Dag 4: Dallas - Houston

Hotel: Drury Inn & Suites West Energy Corridor Aantal miles gereden:   283 miles (455 km) Hoogste temperatuur vandaag:  98 °F (37 °C)

Deze nacht wakker gebeld door de dochter die haar uitslag had gekregen van haar examens. Met een goed resultaat en dat zelfs mét een hersenschudding! PROFICIAT meid, we zijn fier op jou! Toen de wekker ging konden we er dan ook nog niet uit, dus we hebben nog een halfuurtje langer geslapen. Toen werd het wel echt tijd om op te staan en te ontbijten want vandaag wachtte ons een lange autorit naar Houston. Het fruit was op, maar speciaal voor mij gingen ze nog wat gepelde sinaasappelen in partjes snijden: lekker! Luc en Marie-Laure gingen nadien de koffers naar de auto brengen, terwijl ik de frigobox klaarmaakte. Daarna moest Marie-Laure ettelijke keren om ijs lopen eer hij volledig gevuld was. Andere jaren was dat ook Victor zijn taak en deden ze het samen. Om 10u vertrokken we met al heet weer. Het is al 28°C. Het is een hele tijd op de autostrade rijden. Het valt ons op dat het overal mooi groen is, nergens verdorde gebieden. Ook het typische Texaanse accent hebben we niet gehoord. Hoe verder we van Dallas reden, hoe duurder de benzine werd. Op een gegeven moment moesten we echter toch tanken, dus dat deden we voor 2,199 $|gallon. Hij aanvaardde geen enkele postcode die we ingaven, dus moest er bij de cashier betaald worden. Die stelde 40$ voor. Uiteindelijk bleek 35$ genoeg en stortte ze het verschil terug op de cc. Een kwartiertje later kwamen we toe bij de eerste stop van vandaag: Texas Prison Museum. Een klein museumpje, goed om de rit te breken. Zoals de naam al zegt, ging het over de oudste gevangenis van Texas in Huntsville. We zagen de pakken van de beambten en gevangenen, dingen die gevangenen gemaakt hadden ed. Het,meest confronterende was een elektrische stoel die echt gebruikt was! In een etalage toonden ze de spuiten die gebruikt worden om nu de doodstraf uit te voeren. Bij allebei de methoden zijn de gevangenen trouwens pas dood na de derde actie. Het voltage bij de elektrische stoel werd telkens gewijzigd omdat de gevangene anders gewoon terplekke zou verbranden. Nooit bij stilgestaan eigenlijk... Er waren ook originele aanplakbiljetten te zien 'wanted dead or alive' van Bonnie & Clyde. En je kon verhalen lezen van gevangenen die in Dead Row gezeten hebben, hun laatste woorden, wat ze vroegen voor laatste maaltijd,... Een cel zoals ze nu zijn, was nagemaakt en daar kon je in. Die is echt wel klein! Nadien zijn we naar de huidige gevangenis zelf gereden. Het is de oudste van Texas. We zagen de bewakers op de hoeken in de torens zitten en konden de ruimte in kijken waar de familie moet wachten als een gevangene vrij gelaten wordt. De doodstraf wordt hier nog steeds uitgevoerd. Daarna reden we nog een beetje verder naar een kerkhof waar gevangenen werden begraven wiens lichaam niet door familie werd opgehaald. Dat waren er heel wat en op de grafsteen stond ook hun gevangenisnummer. Op onze weg naar Houston reden we ook nog voorbij het standbeeld van Sam Houston. Het is het hoogste standbeeld van een alleenstaande persoon in heel Amerika. Het werd al snel drukker en drukker op de weg en we besloten even van de autostrade af te rijden om bij de Mc Donalds een ijsje te eten. De sundae's van Luc en mij en de Mc Flurry met Oreo's smaakten weer. Het valt ons trouwens op dat in dit deel van het land ook echt veel zwaarlijvige Amerikanen wonen, vooral zwarten ook. Nadat Marie-Laure weeral snel wat gesocialised had met de vriendinnen zijn we naar het hotel gereden. We zaten waarschijnlijk in spitsuur want het was stapvoets verkeer. En onze Tom Tom wist ook niet goed waar we precies moesten rijden op de snelweg, zodat we maar kozen om er zonder snelwegen te raken. Dat lukte prima, want we reden letterlijk ernaast en zagen dat er veel file was. Er zijn in Texas heel veel wegenwerken en veel nieuwe rijbanen bijgekomen. We zullen onze Tom Tom toch eens moeten updaten. Een tip misschien voor wie na ons komt.😉 Aperitief en avondeten is inbegrepen vandaag en morgen, dus dat is makkelijk. Ook de hele dag je eigen popcorn maken kan. Dat vindt er hier eentje leuk natuurlijk😉 In het hotel hebben we eerst dus geaperitiefd, gegeten en ondertussen besproken wat we morgen gaan doen. Dan in de kamer nog de blog op pc gezet, foto's uitgezocht en naar Last Kingdom gekeken op Netflix. De eerste avond dat we daar eens tijd voor hadden deze vakantie😱 Morgen Air and Space Centrum: ben benieuwd!

Dag 3: Dallas

Hotel: Hampton Inn & Suites by Hilton Aantal miles gereden:  72 miles (116 km) Hoogste temperatuur vandaag:  95°F (35 °C)

De wekker ging voor iedereen veel te vroeg af deze morgen. Maar een lekker ontbijt pepte ons snel op. Iedereen koos weer een beetje hetzelfde als gisteren. Enkel het vers fruit was alleen voor mij bestemd: ananas lusten de andere 2 hier nl. niet😩 Ze bakten zichzelf een lekkere wafel in de plaats.
Ik typte nog snel het verslag van de baseballwedstrijd af en we vertrokken een half uur eerder dan de planning naar Fort Worth. Daar vonden we direct een gratis parking in de winkelstraat, dus dat was al mooi mee genomen. Bekend voor zijn cowboys en longhornkoeien zag het er best gezellig uit. Wel een beetje een tourist trap, maar we zijn op vakantie, dus het hoort er gewoon bij. Het gaf ons ons een beetje het Texasgevoel dat we hoopten te zien hier.
We bezochten eerst de rodeo. Die wordt enkel op vrijdag en zaterdag gehouden, dus past niet in ons reisschema. Maar het was nu eigenlijk nog leuker. We liepen er helemaal rond en konden overal dicht bij. Ook waar ze de stieren in een hok klaarzetten vooraleer ze de arena in gaan. Het was er alleen bloedheet! Als je daar zo een hele avond moet zitten, in een overdekte hal...
Daarna konden we via een overloop langs de openluchtstallen lopen waar de koeien gekeurd kunnen worden door de kopers vooraleer er een veiling plaatsvindt. Nu waren de meeste leeg, maar wel leuk om te zien. In het visitor center konden we naar het toilet. Krijg je van al dat drinken meenemen in de auto 's morgens😃 Er tegenover kon je vanaf een uitkijkpunt de longhorns zien liggen in de wei. Het was nog te vroeg voor de 'parade' dus zijn we naar de auto teruggelopen en hebben koud water uit de frigobox gedronken. Dat deed deugd! Daarna was het tijd voor de Cattle Drive. Enkele ruiters te paard leidden de longhorns door de straat. We hadden wel gedacht dat het er veel meer zouden zijn en er wat meer tempo in zou zitten,  maar het was wel leuk om even naar te kijken. Na 10 minuten was de show ook al gedaan en konden we vertrekken naar het volgende dat op onze planning stond: de Swift Armour fabrieksite. Voor de fans van Prison Break: hier werden de scènes opgenomen van in de gevangenis in Mexico. Het terrein is afgesloten en ligt er erg verlaten en verwaarloosd bij. Maar aan de ramen, die de ramen van de cellen voorstellen in de serie, hangen nog steeds dezelfde witte doeken. Marie-Laure die de reeks opnieuw aan het bekijken is, vond het erg herkenbaar en leuk om zien 😃 Alles werd dan ook weer uit de kast gehaald om toch maar de beste foto te trekken 😳
We vervolgden onze weg naar het Bureau of Engraving and Printing. Er zijn maar 2 plaatsen in de hele USA waar het geld gedrukt wordt, en dit is er dus een van. Er was strenge beveiliging. Je mocht echt niks mee binnen nemen en een luidspreker riep op de parking al af dat je alles in de auto moest laten, ook gsm's. Er mochten nergens foto's getrokken worden. Met een soort golfkarretje werden we naar de site gebracht. Daar hebben we eerst een film bekeken van hoe het geld gedrukt wordt. Wat een soort beveiligingen er allemaal inzitten! Echt onmogelijk om dit allemaal na te maken. Nadien kregen we een audioguide en konden we via een looppad achter glas boven de machines de hele fabriek doorlopen en bij elk nieuw deel in het productieproces kon je naar uitleg luisteren. Daar ligt wat geld bij elkaar zeg! Heel cool om te zien, maar ook voor het personeel zelf is het superbeveiligd. Alles is verdeeld in een soort secties die afgebakend zijn met blauwe hekkens. In een sectie werken maar enkele mensen en de deuren waren allemaal op slot. Aangezien alle briefjes een nummer krijgen nog voor ze eventueel afgekeurd worden, is het onmogelijk briefjes mee naar huis te smokkelen. Na een paar souvenirs gekocht te hebben, namen we het karretje weer terug naar de parking.
We reden een eindje verder naar ShootSmart. Via groupon hadden we een bon gekocht. We hadden recht op een private lane en mochten schieten zolang we wilden en met welke geweren we wilden ook. Eerst begonnen we, net zoals vorig jaar in LA, met een gewone revolver. Dat vind ik nog de engste dingen, omdat ze zo klein zijn. Marie-Laure was er snel mee weg en vond het allemaal weer heel cool. Toen onze munitie op was, gingen we ruilen voor een automatisch geweer. Dat leek er al meer op 🙄 Het laden en ontgrendelen vind ik nog het meest enge, je weet toch maar nooit dat het al zal afgaan. De terugslag van het automatische geweer, een Springfield voor kenners van type AR15 was serieus fel, dus gelukkig hadden we hiervoor maar 20 kogels genomen. Ons laatste geweer was een automatische M15 met rood laserlampje dat duidelijker je target aangaf. Dat ding woog echter kilo's. De 50 kogels joegen we er samen toch nog snel door en na de nodige foto's en filmpjes gemaakt te hebben, reden we richting hotel. We zagen het onweer al in de verte hangen en net toen we begonnen rijden op de autostrade barstte het in alle hevigheid los.
Omdat we nog altijd niks gegeten hadden na het ontbijt besloten we kortbij het hotel te eten bij Golden Corral. Daar kan je vanalles en nog wat kiezen in buffetstijl.  Het ene smaakte beter dan het andere, maar de dessert vielen allemaal erg in de smaak met de chocoladefontein, suikerspin en yoghurtijs 😉
Met een veel te volle maag vertrokken we naar het hotel waar we nog een koffie dronken.
Terwijl ik douchte heeft Luc onze valiezen gehersorteerd zodat ik nadien onmiddellijk kon beginnen typen en foto's sorteren.
Morgen verlaten we Dallas richting Houston.

Dag 2: Dallas

Hotel: Hampton Inn & Suites by Hilton Aantal miles gereden: 66 miles Hoogste temperatuur vandaag:  94°F (34,5 °C)

Niet veel geslapen vannacht. Nochtans zijn de bedden heerlijk om in te liggen. Om 0u30 stond er iemand op de deur te bonken: zat bij de verkeerde kamer, maar daarna was het dus elk uur naar de wekker kijken.

Tegen 5u had ik het wel gehad, maar Luc en Marie-Laure bleven verder een poging doen om te slapen. Dus typte ik de blog van gisteren verder af.

Om 7.20u vond ik het welletjes geweest en zijn we opgestaan.

Het ontbijt had alles wat het moet hebben: roerei, spek, bagels, yoghurt, meloen, wafels en de gebruikelijke muffins ed.

De eerste dagen is het altijd een beetje zoeken wat te eten wegens zoveel keuze. Ook de koffie kon je zelf aankleden met vanillesmaak of karamel.

Tijdens het ontbijt hebben we de dagplanning overlopen en besloten om onderweg naar Walmart te gaan om de nodige dingen te kopen.

Zo gezegd, zo gedaan en we waren op minder dan een uur al buiten! Dat is heel wat bij zo'n gigantische winkel. We zouden er wel uren in kunnen lopen. Maar we hadden geen tijd te verliezen en iedereen had zo zijn eigen zaken die hij ging halen in de gigantische gangen. Alles kon makkelijk in de koffer en de drank staken we alvast in onze nieuwe frigobox voor deze reis. Jammer dat hij niet mee kan, inderdaad: te groot😱

We reden verder naar Sixth Floor Museum, waar we om 11u een ticket konden kopen voor 11.30u. Voor de  parking ernaast kregen we ook nog een kortingvoucher, zodat we voor 6$ de hele dag daar konden blijven staan.

In het half uur zijn we dan langs buiten gaan kijken waar JFK vermoord is. Er staan 2 kruisen op de straat geschilderd van het eerste en het fatale schot. Vandaaruit kon je ook goed het venster zien van waaruit hij geschoten had. Best pakkend toch wel. En het besef te staan op de plaats waar een Amerikaanse president vermoord werd, gaf een raar gevoel.

De temperatuur was ondertussen al hoog opgelopen, dus we waren blij dat we in het museum konden. Tegen 12u waren we daar effectief binnen en we kregen gratis een audioguide. Normaal gezien zijn we daar allemaal niet zo voor, maar nu hebben we alles mooi in volgorde beluisterd. Het was echt heel duidelijk verteld en met foto's aangekleed. Zo hebben we het servies gezien dat voor hem klaarstond in Dallas waar hij een speech ging geven en mee zou lunchen. Ook de trouwring van Lee Harvey Oswald was er. Hij had die afgedaan de nacht voor de moordaanslag en er cash geld bij gelegd voor zijn vrouw die achterbleef met hun 2 kinderen.

Na een tijdje kreeg ik het superlastig van al dat getreuzel en traag voorbijschrijden en zette me neer bij een filmpje dat afgespeeld werd. Het was een deel van zijn begrafenis en opstellen van de kist in het capitool in Washington. Omdat we dat ook gezien hebben, konden we ons echt goed inleven. Er zaten Amerikanen voor ons en die zaten er echt bij te huilen.

In de souvenirshop kochten we de eerste magneet van deze reis: kan weer bij de verzameling😃

Nadien hebben we bij de auto in de schaduw een broodje gegeten dat we gekocht hadden op de weg hierheen. Daarna maakten we een wandeling naar het JFK memorial. We vonden het maar een kaal uitziende kubus, zonder dak ook. De betekenis ontging ons een beetje. Het was echt heel warm ondertussen en er liep ook bijna niemand op straat. Maar wij zouden wij niet zijn als we niet dapper verder stapten naar Pioneer Plaza. Hier stond een kudde metalen stieren. Heel apart. De stier is duidelijk een teken van Texas, je ziet de horens overal. We wandelden weer terug en kwamen nog leuke gebouwen tegen met oude reclame op of pakhuizen zoals je ze in films ziet. We wandelden ook voorbij een echte cowboywinkel die cowboylaarzen, hoeden, jassen ed verkocht. Het rook er binnen ontzettend naar leer, maar was er superduur. Kijken was voldoende😉

En het was er weer even lekker fris. Marie-Laure en Luc wilden graag naar het Hard Rock Cafė want Luc spaart een sleutelhanger of pin van elk HRC dat we tegenkomen en Marie-Laure wou graag een tshirt. Toen wilde ik graag naar het hotel om nog wat te kunnen liggen vooraleer we naar de baseballwedstrijd gingen.

Onderweg maakten we nog een stop bij het huis waar Lee Harvey Oswald woonde, toen hij de aanslag voorbereidde.

In het hotel typte ik dan het verslag van vandaag en bekeken we al wat foto's.

Na een uurtje platte rust, aten we ons een pistolet met beleg en Nutella en vertrokken naar de baseballwedstrijd.
Daar zagen we mensen weer barbecueën en socializen op de parking, echt een grappig zicht.
We vonden een parking voor 15$ niet zo ver wandelen van het stadion.
Daarbinnen was het een gekste van jewelste! Het is drie verdiepingen hoog en je kan telkens via lift, roltrappen en gewone trappen naar boven. Op elk verdiep verkochten ze overal etenswaren en stonden het ene kraampje naast het andere. Als je bv een hotdog kocht, kon je die zelf opsmukken met uitjes, pickles, ketchup, mosterd enz.
Van het spel zelf snapte ik niks en ondanks de uitleg van zowel Luc als M-L kon het me niet boeien. Ze sloegen bijna nooit op de bal als er gegooid werd 😲
Het duurde me allemaal ook echt lang. Mensen in de tribunes zaten met hele families bij elkaar en maar tateren en tateren. Het ging hen niet zozeer om de wedstrijd zelf, maar wel om elkaar te zien en bij te praten. De Texasrangers verloren ook voortdurend, dat had er misschien ook mee te maken 😉
Om de 10 minuten ongeveer veranderde het reusachtige scorebord in reclame voor een of ander, of om een spelletje te spelen of een winnend lotje te trekken.  Die gekke Amerikanen moest ik toch af  en toe denken. We hadden een prima zicht op het hele veld en scorebord recht voor ons. De stoeltjes waren echter vreselijk. Je had zo weinig plaats om je benen te zetten, laat staan eens verzetten, dat ik kramp kreeg. Na een tijd toch maar een pijnstiller genomen met het nodige resultaat: ik viel in slaap! 😀
Inderdaad, wie kan dat zeggen? Haha, ze moesten maar wat spannender spel brengen dan.
Vooral één reisgenoot drong erop aan dat ik het in de blog zou zetten 😊
Ik was echter wel wakker om de homerun nog te zien, dus niks gemist 😉
Na de 4uur durende wedstrijd werden we getrakteerd op een lang en prachtig vuurwerk. Het was dan ook niet voor niks 4th of July.  Het was heel mooi om zien dat het uitverkochte stadion helemaal rood, wit en blauw kleurde. Iedereen had echt de Amerikaanse kleuren aan!
Kan je je in België absoluut niet voorstellen. het volkslied werd eerder ook al live gezongen door een militaire en iedereen stond trots recht, hand op het hart houdend.
Nadien raakten we redelijk snel bij de auto op de parking. Iedereen moest de afslag linksaf hebben, dus kozen we via de Tom Tom een alternatieve route. Die leidde ons door de achterbuurten van Dallas. Echt creepy huizen vond ik met veel rommel buiten en geen verdieping.
Na een korte rit raakten we toch veilig en wel in het hotel. Ondertussen was het al 0.45u en vielen we als een blok in slaap.

Dag 1: Düsseldorf - Dallas

Hotel: Hampton Inn & Suites by Hilton Aantal miles gereden:  26 miles (42 km) Hoogste temperatuur vandaag: 86 °F (30 °C)

Voor alle lezers: dit is een heel lang verslag, maar ik heb dan ook elk vrij moment een beetje getypt. Wie me kent weet dat ik het graag nogal lang uitleg😃

Dus wie diagonaal wil lezen: ga je gang vandaag😃

Om 6.30u ging de wekker af. Een beetje vroeg, maar vooruit: er stond een lange reis te wachten. Dat vind ik altijd het vervelendste, het ernaartoe gaan.

We kregen een beknopt ontbijt en dat moest je echt wel letterlijk nemen. Pistoletjes en brood die erg gezouten waren en 2 soorten confituur. Gelukkig voor mij lust ik dat. Luc en Marie-Laure aten dus letterlijk droog brood. Er was wel lekkere koffie en thee bij :)

Daarna moesten we nog even wachten op de Shuttle, maar die bracht ons tot aan de inkomhal van de luchthaven. We moesten aan rij 188 zijn om onze bagage af te geven en er stond weliswaar niemand!

Ook dat ging dus erg vlotjes. 

Met elk een trolley in de hand vervolgden we onze weg naar terminal B waar we moesten vertrekken. Marie-Laure vond al snel de gratis wifi en daarna konden wij er dus ook op. Ondertussen genoten we van een lekkere frappucino van Starbucks. Die zijn toch overal even lekker, behalve niet even vriendelijk, zoals hier dus.

We konden daarna onmiddellijk aanschuiven in de rij voor het vliegtuig. Met een bus werden we ernaartoe gebracht. Mensen hadden heel weinig handbagage bij want vele vakken boven de zetels bleven leeg: best wel een gek zicht.

Na een uurtje kwamen we al toe in Londen.

Iedereen die een connecting flight naar Amerika had werd uit de rij gehaald en moest naar een andere rij stappen. Daar werden we 'ondervraagd' door een soort officer. Hij vroeg wat we gingen doen op reis, hoe onze route eruit zag, wat Luc deed voor werk en wat Marie-Laure deed. Haha, naar school gaan dus. Toen vroeg hij welk beroep ze wilde doen later. Van mij moest hij het al niet meer weten. Is zo aan mij te zien dan waarschijnlijk?!

Na onze eerste praatje in het Engels, wat gaat dat toch altijd vlotjes😉, kregen we een groene sticker op onze boardingpass en mochten we op een bus stappen naar terminal 3. 12 minuten later arriveerden we daar en moesten we opnieuw door de veiligheidscontrole. Deze was hier veel strenger. Je moest de zakjes van hen gebruiken, dus alles weer versteken. Er was wel een uitgietbak voorzien waar je je drank kon uitgieten en er stond zelfs op dat je ze later weer kon hervullen. Ja, zo doen wij dat dus al jaren!😃 

Ondanks de strenge beveiliging waren we er snel door en kwamen we in de centrale zone van de grote terminal terecht. Daar hebben we een pistolet opgegeten die we mee genomen hadden. Je weet immers maar nooit et voila. Hij smaakte goed! We konden nog niet naar onze gate gaan want die stond nog niet op het scherm. Het was nog te vroeg. Ze laten het maar net op tijd zien owv veiligheidsredenen.

Heathrow is wel heel erg druk! We moesten zoeken om 3 vrije stoelen naast elkaar te vinden. Gelukkig was er eentje bij waar je je apparaten kon opladen, maar helaas pasten de usb poorten er niet in. Ze waren allemaal geforceerd. 

Ik ben begonnen aan het verslag terwijl we verder wachtten op de lange vlucht die ons te wachten stond.

Om de benen te strekken, toch ook maar wat rondgewandeld en de toiletten opgezocht, oa om onze flesjes water op te vullen. Ik moest dringend mijn medicatie nemen, maar helaas waren de toiletten ultramodern en kwam er sproeiend warm water uit. Mijn rug gaf een teken dat het toch de hoogste tijd werd, dus heb ik ze ingeslikt met bijna heet water. Het moet gezegd: het is niet aan te raden :(

Daarna de flesjes laten vullen met kraantjeswater in een Cafe Nero. Een vriendelijke ober die ook het toilet bezocht, had ons gezegd dat zij dat wel zouden doen. Wat dus ook zo was.

Dan zijn we naar de gate gestapt, nog zo'n 20 minuten verder...

Elk heeft een beetje gesocialized en daarna konden we boarden, per groep. Op onze boardingpass stond geen groep vermeld, dus hoorden we bij groep 7 werd me verteld.

We stapten door een 90 m lange gang vooraleer we in de boeiing kwamen waar we de businessclass door moesten en die was weer volledig gevuld. Wie betaalt daar nu zoveel geld voor? Bij onze rij aangekomen leek het wel alsof we allemaal op elkaar gedropt waren.

Toch hadden we ruimte genoeg en vooral, oplaadpunten genoeg! Een stopcontact, usbpoort en een eigen schermpje. Altijd leuk om alle films te doorzoeken. Het aanbod was ontzettend groot en Marie-Laure vond direct iets naar haar zin. Bij ons duurde dat wat langer, niet meer zo op de hoogte zijnde van de laatste nieuwe films.

Nog voor het opstijgen zaten we dus al gesetteld, met al onze devices ingeplugd. Je begint er zowaar engels door te spreken. De stem van de piloot en de stewardess gaven ons alvast een voorproefje van de spraak die ons te wachten stond: het Texaanse accent. OMG!

Ik heb naar Hidden Figures gekeken, zalige film over 3 zwarte vrouwen die bij NASA werkten in de jaren '60. Luc en Marie-Laure keken een thriller en Disneyfilm.

Ondertussen kregen we al een drankje en zoals het Amerika betaamt een groot blik voor iedereen en koffie ook nog. Ik proefde onmiddellijk al iets nieuws, nl Twist light. Een echte aanrader voor iedereen die eens naar de USA gaat!

Kort nadien kregen we eten. Marie-Laure en Luc kozen kip met puree en boontjes, ik nam de vegetarische pasta. En hoe raar het ook mag klinken: alweer vonden we het vliegtuigeten lekker😱 een vers slaatje erbij, broodje met zaadjes en applecrumble als dessert.

Ook hier kregen we alweer een groot blik drinken en een flesje water bovenop.

Het breekt toch altijd even het lange zitten in de vlucht. Rondlopen in een vliegtuig is er toch niet bij, iedereen blijft mooi zitten, tenzij om eens naar toilet te gaan.

Nadat ze afgeruimd hadden kwamen ze alweer langs met koffie: jummie!

Daarna weer verder gekeken naar de fascinerende film over de Amerikaanse ruimtevaart en een beetje ingedommeld.

Even maar, want na 2 uur kwamen ze langs met, juist, een ijsje!

Direct weer helemaal wakker dus! Of we nog een koffie willen ook? Ach ja, waarom ook niet. En nog een blik diet coke? 'You have to drink a lot on a flight ma'm'

Doe maar dan. Onder de muziek van Bastille toch maar wat ingedommeld en wat overlegd hoe we het met mijn medicijnen gingen oplossen. Mijn rug snakte ernaar, maar ik wou er wel met mijn hoofd bij zijn als we de auto zouden ophalen. Ik had zo'n vermoeden dat hij te klein ging zijn en er weer wat geregeld moest worden. Bij Hertz is dat nooit gemakkelijk. Maar we hadden vorig jaar owv de miserie met de lekke band een grote voucher gekregen, dus die moesten we toch opgebruiken😉 Bij de series een nieuwe mooie reeks ontdekt: Underground. Het gaat over de slaven in het antebellum tijdperk. Doet me weer denken aan die mooie villa's die we zagen in 2013 en aan North and South.

Het begon toch lang te duren. We moesten wegens luchtverzakkingen ook dikwijls blijven zitten in de stoel en iedereen kreeg het wel lastig.

Dan maar weer wat verder getypt hier en eigen muziek opgezet tot ze met de laatste snack kwamen. Een warm broodje gevuld met tomaten en paprika en een warme cupcake. Ondertussen was het voor ons gevoel al 1u 's nachts, dus we aten het maar op om wakker te blijven🙄🤔 Thee en spuitwater erbij? Geen probleem, we kregen weer een blik🤗

Het laatste uurtje nog wat muziek geluisterd en meer dan 20 minuten getaxied eer we stil stonden. Precies of de vliegtuigen landen steeds verder en verder van de gate. Dan moesten we weer door de security. Dit keer verliep toch wel wat anders. Via een soort selfscans moesten we onze eigen paspoorten scannen, vingerafdrukken nemen en foto trekken. Daarna moesten we toch nog even langs een douanier. Die vroeg weer de gebruikelijke vragen wat we kwamen doen, nam nog eens onze afdrukken, ook van onze duim alleen deze keer en scande onze oogirissen. Marie-Laure moest dit jaar niks doen?! Dan naar beneden en onze valiezen kwamen net van de band. Oef, die hebben we ook al, toch altijd even spannend. Daarna nog een keer voorbij een veiligheidsagent die vroeg wat we kwamen doen en die gaf ons pas de stempel in alle 3 onze paspoorten. Wat een gedoe allemaal, maar uiteindelijk ging het nog vlot. We waren dan ook echt wel moe.

Uit de luchthaven gekomen, zagen we de bus naar de rentalcars net toekomen. Daar zaten wij als enigen op! Waar bleven die andere toeristen?!🙄

Bij Hertz was ook helemaal niemand aan de balie. Nu we Gold member zijn, stond onze naam mooi vermeld op het bord, maar we moesten toch even naar de desk ipv direct naar de wagen. Dat bleek zo omdat Luc ondertussen een andere CC heeft. Toen ik vroeg welke wagen we hadden, toonde hij een SUV voor 5 personen en plaats voor 2 grote en 2 kleine koffers. Mondig als ik ben 😉 zei ik dat we geboekt hadden voor 3 grote koffers en 2 kleine. En kijk, zonder aandringen kregen we een free upgrade van een standaard naar een fullsize SUV. Jippie!

We konden er direct naartoe. Hij is voor 7 personen, dus als we de zetels plat leggen, kan alle bagage achterin en heeft Marie-Laure de hele achterbank voor zich. Vorig jaar zaten ze zo daar met 3 😱

Het hotel bleek nog de grootste uitdaging want het ligt op de I 20 E en die East vond de GPS niet. Dus kwamen we op West terecht en hebben we bijna een uur rondgereden eer we het vonden. We kregen 2 flesjes water aangeboden alweer omdat we member zijn, maar we waren ondertussen 23 u op zodat we enkel de pyjama's en toiletzakken genomen hebben en gaan slapen zijn.

Het roadbook voor morgen had ik op het vliegtuig nog eens nagelezen: het belooft een drukke dag te worden....maar dat lezen jullie morgen wel.

Ik beloof het plechtig: de volgende verslagen worden zo lang niet🙄

Dag 0 : Lokeren- Düsseldorf

Hotel: Holiday Inn Düsseldorf Airport Aantal km gereden: 250 km Hoogste temperatuur vandaag: 20 °C

We dachten dat het vandaag wel redelijk rustig zou gaan met inpakken omdat we gisteren onze kledij al hadden klaar gelegd. Maar zoals iedere keer bleek ook dit keer de handbagage en elektronica de nodige tijd in beslag te nemen.
Rond 11 u hadden we voor beide vluchten ingecheckt. Het wordt weer een groot vliegtuig, een boeiing 777, met verdeling 3-4-3. En we kunnen eens gewoon een rij aan het raam nemen, omdat we maar met 3 zijn deze keer. Dat wordt nog wat aanpassen.
Onze koffers wegen maar rond de 15 kg, dus nog veel plaats en gewicht over voor op de terugvlucht. Ook nog een kwasi lege trolley nemen we mee als handbagage, kwestie van op alles voorzien te zijn 😁
De volgende uitdaging was om alle valiezen in de koffer van onze auto- nieuw sinds deze week- te krijgen. Na wat puzzelen lukte het, zelfs zonder een zetel plat te leggen! Marie-Laure blij want zij heeft nu de hele achterbank voor zich.
Op weg naar Düsseldorf zijn we ongeveer halverwege nog even gestopt bij de schoonouders. Schoonvader wordt morgen waarschijnlijk geopereerd, dus toch nog even het beste gaan wensen. En kijk, we kregen zoals daar de gewoonte is, een lekker stuk bosbessentaart.
Na wat bij te praten reden we zonder files verder naar Dusseldorf. We checkten in en konden de auto zoals afgesproken was parkeren op hun bewaakte parking. In de kamer stonden flesjes water en lekkere nootjes: komen morgen zeker van pas op de vlucht!
Iedereen wou zich nog douchen, dus besloten we om niet in het restaurant te eten, maar roomservice te bestellen, nl voor elk een pizza. Na het douchen werd hij gebracht en het smaakte want het was al 20u30 ondertussen.
Ik typte de blog vandaag in en we keken naar een serie op Netflix. Normaal krijg je maar 1 GB, maar toen ik de receptioniste herinnerde dat we HI member zijn, kregen we onmiddellijk de code voor onbeperkt. Wie niet vraagt niet heeft he.
Morgen krijgen we hier ook nog een licht ontbijt en om 8u brengt de shuttle van het hotel ons naar de luchthaven.

En voor de nieuwe volgers, wie foto's wil zien, kan klikken op het fototoestelletje bovenaan dit bericht.

4th of July

4th of July gaan we dit jaar echt eens speciaal vieren.
Gisteren hebben we immers tickets geboekt voor een baseballwedstrijd!
Na al die jaren werd het tevens wel eens tijd om dat Amerikaanse gevoel ook echt aan den lijve te ondervinden.
Er werd druk gezocht en ja hoor, het geluk was ons goed gezind.
Net op de dag als wij in Dallas zijn, vindt er een wedstrijd plaats!
Bovendien gaat het om een topmatch: Texas Rangers tegen Boston Red Sox.
En omdat ze op de nationale feestdag spelen, wordt het hele gebeuren afgesloten met vuurwerk!
Weer iets extra's om naar uit te kijken  🎇⚾

Shooting tickets!

Een shooting hoort natuurlijk bij Amerika.
Vorig jaar hebben we dit voor het eerst gedaan en we vonden het allemaal supercool.
Nu we op reis gaan naar de staat waar bijna iedereen een rifle in huis heeft, kon dit dan ook niet ontbreken in onze planning.
Veel zoekwerk bleek helaas nooit echt succesvol. Maar uiteindelijk bood groupon een interessante actie aan! Na een beetje uitzoeken hoe we het betalen via een Amerikaanse credicard konden omzeilen, hebben we dan ook niet lang getwijfeld.
Op 5 juli gaan we met z'n drieën schieten 👀