaien. Normaal gingen we in de grotten van Carlsbad NP 2 trails doen, maar Luc en Marie-Laure vonden dat ik me al overzet had met die lange wandeling, dat we wijselijk geopteerd hebben om er maar één te doen. We zagen al van ver dat het er heel druk was, not us kind of thing😩 De inkom van 10$ pp vonden we ook erg prijzig, maar goed, iedereen bezocht die grotten hier als ze in de buurt waren, dus doen wij het ook maar. We konden kiezen om een wandeling van een uur naar beneden te maken of met de lift naar beneden. Gezien we net zoveel gewandeld hadden, kozen we voor de lift. Daar konden we direct in en kwamen uit in de Big Room. Daar kon je dan via een asfaltpad een tour doen van anderhalf uur. De hal was heel groot en er hingen wel redelijk wat stalagmieten en stalagtieten, maar het wauw effect kwam niet echt. We stapten hoopvol verder, maar helaas werd ons enthoesiasme steeds minder groot. Er was veel te weinig verlichting om alle moois te laten zien. Af en toe was slechts iets verlicht. Jammer. Het was er wel heel erg groot, Amerikaans groot dus🙄 en het duurde allemaal wat lang. Uiteindelijk moesten we met de lift terug naar boven: wachttijd 60 minuten stond er. Pffff.....ik kon niet meer en heb me langs de kant gezet terwijl Luc en Marie-Laure verder aanschoven. Een aardige Amerikaan kwam naast me zitten. Hij had iets aan zijn knie en kon zo lang ook niet meer staan. We hebben gezellig gebabbeld over Trump, zijn persoon, zijn beleid, de sociale zekerheid, de belastingen, de doodstraf, vuurwapens ...echt heel erg interessant allemaal. De tijd ging voor mij zo snel voorbij en na anderhalf uur😱 kwam Marie-Laure me halen dat ik meekon met de lift. Met een handshake namen we afscheid. En in de auto had ik veel om te vertellen en om over te na te denken. Eerst wel een extra pilletje pakken 😥In de mailbox had ik een mail van Denny's gevonden waarmee we enkel vandaag een gratis bananasplit kregen bij aankoop van 2 voorgerechten. Op de weg naar het hotel lag er één, dus hebben we daar gegeten. Het smaakte zoals altijd daar superlekker. Het dessert hebben we met z'n drie gedeeld en we zaten nog propvol. Enkel als bediening hadden we een kluns van een jongen. Je verstond niks van wat hij zei, omdat hij zo stil sprak. Hij vergat ons drinken bij te vullen, keek nooit of we iets nodig hadden (de rekening bv?!) en ook de toiletten waren vrij vuil. Bij het afrekenen vroeg de manager zoals gewoonlijk of alles naar wens was en hebben we kort verteld. Prompt vroeg ze niet of we toch een tip wilden geven, maar deed ze 22% van de rekening! Leuke meevaller. Daarna was het eerst bij een mooie zonsondergang en later in donkerte naar het hotel te rijden. We zagen overal jaknikkers. Jammer dat ik ze niet kon trekken omdat het pikdonker was. De olie zit dus in New Mexico ipv Texas😉 Morgen een heel ander dagje, zonder parken maar met aliens😝

Dag 13: Big Bend NP - Van Horn

Hotel: Hampton Inn by Hilton Aantal miles gereden:  233 miles Hoogste temperatuur vandaag:  76 °F

De laatste nacht in Big Bend en meteen ook de slechtste. Om de haverklap was ik wakker 's nachts. We ontbeten zoals gisteren op het terras en genoten een laatste keer van het uitzicht. Daarna was het inpakken geblazen en op weg naar Big Bend Ranch SP. De ijsmachine was stuk, dus mocht je met je kleine ijsbeker uit de kamer ijs in de shop vragen. Maar dat was echt heel weinig.  Marie-Laure ging nog een keer en toen zei die vrouw dat er net iemand geweest was die wel erg op haar leek☺️ Het uitchecken verliep deze keer niet vlotjes. Toen we incheckten zei die vrouw dat ze AAA korting gaven, maar dat we dat moesten vragen bij het uitchecken omdat we dan pas moesten betalen. Vlgs deze vrouwen gaven ze dat echter niet. Een hele discussie, naar welke persoon ik dan wel gemaild had. Daar stond geen naam bij, dus ja...ze deed uiteindelijk 5$ van de dagprijs af. Belange na niet wat het moest zijn, maar ja, wat moesten doen. We sturen achteraf wel nog een mail en ik zet het zowieso op tripadvisor.😁 We reden Big Band Ranch State Park in. De eerst stop was bij Contrabondo movieset: er was niet veel meer te zien. Hier zijn nochtans enkele films opgenomen in de jaren 90. We konden wel tot aan de oever van de Rio Grande stappen en naar toilet. Het viel op dat er veel meer stroming op de Rio Grande zit hier. De wegen gingen erg op en neer met prachtige vergezichten. Er lagen overal afgevallen rotsblokken langs de kant en soms op een rijstrook! Af en toe was er een stoppunt met zicht op de rivier. Het was hard beginnen regenen ondertussen en toen we bij onze eerste trail van vandaag, de Closed Canyon Trail aangekomen waren, was het niet anders. We aten in de auto een chocoladekoek op en wat blauwe besjes en kijk, het klaarde helemaal op! Het was wel koud geworden ondertussen, dus de lange broeken maar aan. Die zat natuurlijk in de valies die onderaan lag, dus alle bagage naar de voorzetels verplaatst, broek eruit genomen en dan change of clothes. Gelukkig was er niemand anders, want het was geen zicht denk ik. Na een stukje vlak, op drassige grond, moesten we de torentjes van steentjes volgen die de weg aanwezen. Zo kwamen we de canyon in. Het was direct een heel mooi zicht en gaf je een nietig, vredig gevoel. De rotsen waren met wit gekleurd. Omwille van de regen liep er een smal riviertje in het midden. Daardoor moesten we soms langs de rotsen errond kruipen om verder te kunnen. Er zaten ook heel veel duizendpoten. Soms stonden er grote plassen en was het niet gemakkelijk om verder te gaan, maar dat maakte het net leuk. Hoe verder we erin wandelden, hoe smaller de kloof werd. Het was allemaal om ter mooist. Op het einde kwamen we aan een punt waar normaal de rivier moet stromen, maar dat was nu nog niet het geval. Omdat we wel niet verder konden daar zijn we teruggekeerd en het verveelde geen seconde. Deze keer moesten we elkaar soms een hand geven om ergens op te raken en het hoogteverschil te overwinnen. Geweldig allemaal! Marie-Laure en ik zweetten ons ondertussen wel kapot, dus toen we terug bij de auto kwamen was het weer eens omkleden🤗 gelukkig zijn we daar snel in 😉 We reden verder naar de volgende stop: Hoodoos Trail. Je zag ze al liggen vanaf de parking. Luc is er naar een toe gelopen en Marie-Laure en ik kozen voor het uitzichtpunt: dat bleek verder en steiler te zijn dan de hoodoos🙄 ze waren mooi, maar niet echt geweldig, waarschijnlijk ook omdat ze zo donker gekleurd waren en er een dikke laag van keitjes op lag. Verder stopten we dikwijls om een foto te nemen. Je zag die machtige Rio Grande in al zijn glorie. Alleen is hij wel vuil, overal dezelfde bruine kleur. We passeerden ook nog een oud fort. Dat was niet veel soeps. De kamers binnenin waren leeg, dus we hebben van de buitenkant gekeken en het zicht op de binnenkoer. Vanaf dan ging het zonder stoppen naar Van Horn, onze slaapplaats voor vannacht. Dachten we... Eerst kwamen we weer eens en borderpatrol tegen: iedereen moest van de weg en er passeren. Paspoorten weer klaar, drugshond rond onze auto en het achterraam moest naar beneden om Marie-Laure te bekijken. Ook weer een hoop vragen over wat we al gedaan hadden in het land enz. Maar we mochten verder😃 Even later stond er een state trooper aan de andere kant van de weg. En ja hoor, toen wij passeerden gingen zijn zwaailichten aan, hij draaide zich en we moesten aan de kant. We hadden te snel gereden😩 hij moest Lucs rijbewijs hebben, contract van de huurauto en ons postadres in België. Dan heb ik dan maar in een klein boekje dat hij me gaf geschreven (zo'n kladblokje). Hij ging naar zijn wagen om onze boete te schrijven en zou dan terugkomen. Oh jee! Marie-Laure zei al 'die meent het serieus hoor.' Hij zag er echt een strenge man uit. Maar kijk, hij kwam terug met een warning. Dus we komen er goed vanaf. Voor de rest van de rit toch maar opgelet. Alhoewel sommige stukken hier zo lang en eentonig zijn dat je niet snapt waarom je zo traag zou rijden. We kwamen niet veel tegen langs de weg, behalve wat koeien van ranches af en toe. Delen van de weg stonden soms volledig onder een water. Dus toch maar even met een stok checken hoe diep het was. Er staan ook overal palen in de diepste punten met een meetlat op hoe diep de paal onder het vuil zat. Tot plots in the middle of nowhere er een winkel van Prada langs de kant van de weg staat! Het blijkt te gaan om een kunstproject van in 2005. De collectie handtassen en schoenen is ook van toen. Het grappige is dat de deur niet eens open kan😱 We moesten nog een uurtje verder rijden en tegen 18u waren we in ons hotel. We hadden op voorhand de kamer al gekozen, dus het was maar sleutels ophalen en naar binnen. Eerst in de lobby een koffie gedronken met vanillesmaak😋 en een vers gebakken cookie erbij. Dan de auto leeg gemaakt en gevraagd waar er ergens iets was om te eten. Dat was heel simpel: één ding :fastfood! Naar de Mc Do dus om te gaan eten. Luc en Marie-Laure namen zich een groot menu, ik koos voor een slaatje ipv frieten en een speciale burger, nl met verse guacamole en gegrilde kip. Die was echt heel lekker! Daarna gingen we nog op zoek naar een supermarkt want mijn darmen waren overuren aan het kloppen (krijg je van al die sla zeggen ze me hier😩). Ook nog een fles wijn gekocht voor op de kamer en Marie-Laure vond alweer iets bij de schoolspullen🙄👏 Nadien hebben we de blog in orde gezet en nog naar Scandal gekeken op de grote tv. Hier zullen we vast veeeeeeel beter slapen!

Dag 12: Big Bend NP

Hotel: Chisos Mountain Lodge Aantal miles gereden:  74 miles Hoogste temperatuur vandaag: 99 °F

Ontbeten op het terras. Het was superrustig. Besproken wat we nog zouden doen vandaag en wat ev niet. Afstanden zijn hier moeilijk in te schatten. Soms gaat het sneller vooruit en soms trager door allerlei haarspeldbochten. De eerste trail voor vandaag is de Lost Mine trail. Er wordt gewaarschuwd om alle eten zeker in afgesloten bakken te doen of in de ijzeren bak die ervoor voorzien is van het NP uit. We steken dus alles eerst weg in de bakken onder de achterzittingen. Daar kan echt nog veel in. Het pad gaat dan steil omhoog tussen struiken door. Af en toe zijn er trapjes gemaakt met houten stokken. Op sommige plaatsen is er een scheiding gemaakt waar je echt over moet stappen. Waarschijnlijk hebben ze dit voorzien voor als het regent zodat het water dan tussen de struiken door afgeleid wordt en het pad redelijk bewaard blijft. Het is koud en Marie-Laure en ik doen onze trui aan. We klimmen steeds hoger en na 1,6 km hebben we het mooiste punt bereikt. We zien wolken rond de hoogste bergtoppen, rode rotsen in de hoogte en groene begroeiing eromheen. We trekken enkele foto's en als het begint te druppelen keren we terug. Afdalen gaat altijd sneller dan klimmen, dus ook al regende het, we waren toch niet echt nat. We hadden dan ook goed doorgestapt. We reden verder voorbij het visitor center waar we een magneet kochten en naar toilet konden. Daarna was het 20 mijl naar Boquillas Canyon Overlook. Af en toe stopten we langs de weg voor een foto. Bij de overlook had je een prachtig zicht op de de Rio Grande en Mexico. Je zag zelfs de huisjes daar. Onmiddellijk anders, allemaal in kleurtjes en met platte daken. We zagen een man met zijn paard de rivier oversteken. Even verder iemand met een hele kudde ezels. Mooi om zien! Op de parking was een standje waar Mexicanen zelfgemaakte dingetjes verkochten. Er stond een bus bij waar je geld moest insteken. Mensen deden dat allemaal, dus we kochten ook een leuk souvenirtje: een roadrunner gemaakt van pareltjes. Nog geen 10 minuten later stonden de Mexicanen er al: te noteren wat weg was en hun geld te tellen. Ze vroegen of we geen klein flesje cola bij hadden, dan krijgen we zo'n gemaakte schorpioen. Maar helaas hebben we enkel water bij. We smeerden een broodje voor elk en aten dat buiten op, met zicht op de rivier: gezellig! Daarna reden we naar de Boquillas Canyon Trail. Het was heet in de zon en we stegen weer fel om daarna af te dalen en bij de Rio Grande oever te komen. Een Mexicaan aan de overkant begon een serenade voor ons te zingen, maar we moesten geen boottochtje hebben. Toen zweeg hij en ging onder z'n afdakje zitten. Het was bloedheet en de oever was redelijk lang. Marie-Laure en ik hebben ons gewoon neergezet langs de kant en Luc ging nog een eindje verder. De terugtocht verliep weer vlotter, zoals altijd, ook al was de afdaling van daarnet nu een lang stuk klimmen. De hele tijd bleef je de oever zien, echt mooi! Ook een raar gevoel dat je beseft dat aan de overkant een ander land is! We vroegen ons af waar Trump die muur hier zou laten neerzetten🙄 We stopten nadien even bij Boquillas Crossing. Enkel hier kan je officieel de grens over. Het is geen politieagent, maar een ranger van het park die je helpt met het uitvoeren van de controles, want dat gebeurt allemaal machinaal. We zagen iemand binnenkomen en hij moest de hele elektronische procedure doorlopen die wij ook hadden moeten doen, aan dat scanapparaat met vingerafdrukken ed. Nadien wilden we naar Rio Grande Village rijden om daar een trail te doen, maar de weg was afgezet dus we konden er niet geraken. Uiteindelijk reden we naar de Hot Springs. Vroeger was hier een resort. De huizen staan er nog, maar zijn leeg vanbinnen. Het was hier gekend als kuuroord owv warmwaterbronnen die er zijn. Daar zijn we dan ook naartoe gewandeld. We hebben even getwijfeld, want zo proper zag het er niet uit, maar we hebben elkaar overtuigd om er toch in te gaan zitten met onze benen. Het is heerlijk warm water! We hebben er een tijdje gezeten maar we zagen donderwolken afkomen en zijn maar naar de auto gestapt. Maar goed ook, want de terugweg was net zoals de heenweg op gravel te rijden en heel erg smal. Langs de ene kant was afgrond, de andere kant rots. Net toen we hieruit waren begon het te gieten, steeds harder en harder tot je bijna niks meer zag! Het was heel gevaarlijk en de sporadische auto die we tegenkwamen had zijn knipperlichten aan. Dat hebben we dan ook gedaan en zijn zo tot aan de parking gereden van de lodge. Het was veel te hard aan het gieten om uit te stappen, dus hebben we in de auto bij het visitorcentor op wifi gezeten😃 Toen het over was hebben we ons een tas koffie gemaakt en ons taartje opgegeten. Het smaakte heerlijk na zo'n dag. Ik typte het verslag af, Luc deed de foto's, er werd nog gedoucht ook en toen zijn we gaan eten in het restaurant hier in de lodge. Nadien hebben we nog een serie gekeken. De eerste dag viel owv het ongedierte tegen, maar Big Bend NP is inderdaad een zeer gevarieerd en prachtig park!

Dag 11: Big Bend NP

Hotel: Chisos Mountain Lodge  Aantal miles gereden: 134 miles Hoogste temperatuur vandaag: 100 °F

Na een minder goede nacht ging de wekker en hadden Luc en ik vreselijke hoofdpijn. We besloten om nog een uur langer te slapen. Maar dan voelde Luc zich nog altijd heel slapjes en vreselijke hoofdpijn. Paracetamol deed gelukkig zijn werk. Broodjes met choco in de kamer gesmeerd, koffie gezet in de kamer en op terras ontbeten. Het werd snel beter. Het was al laat ondertussen en veel mensen waren al weg. In het visitorcenter zijn we gaan vragen of de Santa Elenacanyon open was en vandaag ging dat nog lukken. We gingen op weg en kort voorbij de lodge staken een mamabeer met 3 kleintjes op hun gemakje de straat over. Helaas waren we nog niet geinstalleerd dat ik de Canon bij me had, dus moesten het snel foto's met de iPhone worden. Hoe schattig dit was! De dag begon al goed! We besloten de originele planning te volgen en bij de eerste stop haalden we al direct tijd in. De Sam Nail Ranch trail was een kort loopje dat niet veel voorstelde. Vroeger had hij daar gewoond en er stonden nog slechts enkele muurtjes van klei recht. De watermolen werkte wel nog en nu konden we eens goed zien hoe die pomp erin vastgemaakt is overal. De tweede stop was Sotol Vista Overlook viewpoint. Van hieruit kon je in de verte dan Santa Elena Canyon zien liggen. Daarna wilden we de Burro Mesa Pourofftrail wandelen. Net toen we op de parking stonden, begon het echter te regenen😩 Na een 10 minuten was het minder en waagden we er ons maar door. We wandelden door een leegstaande rivierbedding naar de rotsen toe. Die waren superhoog. Als er veel water gevallen is, stroomt het op een bepaalde plaats naar beneden en geeft daar verschillende kleuren in de rotsen. We moesten zelf een beetje een weg zoeken want er was niks aangeduid. Op een gegeven moment konden we niet verder omdat de enorme rotsblokken te hoog waren geworden om op te klimmen. We konden de plaats van dat water wel goed zien. Het begon dan ook plots te gieten, dus we haastten ons snel naar de auto. Toch waren we op die tijd al kletsnat. Een volgende viewpoint dat we tegenkwamen was Mule Ears Viewpoint. Hier zag je 2 toppen van bergen die samen wel leken op ezelsoren. Daar hebben we in de auto een broodje opgegeten. We reden verder naar de volgende stop: Tuff Canyon Trail. Het viel ons op dat er bijna geen auto's reden. Ook bij de viewpoints en trails stond dikwijls geen enkele auto. We daalden in de canyon af via een soort gemaakte trappen en keien. Het was weeral superheet geworden ondertussen. We waren met kou vertrokken en een uur later was het 10° warmer. Dat is heel raar hier in het park. De canyon was eerst heel breed met keien om op te lopen. Een beetje verder werd hij smaller met af en toe een klein kreekje langs de kant. Maar we moesten steeds in volle zon blijven lopen. Uiteindelijk lag er een groot rotsblok dat de hele weg versperde, dus dat beschouwden we maar als het einde dan. We moesten dezelfde weg terug, maar nu dus naar boven. Het ging prima, maar zweten dat we deden. De laatste stop was de Santa Elena Canyon. Daar waren we niet alleen! We stapten even op enkele planken die er gelegd waren op de vochtige ondergrond en dan zagen we de canyon in al zijn glorie recht tegenover ons! Wauw! Maar waar begon de trail? We zagen mensen van boven naar beneden komen en die zochten een uitweg naar onze kant toe. We hebben ze even afgelet en zagen dan dat waar de rivier heel smal was, je over stenen kon oversteken. Dat was echter niet zo simpel. Het lukte Luc goed, ik raakte er met hulp ook nog over, maar Marie-Laure helaas stapte met rechtervoet het water in😩 Daarna moesten we tussen struikgewas echt een padje zoeken om aan de trap te geraken die ons naar boven zou leiden. Maar het lukte en we begonnen een felle klim. We klommen zo omhoog langs de Rio Grande richting kloof in. Het zicht werd steeds mooier. Wat een knappe rotsen en de bruine brede rivier in de diepte waren werkelijk prachtig om zien. Dan daalden we een stukje en stonden we maar een meter hoger dan het water. Dit gaf weer een totaal ander zicht:precies of je zat er middenin. Er was bijna geen stroming en de echo was enorm. Als je een kei in het water gooide weerklonk dat heel fel. We zijn tot het einde van de trail gestapt, waar je op een beetje hout tot boven het water kon. Magnifiek! Dan het hele eind weer terug, bergop, bergaf....uiteindelijk vonden we de uitgang ook niet meer, net zoals die mensen voor ons. Dus weer wat zoeken en dan kwam het moeilijkst stuk:over het water geraken. Dit keer viel Marie-Laure met haar andere schoen erin en ik ook met een.☺️ Omdat de trail dikwijls niet af te leggen valt owv het water dat je door moet, was het extra leuk dat het ons toch gelukt is! Daarna reden we naar Terlingua, een spookstadje net buiten het park om te gaan eten in het Starlight Theatre. Dat was vroeger een cinema. We hadden van vrienden gehoord dat het daar erg lekker was. En dat was het ook! Er zat een man muziek te spelen, maar die zong eigenlijk dikwijls heel erg vals. Maar ja, muziek is muziek, dus kreeg hij van Luc een tip. Ondertussen had het gedonderd en gestortregend, niet te doen. In de regen zijn we dan naar de kamer gereden die weer grondig geïnspecteerd werd, maar deze keer was er niks te bespeuren! Ik typte de blog verder, ging douchen en vroeg slapen. Marie-Laure ging buiten met lange broek en dikke trui aan wifi opzoeken🙄

Dag 10: Del Rio - Big Bend NP

Hotel: Chisos Mountain Lodge Aantal miles gereden:  268 miles Hoogste temperatuur vandaag:  100°F

Het wordt al een gewoonte: als de wekker gaat nog wat blijven liggen en socializen. Dan zijn België en NL immers ook wakker. We maken ons daarna klaar en het begint al goed: als ik in de badkamer naar toilet wil gaan, zie ik een zwart beest kruipen. Een luide gil echter en mijn held klopt erop los: voila, geen last meer van. Het bemoedigt me echter niet om te weten dat we de komende dagen in een NP moeten logeren. Ook nog eens zo ver van enige vorm van medische hulp af ook. Aan alle mensen die ons het park aanraadden: het kan inderdaad maar beter de moeite zijn😉👀 Het ontbijt was een beetje pover, naar onze maatstaven dan. Er waren wel tortilla's, hamburgers ed, maar dat krijg ik 's morgens echt niet binnen. Een yoghurtje dan maar, getoaste sneetjes brood met appelconfituur (een keer, nooit meer, bah) en volkoren cornflakes met rozijnen. Daarna hebben we de auto ingeladen, nog een koffie en een beker water mee en we konden op pad. Na een klein half uur stond er een controlepost: iedereen moest van de baan. Het was onmiddellijk aan ons want we reden er helemaal alleen. Terwijl de ene borderpolice met een drugshond rond de auto liep stelde de ander wat vragen wat we kwamen doen. We hadden de paspoorten al klaargelegd en hij bekeek er zelfs maar een. Jullie zijn toch samen het land in gekomen denk ik zei hij. We zien er dus toch 'brave' burgers uit😉 Na 5 minuten was de klus geklaard. Ik vroeg beleefd of ik een foto mocht nemen van hun teken daar, want in het geniep durfde ik toch niet echt, ook niet van henzelf. Zo braaf zagen ze er nu ook niet uit. De weg was erg uitgestrekt en er reed bijna niemand. Het was bewolkt, dus helemaal niet warm ook. Het landschap was erg groen met overal witte gravelweggetjes in prairiegebied. Wat heeft dit land toch veel verschillende zichten relatief gezien niet ver van elkaar! We maakten een eerste stop bij de Pecos Rivier. Die maakt nog deel uit van het Amistad NRA dat we gisteren bezochten. Je kan er naar 2 viewpoints. De eerste verwelkomde ons met een ingevallen tankstation. Beloofde veel goeds🤗 maar het uitzichtpunt was fantastisch! We hadden een breed zicht op de Pecos rivier die na enkele mijlen verdergaat als de Rio Grande. We zijn langs trapjes naar beneden gestapt om dichter bij het water te kunnen en daar was het zicht nog spectaculairder. Sommige delen waren in het midden opgedroogd en deden denken aan Death Valley. Er stonden van die dode witte takken in. De rotsen waren wit met op bepaalde plaatsen delen rood gekleurd. Prachtig was het daar! En muisstil ook, we waren er helemaal alleen. Er stond wel weer een border patrol wagen. Moet toch zijn dat het nodig is, als er hier om de haverklap een staat opgesteld. We reden het stukje weer naar boven en daar was nog een andere kleine parking vanwaar je een ander uitzicht had, nl van waar twee canyons in elkaar komen. Ook heel speciaal! De tweede ingang naar de Pecosriver bracht ons naar een uitzicht dichter bij de brug erover. Het is de hoogste brug in Texas over een rivier. Ze is gemaakt volgens het concept van de oorspronkelijke brug die een eind verder lag, maar verwoest werd. We hebben een tijdje genoten van het landschap, de stilte, de weidsheid, de trucks die over de brug reden en dat alles bij een lichte bries en in de schaduw staand. Heerlijk! Van danaf ging het in een stuk door naar Big Bend. De gps gaf 4,5 u aan. Dat had Street and Trips oorspronkelijk niet berekend, dus hopelijk haalden we tijd in. Het landschap is geregeld nog met steile hellingen, maar verder vooral woeste vlaktes en tot in de verste verte niks te zien! Je zal hier als kind maar op een ranch wonen en naar school moeten... Af en toe zien we een ellenlange trein rijden die wel 4 locomotieven nodig heeft om hem vooruit te kunnen trekken. Aan de afslag naar Big Bend is maar een enkel tankstation, maar onze tank is voor de helft alweer leeg, dus we tanken maar. Er zijn wegenwerken en de mensen die daar staan vinden de prijs van 2,72 normaal. De weg naar Big Bend leidt ons er loodrecht naar het zuiden naartoe. Hoe meer we naderen hoe meer we heuvels en bergen zien recht voor ons. Af en toe stoppen we voor een fotostop. In Big Bend zelf is het nog een hele eind vooraleer we onze eerste activiteit van de dag kunnen beginnen: een dirtroad rijden. Maar het uitzicht is echt fantastisch met overal yucca's en andere planten. Bij de Dagger Flat autotrail aangekomen, zag je al van ver dat het heel erg stoffig zou worden! Een 7 mijl lange witte gravelweg reden we in, op weg naar een soort bos van yucca's van 2 m hoog. Na een mijl waren er wegenwerken aan de gang. Ze waren de slechte stukken met zand en kiezels aan het verstevigen. We moesten dus even wachten voor we verder konden. Maar zo zagen we hen ook eens bezig. De ranger vertelde ons dat de baan verder heel goed was en we uiteindelijk via een loopje konden terugkeren. Zo gezegd, zo gereden. Bij de eerste foto waar we uitstapten kregen we al direct al het witte fijne stof naar binnen: het waaide best fel! Overal zagen we allerlei mooie planten die fel afstaken tegen het wit van de grond. Maar op bepaalde plaatsen was het toch echt wel heel dirt en veel grote stenen die er lagen. Ik begon het al te knijpen, maar de andere 2 vonden het allemaal top. Tot we op een punt kwamen waar zo'n diepe put in het wegdek was, dat we er nooit over zouden raken, ofwel lekke band hebben. Op de gps zagen we dat het dan nog 2 km was tot aan die loop, en dan ditzelfde stuk weer terug. Gelukkig zei Luc zelf dat hij niet verder kon rijden. Dus wat doe je dan? Inderdaad: keren op de weg! Ik vooraan de auto en Marie-Laure achteraan, ramen open en maar commanderen: nog een stukje, nee, stop enz! Ik denk zeker 20 manoevers moesten we doen. Maar het lukte! De auto bleek net zo breed als de weg te zijn, dus dat was toch knap gedaan van ons👏 Voorzichtig reden we dezelfde weg terug, richting Chisos Mountain lodge. De dirtroad had veel langer geduurd dan S&T had aangegeven thuis. Onderweg begonnen de rotsen roder en roder te worden. Aangekomen bij de lodge leek hij veel kleiner dan we dachten😩 we kregen kamer A01. Die heeft zicht op rode rotsen. MAAR: we kwamen net binnen of ik zag al een grote zwarte sprinkhaan naast het deurkozijn zitten. Een gil dus en Marie-Laure en ik sprongen naar de andere kant van de kamer. Luc heeft hem heel heldhaftig vernietigd. Oh jee, dat begon al goed. De kamer zelf was ook erg klein. In de badkamer kan je je nauwelijks bewegen. En dit hadden we voor 3 nachten geboekt 😩 Ik deed de schuif open in het kastje tussen de twee bedden en zag alweer een bijbel liggen en nog wat kruimels of iets dergelijks. Heel netjes was het hier zeker niet gekuist. Marie-Laure riep dat ik de schuif dicht moest doen want dat ze er iets in had zien bewegen. Oh jee! Luc dus maar weer gekeken wat het was en het bleek een kleine salamander te zijn! Bah! In de kamer! Marie-Laure en ik wilden hier helemaal geen 3 nachten meer blijven dan. Wat gingen we nog allemaal tegenkomen...naar de receptie dan maar weer en gevraagd voor een andere kamer, maar die was er niet. Ze lachte er wel mee, zei 20 keer sorry en dat we hier in de natuur verblijven en dat het erger had gekund: een schorpioen of tarantula. Ja daaaaaag, zo stel je ons niet echt gerust natuurlijk. Enfin, het is echt de allerlaatste keer dat ik nog iets zoek in een NP zelf. Dat is al elke keer tegengevallen. We mochten wel morgen gaan zeggen hoeveel nachten we wilden blijven en dus ev vroeger vertrekken. Maar dichterbij is ook geen deftige verblijfplaats en onze volgende bestemming is Van Horn op 3u rijden. Daar is ook geen extra dag te vullen. Voor Luc zou dit het hoogtepunt van de reis worden, hij keek er zo naar uit! Marie-Laure wou in de auto slapen. Anders was ze geen seconde gerust. Luc heeft dan met de zaklamp heel secuur alles bekeken onder de bedden, de jaloeziën, achter kasten enz. Hij vond nog enkele kleine beestjes, maar voor nu was ik er wel gerust in. Niemand wil echter in de kamer eten of zijn koffer laten openstaan om toch zeker maar geen beestjes te lokken. Campeerders lachen nu waarschijnlijk luidop, maar volgens mij heb je nog minder ongedierte in een tent. Rits toe en gedaan. Ondertussen was het al 19u en we kregen honger. Na al dit gedoe had niemand zin om in het restaurant te gaan eten. De commentaren ervan zijn trouwens maar zusenzo. We besloten dus te picknicken op een bankje tegenover onze kamer. En ja hoor, er kwam ontzettend harde wind opzetten, bijna niet te doen om ons broodje te beleggen. En toen we enkele happen genomen hadden, begon het keihard te regen! Snel alles bij elkaar gepakt en dan maar de auto in en daar verder gegeten. Jongens, jongens toch! Marie-Laure vroeg om dan wel even verder te gaan staan, dan had ze wifi.☺️ Na de onweersbui hebben we de auto eerst leeg gemaakt en de kamer wat herschikt zodat alles toch kon staan. Dan hebben we de Window View Trail nog gewandeld om daar de zonsondergang te kunnen zien. Daar moesten we best nog lang op wachten en de zon zat dikwijls achter wolken verscholen zodat het frisjes werd ook. Het was wel een heel mooi zicht! Nadien heb ik op de kamer de blog getypt, Luc foto's gesorteerd en Marie-Laure die ging naar het terras waar wifi was. Toen ze terug kwam, waren we net klaar. Toch hebben we de koude getrotseerd en zijn met de auto naar het visitorcenter gereden om daar via de wifi op de parking de blog voor jullie up te loaden👏 Benieuwd hoe goed we gaan kunnen slapen👀.