Dag 18: Tucumcari - Amarillo

Hotel: Drury Inn & Suites Amarillo Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag:  110 °F (43 °C)

Bijna alle auto's die hier vannacht geparkeerd stonden, sluit je met een toetergeluid. Daarom waren we al in de vroege ochtend een paar keer wakker geworden. Luc werd deze nacht ook nog eens gewekt door zijn iPhone. Maar het was een onbekend nummer. Je weet maar nooit dat het iemand van het thuisfront is, met een ander slecht nieuws...schoonvader is ondertussen ondertussen thuis en kan vanaf nu aansterken door de prima kookkunsten van schoonmama. Dus als jullie weer meelezen: veel sterkte (letterlijk😃) Het ontbijt was een beetje gek. Ze waren blijkbaar superbang dat iemand zou besmet worden met een of andere ziekte, want alles zat afzonderlijk verpakt in plastiekfolie: elk sneetje brood, elke appel,... De yoghurt kwam uit een machine: heel raar, maar er was granola ook, dus heb ik zo maar 2 kommen gemengd gegeten. Natuurlijk ook weer ei om de dag stevig in te zetten😉 Daarna was het auto inladen, frigobox en bekers met water en ijs vullen voor in de auto en Luc neemt steevast koffie. Die kan je dan in de namiddag verder drinken, want het is zo heet in de auto dat hij weer warm geworden is🤔 Vandaag vertrokken we weer naar Texas. Als eerste stond de state border line op het programma. We kwamen een bord tegen waar opstond dat dit de grens aangaf tussen New Mexico en Texas. Met een voet in elk van de staten trokken we een foto👍 en dan ook nog maar een normale vond Marie-Laure nodig.☺️ Een beetje verder stond 'entering central time zone', dus ineens een uur kwijt en onze klok vooruit zetten. Dan nog een bord 'welcome to Texas' 'drive friendly, the Texan way' heel wat borden om te trekken, maar he, je bent hier maar één keer! Een half uurtje rijden verder verlieten we de Interstate. Luc had nl opgezocht dat daar het midpoint van de route 66 lag. Ook daar enkele foto's getrokken. Het was wel leuk om te weten: we waren net in het midden van de route tussen Chicago en Los Angeles! Er was ook een souvenirshop met taverne aan (eerder omgekeerd) die echt nog route 66 stijl was zoals in de films. Heel cool om te zien! We kochten weer een magneet en plectrum en Marie-Laure vroeg of ze een postkaart als souvenir mocht (kennen 15- jarigen dat dan nog?😝) Het was wel een leuke met de route op kaart weergegeven en de belangrijkste steden als tussenstop staan er ook op vermeld. De man vroeg wel 5 keer of we toch niet van een van zijn slagroomtaarten moesten proeven: of hij wilde er snel van af, of hij vond dat enkele onder ons wat kilo's meer kunnen gebruiken😱 Van daaruit ging het weer via de Interstate naar Palo Duro Canyon SP. Hier ligt de tweede grootste canyon van het hele land! We werden tijdens de rit getrakteerd op live zingen van Marie-Laure, die bijan alle liedjes van haar favoriete satellietzender al volledig kan meezingen! Die jeugd toch👏 Onderweg kwamen we ook weer veel ranches tegen en eentje was tegen de weg aangelegen. Er stonden koeien, koeien en nog eens koeien! We schatten rond de 10000. Zoveel bij elkaar hebben we nog nooit gezien! Echt de max! We zijn even gestopt om te proberen er een deftige foto van te maken, maar toch zie je amper een klein deel. Toen de deur openging zei Marie-Laure direct dat ze al wist waarom ze nooit op zo'n ranch zou kunnen leven. De geur hing miles later nog steeds in de auto😃 In Palo Duro aangekomen moesten we 15$ toegang betalen, Marie-Laure telde hier als een volwassene. We kregen een plannetje mee van het park dat Luc natuurlijk ook al had gedownload en vertrokken de canyon in. Het was er ontzettend prachtig! Rode rotsen met groene beplanting. Een beetje zoals Zion NP, maar dan in de diepte. We konden afdalen tot in het dal, daar een loop maken en zo weer naar boven rijden. Onze eerste stopplaats was die waar je met een paard kon rijden. We zagen helaas al snel dat er niemand was. Het was veel te warm! Het was onze bedoeling om te paard de canyon te verkennen. Dat duurde een uur. Er hing echter een blad op dat omwille van de warmte er enkel nog met paarden kon gereden worden in de ochtend. Morgen zou dus nog kunnen. Ons ticket voor het park was enkel maar geldig voor een dag en je was dan nog niet zeker dat je mee kon ook. Dus lieten we dat maar zo. We konden wel tot bij de paarden, en Marie-Laure en Luc hebben er eentje geaaid. Voor Marie-Laure zou het een hoogtepunt van de reis zijn, maar ze nam het goed op! We zagen de paarden hun poten afwisselend opheffen, van de warme ondergrond. Dus het zou ondoenbaar zijn voor hen. Ik,vond het erg voor ml, maar niet voor mezelf: ik ging het in mijn broek doen van de schrik denk ik. Stel je voor dat jouw paard plots steigert..brrrr... We besloten om dan overal te stoppen waar we konden om zoveel mogelijk van de canyon te kunnen genieten. Bij het begin van de trails stond altijd een thermometer. Het was 44°C in de schaduw! Je deed de deur van je auto open en de warmte viel precies op je. Bovendien vlogen de dazen je om de oren en de benen. Wat een vervelende beesten. Ik dacht dat ze enkel aan het water zaten, maar dat was hier helemaal niet?! Marie-Laure en ik hebben ons direct volgespoten met de insectenspray die we eerder kochten. Toch kwamen sommige naar ons: echt ergerlijk. Luc had er weer geen last van. Lucky him. De zon stond hoog aan de hemel, en de rotsen staken er scherp tegen af. Elke viewpoint was al om ter mooier. Op het diepste punt kon je de Big Cave Trail doen, naar, inderdaad: een grot. Het was er druk, lees: nog 2 gezinnen tegelijk met ons☺️ Op het einde was het over grote rotsblokken naar boven klauteren. Ik zag een hele zware dame op teenslippers het doen, dus ik dacht dat kan ik dan ook wel. En inderdaad, naar boven was niet echt een probleem. In de grot boven was het gelukkig lekker koel. Maar ze was redelijk klein, dus je moest bijna direct naar beneden. Toen zag ik de dikke dame al sukkelen en uitglijden. Oh jee! Ze had als nagellak op haar tenen de Amerikaanse vlag😂 Toen zij volledig beneden waren, zijn wij ook vertrokken, stukje bij stukje. Ik hield me stevig vast aan de zijwanden en af en toe moest Luc me echt twee handen geven. Maar het was weer supercool. Naar het einde toe kreeg ik echter plots een pijnscheut in mijn been, niet te doen. Even gewacht en dan maar al mankend verder. Ik wist het direct: zenuw overbelast😩 we reden de canyon weer uit en bij de viewpoints heb ik nog gekeken, maar niet iedere keer de zware autodeur open en naar buiten voor een foto. Dat mocht een ander slachtoffer doen🙄 Op het einde deden we nog een klein wandelingetje naar een hutje waar vroeger een cowboy leefde. Wandelen deed wel goed, maar ik kon me maar geen houding vinden in de auto zelf. De pijn was naar mijn rug geschoten. Maar daar heb ik pijnstillers voor! Je zou bijna blij zijn, alhoewel het helemaal niet leuk was. Maar ik heb dus maar een morfinetje meer genomen en na een half uurtje voelde ik het al beteren. In de souvenirshop kochten we nog een magneet en we kregen elk een pin gratis! Jippie! Toen stond er nog een stop op het programma: Combined City. Een ludiek iets. Tractoren zitten voor de helft in de grond en staan allemaal bij elkaar. Een grappig zicht. Het ligt er ook echt geschikt, want we reden enkel voorbij boerderijen. Dan reden we door naar het hotel waar we ook morgen nog logeren. We krijgen weer 2 dagen apero en eten. Daar kon ik nu niet blijer om zijn! Eerst een uurtje platte rust op bed, dan eten en dan verder liggen terwijl we tv kijken en Scandal.

Dag 17: Alamagordo - Tucumcari

Hotel: Best Western Discovery Inn  Aantal miles gereden: 259 miles Hoogste temperatuur vandaag: 98°F

Vandaag was er weer scrambled egg bij het ontbijt! Joepie! Verder niet veel nieuws erbij. Marie-Laure blij dus met de crunchy speculoospasta waarvan we gisteren nog een extra pot gekocht hadden. We waren de enigen bij het ontbijt🤔 Op tv zagen we dat het de komende dagen gaat regenen. Dat zijn we naderhand al gewoon: elke dag een fikse regenbui. Onze eerste stop vandaag was Three Rivers Petroglyph Site. Er zijn 21000 petroglyfen te zien! Je kon er een wandeling van een mijl door maken, een heuvel op. We kregen eerst wat uitleg van een ranger, moesten dan cash de toegang van 5$ betalen, maar we kregen 25c korting mits we niet genoeg klein cash geld bijhadden.😃 Op een blaadje stonden 11 foto's van oude rotstekeningen die met een paaltje aangeduid waren op de trail, met een beetje uitleg bij. Men weet nog altijd niet waarom ze op deze berg tekeningen kwamen maken en waarom ze die bepaalde zaken tekenden. Het kan evengoed uit verveling geweest zijn bijvoorbeeld. Sommigen waren best mooi, anderen wat minder. Diegenen die niet vermeld stonden, vonden we het leukst. Er waren echt hele grote bij en ook fijne kleintjes. Wel knap dat het sinds 1500 voor Christus getekend is, en nog steeds allemaal zo duidelijk zichtbaar! We keerden langs een ander pad terug dan waar we geklommen hadden en zagen nog heel veel onaangetaste petroglyfen. De moeite, vooral omdat er hier zoveel bij elkaar liggen.
Daarna reden we verder naar Valley of Fires SP. Dat bestaat uit allemaal zwarte en bruine gestolde lava. Het was mooi maar het pad was een beetje braafjes vonden we. Gewoon een betonnen pad dat je moest volgen. We waren wel weer de enigen die de zon trotseerden om dit te doen👏. Luc trok weer ontzettend veel foto's, dus Marie-Laure zou ze vanavond niet uitkiezen zei ze zoals ze gisteren trouwens wel gedaan had. Dat was ik nog vergeten melden: het was haar selectie! ' dan staan er tenminste eens meer mensen op' - 15 jarigen hé😉 De tour tussen de lava was een rondje. Dus op het einde moesten we weer terug zigzaggend naar boven via het betonnen weggetje. Dus vond Marie-Laure er niks beters op dan de korte weg te nemen. Dat was zo veel leuker! Wij dus ook maar achter haar aan. Het ging nog sneller ook. Onze auto stond net geparkeerd aan een overdekt picknickpunt, dus hebben we hier gegeten met zicht op de lava.
Nadien reden we richting Tucumcari. Het lange rijden was geen straf: muziek luid, meezingen, blog al typen, en je zag vanalles langs de weg. Zo kwamen we oa een bord tegen dat meldde dat een bepaalde weg kon onderbroken zijn wegens testen met raketten?! Ik zag ook een graf in de tuin van al de ranches die we tegenkwamen en moest denken aan JR😉. Ook fata morgana's zagen we frequent. Er lag altijd precies water in de dalen op de wegen. Heel gek, want in Texas was dit dan ook echt zo. Hier, in New Mexico, dus niet én het is hier frisser. Onder fris verstaan we dan nog altijd 32°😱 Na een dikke twee uur altijd maar rechtdoor rijden zonder ook maar iets tegen te komen, geen tankstation, geen Mc, helemaal niks dus, werd de weg wel héél eentonig. Ik zag een afslag naar Ft Summer en wist dat Billy The Kid daar begraven lag. Dus even aan de kant gaan staan en gekeken op de gps, maar dan zouden we nog een uur langer onderweg zijn. We hebben wijselijk beslist hem daar vredig te laten liggen en hem geen bezoekje te brengen. Even later kwamen we eindelijk een waterpomp in werking tegen, die ook nog dicht bij de straat lag. Nu konden we eens goed zien hoe dat in zijn werk gaat. De wind doet de molen draaien, daardoor pompt de pomp water uit de grond dat via een aparte leiding in een reservoir terechtkomt. Van daaruit kunnen dan drinkplaatsen voor de koeien gevuld worden. Net toen we het een beetje beu werden, kwamen we een stukje op route 66 terecht. Oud motelletje en restaurantje gezien: altijd leuk. Zagen er wat vervallen uit, maar ze waren toch open! Van daaruit reden we de Interstate op en konden we wat sneller vooruit gaan.
We checkten mooi op tijd in en kregen weer een cookie. Na het uitladen, hebben we dat opgegeten en wat gesocialized. Het was buiten al bijna 40° C, dus we waren blij met de frisse airco in de kamer.
Naast het hotel is een K-Bobsteakhouse waar we gaan eten zijn.  Het smaakte superlekker bij iedereen!
Daarna zijn we nog wat route 66 gaan verkennen. Echte oude motelletjes gezien, zelfs een waar Clint Eastwood in gelogeerd heeft. (niet te geloven hoe vuil en aftands het is)
We hadden ook nog een route gevonden die ons langs murals loodste uit die tijd. Mooi gedaan! We reden door de buitenwijken en merkten dat de meeste mensen hier echt arm zijn en in woningen wonen die bij ons al lang afgekeurd zouden zijn.
Terug in de kamer typte ik de blog terwijl Luc en Marie-Laure zenuwen speelden met de kaarten.
Voor het slapen gaan keken we nog naar een aflevering van onze serie.
Veel gezien vandaag!

Dag 16: Alamogordo

Hotel: Hampton Inn by Hilton Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag:  93 °F

Wat een topdag vandaag! Het ontbijt was heel speciaal met cheeseomelet en aparte soorten cereals. Dus eigenlijk hebben we niet zo veel gegeten: een bagel met confituur en een potje yoghurt.
En natuurlijk koffie met vanille erbij.
Daarna reden we naar onze enige bestemming voor vandaag: White Sands NP.
Dit is de grootste plaats op aarde waar duinen zijn van gips. het is dus ook niet warm aan je voeten. 40% van het park mag je betreden, de andere 60% zijn eigendom van het leger.
De toegang wilden we betalen met cc, maar het bakje was kapot. Geen probleem zei de man: jullie mogen dan gratis binnen! Joepie, het begon al goed 😉
Er zijn niet veel trails. Eentje met een boardwalk, een hele lange van 8 km en een er tussenin. We besloten om die te doen.  We begonnen vlotjes met onze haren los en sandalen aan. Die gingen snel uit, want dat was door de gipsstructuur veel frisser aan de voeten. Er stonden oranje palen die we moesten volgen. Maar ze waren niet genummerd, dus het was soms een beetje zoeken waar er een stond. Na de eerste duin beklommen te hebben, wat geen sinecure was omdat je zo diep in het zand zakte, waren we al goed bezweet! Maar het uitzicht was fenomenaal! Overal waar je kon kijken zag je van het witte zand met af en toe een groene yucca ertussen. Echt geweldig mooi!
we hebben zo 3 km gestapt: duin op, duin af en maar zoeken naar de oranje palen...Niemand anders deed die trail: het was er ook veel te warm voor eigenlijk.  Maar achteraf zijn we dubbel zo fier dat het ons toch gelukt is! Meer kan ik er niet over schrijven, de foto's zeggen alles denk ik.
Van het hotel uit hadden we een soort van ronde sleeën meegekregen om van de duinen te kunnen glijden.
We zijn eerst met de auto tot het einde van het park gereden en daar hebben we dan gesleed. Ik was een beetje bang voor mijn rug, dus heb het maar 2 keer gedaan, maar Luc en M-L hebben meerdere keren de glijbaan geprobeerd. We hebben heel wat afgelachen toen! Echt super!
We hingen helemaal vol zand en zagen later pas hoe verbrand we eigenlijk zijn😊
Om af te sluiten hebben we nog de boardwalktrail gewandeld, die we na de vorige ervaringen saai vonden.
In de souvenirshop hebben we een magneet gekocht van dit fantastische park en zagen we dat die sleeën 10$ per stuk kosten. Dus leuk dat we die mochten gebruiken van het hotel.
Op de terugweg kregen we een klein beetje honger en hebben we bij Denny's, die hier echt is ingericht zoals je op tv altijd restaurants ziet, een sundae gegeten. Heerlijk!
Dan nog een bezoekje aan de Walmart gemaakt ook. We kozen elk een maaltijd om 's avonds op te warmen in de kamer.
Nadien hebben we een was ingestoken en hebben we in de jacuzzi van het hotel lekker ontspand. Nog enkele baantjes gezwommen zelfs ook. Iedereen de douche in, was uit de droger gehaald en opgevouwd en onze maaltijd warm gemaakt. Smaakte prima!  Het was ondertussen buiten weeral aan het gieten, dus maar goed dat we niet gewacht hadden tot 's avonds om de zonsondergang te zien in het park😎
We keken verder naar Scandal en genoten nog na bij de foto's van deze supertoffe dag!

Dag 15: Artesia - Alamogordo

Hotel: Hampton Inn by Hilton Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag:  93 °F

In Artesia, waar we logeren, is in het drinkwater de e-colibacterie aangetroffen. Je mag dus geen ijsblokjes of kraantjeswater meer drinken. Het hotel lost het goed op door iedereen te voorzien van kleine flesjes water. Voor mijn medicatie was dat wel handig deze morgen en voor tandenpoetsen ook. Het ontbijt was weer eens wat anders: panini's met ei en paprika op. Luc en Marie-Laure vonden ze superlekker. Ik koos eens voor een wafel met aarbeiendeeg en verse watermeloen erbij! Hmmmm, toch zalig altijd als je dat kan eten en er zelf niks voor moet doen. Ze hadden hier zelfs Nutella. Bij het uitchecken kregen we elk nog een zak mee met fruit in, water en een granolareep! Wat een goed hotel is dit. Onze verlengkabel hebben we nog niet dikwijls moeten gebruiken want bijna in elke lamp op de nachtkastjes en bij de lavabo's zijn er oplaadpunten en usbpoorten: zalig! We reden vandaag door the middle of nowhere naar Roswell. Onderweg zagen we helaas geen enkele jaknikker meer om een foto van te nemen😩 We kwamen wel weer een bord tegen dat we lifters best niet meenamen want dat het ontsnapte gevangenen konden zijn uit de gevangenis in de buurt😃 We kwamen al snel toe in Roswell. Hier is in 1947 een vliegend voorwerp neergestort.  In een officieel persbericht was er eerst sprake van een UFO maar dat werd een dag later aangepast naar een weerballon.  30 jaar later werd er echter toch weer gesproken over een buitenaards ruimtetuig en in 1998 verklaarde men dat het een spionageballon was.  Dit werd in 2006 weer aangepast: het zou een cockpitdummy zijn geweest met etalagepoppen. Door de vele verschillende verklaringen gelooft men hier echter dat het wel degelijk een UFO was. Er zouden hier zelfs meer ufo's gezien zijn vroeger. Er hingen ook allerlei foto's van toen. De laatste dateerde van in 1997. Het was best grappig, maar een geldklopperij. Je moest zelfs een sticker op je plakken om in de souvenirshop binnen te kunnen🙄 de inkom tot de tentoonstelling was 5 $. We zagen zo al dat er vooral veel tekst op plakkaten hing en hadden gelezen dat het niet echt de moeite was. We hielden ons bij de fluoroze sticker voor de shop dan maar. Luc vond nog een origineel souvenir: een magneet in de vorm van een plectrum met een alien op😃 De Mc Donald's een eindje verder was gebouwd in een ufovorm. Nu we er toch waren, kochten we ineens maar weer een large cola voor een $ ook. Sommige winkels hadden uithangborden met aliens op of poppen in die vorm voor hun etalage. Zelfs de straatverlichting had de alienvorm! Leuk om eens te passeren, maar van zodra we het dorpje uitreden was het weer het desolate landschap. Kan me best voorstellen dat daar testen uitgevoerd werden. Net zoals bij Area51. We reden verder naar Lincoln. Hier werd Billy The Kid gevangen gezet en is hij ontsnapt waarbij hij enkele politiemensen doodde. We kenden wel zijn naam, maar wisten niet echt goed wat er zich allemaal afgespeeld had. In het visitor center kregen we een folder waar dat duidelijk in uitgelegd stond. Luc heeft het voorgelezen en voor Marie-Laure en mij klonk het als een spannend verhaal. Beknopt komt het er op neer dat er in Lincoln 2 clans waren die elkaar op een bepaald moment begonnen vermoorden om niks eigenlijk. Dat was begonnen omdat er eerst maar één kruidernierswinkel was, waar iedereen dus alles moest kopen en die deed gouden zaakjes. Maar plots kwam er een tweede bij in het dorp, dus concurrentie. Zelfs de sheriff trok partij voor een van de twee. De vete escaleerde uiteindelijk. In een van beide clans zat Billy The Kid. Dat is trouwens een bijnaam die kreeg. Hij werd doodgeschoten toen hij nog maar 22 was. Het dorpje is maar een straat groot en de toenmalige president riep de straat zelfs uit tot most dangerous street of America! In die vetes had Billy TK en zijn aanhangers de sheriff doodgeschoten met 19 kogels. Om de vrede te herstellen verleende de gouverneur iedereen amnestie als ze met elkaar zouden overeenkomen. Behalve Billy TK, want die had de sheriff vermoord. Toen de nieuwe sheriff op een dag niet in het dorp was, waren er 2 cipiers voor 6 gevangenen, Billy TK was er een van en die zat de hele tijd gescheiden van de anderen. De ene cipier ging met de 5 gevangenen eten in het restaurant tov de gevangenis (nu een b&b). Billy TK vroeg aan zijn bewaker of hij toch ook niet even in de tuin mocht om frisse lucht te hebben. Dat was goed, maar helaas werd het de man zijn dood. Hij werd overmeesterd door Billy TK en doodgeschoten met zijn eigen geweer. Er was een merkteken op die plaats. Owv de geweerschoten kwam de andere gevangenisbewaker naar buiten gelopen. Die werd ook door Billy TK vermoord en zo kon hij ontsnappen. Na 5 dagen werd hij gevat en vermoord door politie. Eens je het verhaal wist, kon je je wel goed inbeelden wat er zich allemaal had afgespeeld. Je kon in de huizen binnenkijken en nog dingen uit die tijd zien. Nadat we hier veel langer hadden rondgehangen dan voorzien, vertrokken we met de auto naar Fort Stanton. We maakten ook nog een ommetje langs Smokey Bear Historical Park. Hier ligt de beer begraven die ze eens gered hebben bij een bosbrand, vandaar zijn naam. Hij was op dat moment al gedeeltelijk verbrand, maar heeft nog 26 jaar in de zoo verder geleefd. De beer staat altijd als symbool voor brandgevaar. Ook in scholen wordt hij gebruikt in de lessen ivm veiligheid. Na het leuke ommetje zetten we onze dagtrip verder. Onderweg zagen we de ene ranch na de andere met bijna allemaal zwarte koeien en mooie bruine paarden. In het fort werden we door een dominerende vrouw zowat gedwongen om een 10 minuten durende film te bekijken over de geschiedenis. Niet veel mee bijgeleerd. Enige leuke was dat we foto's zagen van Billy TK, de sheriff van toen ed. De militairen uit het fort moesten op een bepaald moment immers gaan helpen in Lincoln👀 Na de film gingen we met het plannetje snel naar buiten en deden onze eigen sneltreintoer. Er hing immers een onweer letterlijk boven ons. Het fort was heel groot, maar de gebouwen leken eerder op villa's. Het was dan ook gebruikt in WO2 om soldaten te verzorgen. Er was immers een hospitaal bij. Tot 1965 verbleven er tbc patiënten. de gebouwen De gebouwen waar we in mochten, hebben we allemaal bezocht. Het was wel eens leuk om te zien hoe een Amerikaans huis (van bv de officier commandant) is ingedeeld. Vooral de bergruimte is efficiënter dan bij ons. Moeten we misschien eens iets aan doen☺️ Toen we bijna bij de laatste blok waren, barstte het onweer los. We zijn snel naar de ingang gelopen, naar toilet geweest en toen naar de auto gelopen. We waren nog net niet nat. Luc en Marie-Laure hebben een muffin gegeten die we nog hadden en toen vertrokken we in een ruk door naar Alamogordo. We reden eerst door een bergachtig gebied met hoge pijnbomen overal. Het was skigebied stond overal aangeduid. Het deed denken aan Custer SP en aan Devils Pile NM. De dorpjes waar we door reden waren allemaal om ter cutiest. Overal waren winkeltjes die houtbewerkte zaken verkochten en zag je houten beren uitgewerkt. Eens we op de hoofdweg reden was het weer gedaan met kijken en blog typen😉 In het hotel konden we direct naar de kamer want we hadden op voorhand al ingecheckt. Een koffie met vanillesmaak, een cookie en de krant: even uirusten! Marie-Laure mocht kiezen wat we zouden eten en het werd Subway. Het smaakte weer voortreffelijk. Daarna namen we een douche en keken naar Scandal op de grote flatscreen. Zalig!

Dag 14: Van Horn - Artesia

Hotel: Hampton Inn & Suites by Hilton  Aantal miles gereden:  173 miles Hoogste temperatuur vandaag: 92 °F

Wat leuk, weer lekker warm roerei met toast, bagels, fruitsla en yoghurt. Alleen het zicht is minder😱 Nadat we uitgecheckt zijn, vullen nog wat bekers met koffie en water en vertrekken uit dit godverlaten gedeelte naar Guadelupe Mountains. Eigenlijk verbazingwekkend dat er überhaupt zo'n hotel nog was. De weg is kaarsrecht met bergen recht voor ons. Af en toe steekt een roadrunner de baan over. De zon staat al snel fel te branden. We nemen de afslag naar de trailhead voor de Devils Hall Trail. Het padje begon vlak, tussen gras, cactussen en stekelige struiken door. Soms ging het even bergop, dan weer naar beneden. Na een km ongeveer begon het moeilijker te bewandelen met af en toe een grote kei of een stuk van een rots ertussen. Het uitzicht was altijd even mooi. Het eerste deel was gezamenlijk met een andere wandeling. Op een bepaald moment moesten wij naar beneden. Dat was op zich al niet zo simpel: je moest zelf een beetje de beste weg zoeken. Dan kwamen we uit in een uitgedroogde rivierbedding. Wat was dit cool zeg! Allemaal witte keien en grote rotsblokken die schitterden in de zon. Je kon er niet naar kijken zonder zonnebril op. We moesten deze helemaal verder wandelen tot we aan een natuurlijke trap kwamen. Het was echt een heel eind. Soms moest je zoeken hoe je ergens over moest. Maar het lukte allemaal prima. Het was wel erg vermoeiend, gelukkig konden Luc en Marie-Laure telkens zeggen hoeveel miles het nog was en dan konden we daarmee weer een stukje verder. Mijn been begon te protesteren ook, dus hebben we even neergezeten tot de kramp weg was. Er was nergens schaduw. Toen we bij de staircase kwamen had ik gehoopt dat het een makkelijk trapje zou zijn, maar niks was minder waar! Je moest je voeten helemaal dwars zetten, anders gingen ze er niet eens op. Zo waren het een stuk of 20 naar boven. Daar moesten we langs een kleine poel en dan ging het weer verder tussen grote rotsen tot we aan een smalle canyon kwamen. Die wandelden we ook door en op het einde ervan kon je niet meer verder: eindpunt bereikt! We hadden er wel 1u en 45 min over gewandeld. En dan moesten we ook nog terug🤔 We dronken wat Powerade en begonnen vrij snel aan de terugtocht omdat een vervelende bij ons daar maar niet met rust liet. Die was soms nog enger dan de heenweg, vooral bij de staircase vond ik het beangstigend om daar 2 m boven de grond te staan op een dun richeltje... Bij de grote rotsen werd ik goed geholpen. Dat was wel nodig, want mijn linkerbeen had niet veel steun meer👀 we stapten eens we uit de rivierbedding waren goed door en uiteindelijk waren we 3 uur weg geweest. Op het bord zagen we naderhand dat er 3 tot 5u gerekend wordt, dus applausje voor onszelf! Er zat een blaadje onder de auto dat we ons betalingsbewijs niet achter de voorruit hadden liggen en we onze nummerplaat en geld in een daarvoor voorziene metalen box moesten deponeren, ofwel het nummer van onze parkpas moesten noteren en ook in die box steken. Toen we het gedaan hadden hebben we eens gekeken, maar geen enkele auto had iets liggen op zijn dashbord. Na een kort bezoekje aan het visitorcenter waar ze geen magneet hadden die we wilden, vertrokken we op weg naar Carlsbad. We aten wat noten, gedroogde cranberries in de auto voor comfortfood. Onderweg passeerden we de staatsgrens met New Mexico en moesten we de klok een uur terug draaien. Normaal gingen we in de grotten van Carlsbad NP 2 trails doen, maar Luc en Marie-Laure vonden dat ik me al overzet had met die lange wandeling, dat we wijselijk geopteerd hebben om er maar één te doen. We zagen al van ver dat het er heel druk was, not us kind of thing😩 De inkom van 10$ pp vonden we ook erg prijzig, maar goed, iedereen bezocht die grotten hier als ze in de buurt waren, dus doen wij het ook maar. We konden kiezen om een wandeling van een uur naar beneden te maken of met de lift naar beneden. Gezien we net zoveel gewandeld hadden, kozen we voor de lift. Daar konden we direct in en kwamen uit in de Big Room. Daar kon je dan via een asfaltpad een tour doen van anderhalf uur. De hal was heel groot en er hingen wel redelijk wat stalagmieten en stalagtieten, maar het wauw effect kwam niet echt. We stapten hoopvol verder, maar helaas werd ons enthoesiasme steeds minder groot. Er was veel te weinig verlichting om alle moois te laten zien. Af en toe was slechts iets verlicht. Jammer. Het was er wel heel erg groot, Amerikaans groot dus🙄 en het duurde allemaal wat lang. Uiteindelijk moesten we met de lift terug naar boven: wachttijd 60 minuten stond er. Pffff.....ik kon niet meer en heb me langs de kant gezet terwijl Luc en Marie-Laure verder aanschoven. Een aardige Amerikaan kwam naast me zitten. Hij had iets aan zijn knie en kon zo lang ook niet meer staan. We hebben gezellig gebabbeld over Trump, zijn persoon, zijn beleid, de sociale zekerheid, de belastingen, de doodstraf, vuurwapens ...echt heel erg interessant allemaal. De tijd ging voor mij zo snel voorbij en na anderhalf uur😱 kwam Marie-Laure me halen dat ik meekon met de lift. Met een handshake namen we afscheid. En in de auto had ik veel om te vertellen en om over te na te denken. Eerst wel een extra pilletje pakken 😥In de mailbox had ik een mail van Denny's gevonden waarmee we enkel vandaag een gratis bananasplit kregen bij aankoop van 2 voorgerechten. Op de weg naar het hotel lag er één, dus hebben we daar gegeten. Het smaakte zoals altijd daar superlekker. Het dessert hebben we met z'n drie gedeeld en we zaten nog propvol. Enkel als bediening hadden we een kluns van een jongen. Je verstond niks van wat hij zei, omdat hij zo stil sprak. Hij vergat ons drinken bij te vullen, keek nooit of we iets nodig hadden (de rekening bv?!) en ook de toiletten waren vrij vuil. Bij het afrekenen vroeg de manager zoals gewoonlijk of alles naar wens was en hebben we kort verteld. Prompt vroeg ze niet of we toch een tip wilden geven, maar deed ze 22% van de rekening! Leuke meevaller. Daarna was het eerst bij een mooie zonsondergang en later in donkerte naar het hotel te rijden. We zagen overal jaknikkers. Jammer dat ik ze niet kon trekken omdat het pikdonker was. De olie zit dus in New Mexico ipv Texas😉 Morgen een heel ander dagje, zonder parken maar met aliens😝

Dag 13: Big Bend NP - Van Horn

Hotel: Hampton Inn by Hilton Aantal miles gereden:  233 miles Hoogste temperatuur vandaag:  76 °F

De laatste nacht in Big Bend en meteen ook de slechtste. Om de haverklap was ik wakker 's nachts. We ontbeten zoals gisteren op het terras en genoten een laatste keer van het uitzicht. Daarna was het inpakken geblazen en op weg naar Big Bend Ranch SP. De ijsmachine was stuk, dus mocht je met je kleine ijsbeker uit de kamer ijs in de shop vragen. Maar dat was echt heel weinig.  Marie-Laure ging nog een keer en toen zei die vrouw dat er net iemand geweest was die wel erg op haar leek☺️ Het uitchecken verliep deze keer niet vlotjes. Toen we incheckten zei die vrouw dat ze AAA korting gaven, maar dat we dat moesten vragen bij het uitchecken omdat we dan pas moesten betalen. Vlgs deze vrouwen gaven ze dat echter niet. Een hele discussie, naar welke persoon ik dan wel gemaild had. Daar stond geen naam bij, dus ja...ze deed uiteindelijk 5$ van de dagprijs af. Belange na niet wat het moest zijn, maar ja, wat moesten doen. We sturen achteraf wel nog een mail en ik zet het zowieso op tripadvisor.😁 We reden Big Band Ranch State Park in. De eerst stop was bij Contrabondo movieset: er was niet veel meer te zien. Hier zijn nochtans enkele films opgenomen in de jaren 90. We konden wel tot aan de oever van de Rio Grande stappen en naar toilet. Het viel op dat er veel meer stroming op de Rio Grande zit hier. De wegen gingen erg op en neer met prachtige vergezichten. Er lagen overal afgevallen rotsblokken langs de kant en soms op een rijstrook! Af en toe was er een stoppunt met zicht op de rivier. Het was hard beginnen regenen ondertussen en toen we bij onze eerste trail van vandaag, de Closed Canyon Trail aangekomen waren, was het niet anders. We aten in de auto een chocoladekoek op en wat blauwe besjes en kijk, het klaarde helemaal op! Het was wel koud geworden ondertussen, dus de lange broeken maar aan. Die zat natuurlijk in de valies die onderaan lag, dus alle bagage naar de voorzetels verplaatst, broek eruit genomen en dan change of clothes. Gelukkig was er niemand anders, want het was geen zicht denk ik. Na een stukje vlak, op drassige grond, moesten we de torentjes van steentjes volgen die de weg aanwezen. Zo kwamen we de canyon in. Het was direct een heel mooi zicht en gaf je een nietig, vredig gevoel. De rotsen waren met wit gekleurd. Omwille van de regen liep er een smal riviertje in het midden. Daardoor moesten we soms langs de rotsen errond kruipen om verder te kunnen. Er zaten ook heel veel duizendpoten. Soms stonden er grote plassen en was het niet gemakkelijk om verder te gaan, maar dat maakte het net leuk. Hoe verder we erin wandelden, hoe smaller de kloof werd. Het was allemaal om ter mooist. Op het einde kwamen we aan een punt waar normaal de rivier moet stromen, maar dat was nu nog niet het geval. Omdat we wel niet verder konden daar zijn we teruggekeerd en het verveelde geen seconde. Deze keer moesten we elkaar soms een hand geven om ergens op te raken en het hoogteverschil te overwinnen. Geweldig allemaal! Marie-Laure en ik zweetten ons ondertussen wel kapot, dus toen we terug bij de auto kwamen was het weer eens omkleden🤗 gelukkig zijn we daar snel in 😉 We reden verder naar de volgende stop: Hoodoos Trail. Je zag ze al liggen vanaf de parking. Luc is er naar een toe gelopen en Marie-Laure en ik kozen voor het uitzichtpunt: dat bleek verder en steiler te zijn dan de hoodoos🙄 ze waren mooi, maar niet echt geweldig, waarschijnlijk ook omdat ze zo donker gekleurd waren en er een dikke laag van keitjes op lag. Verder stopten we dikwijls om een foto te nemen. Je zag die machtige Rio Grande in al zijn glorie. Alleen is hij wel vuil, overal dezelfde bruine kleur. We passeerden ook nog een oud fort. Dat was niet veel soeps. De kamers binnenin waren leeg, dus we hebben van de buitenkant gekeken en het zicht op de binnenkoer. Vanaf dan ging het zonder stoppen naar Van Horn, onze slaapplaats voor vannacht. Dachten we... Eerst kwamen we weer eens en borderpatrol tegen: iedereen moest van de weg en er passeren. Paspoorten weer klaar, drugshond rond onze auto en het achterraam moest naar beneden om Marie-Laure te bekijken. Ook weer een hoop vragen over wat we al gedaan hadden in het land enz. Maar we mochten verder😃 Even later stond er een state trooper aan de andere kant van de weg. En ja hoor, toen wij passeerden gingen zijn zwaailichten aan, hij draaide zich en we moesten aan de kant. We hadden te snel gereden😩 hij moest Lucs rijbewijs hebben, contract van de huurauto en ons postadres in België. Dan heb ik dan maar in een klein boekje dat hij me gaf geschreven (zo'n kladblokje). Hij ging naar zijn wagen om onze boete te schrijven en zou dan terugkomen. Oh jee! Marie-Laure zei al 'die meent het serieus hoor.' Hij zag er echt een strenge man uit. Maar kijk, hij kwam terug met een warning. Dus we komen er goed vanaf. Voor de rest van de rit toch maar opgelet. Alhoewel sommige stukken hier zo lang en eentonig zijn dat je niet snapt waarom je zo traag zou rijden. We kwamen niet veel tegen langs de weg, behalve wat koeien van ranches af en toe. Delen van de weg stonden soms volledig onder een water. Dus toch maar even met een stok checken hoe diep het was. Er staan ook overal palen in de diepste punten met een meetlat op hoe diep de paal onder het vuil zat. Tot plots in the middle of nowhere er een winkel van Prada langs de kant van de weg staat! Het blijkt te gaan om een kunstproject van in 2005. De collectie handtassen en schoenen is ook van toen. Het grappige is dat de deur niet eens open kan😱 We moesten nog een uurtje verder rijden en tegen 18u waren we in ons hotel. We hadden op voorhand de kamer al gekozen, dus het was maar sleutels ophalen en naar binnen. Eerst in de lobby een koffie gedronken met vanillesmaak😋 en een vers gebakken cookie erbij. Dan de auto leeg gemaakt en gevraagd waar er ergens iets was om te eten. Dat was heel simpel: één ding :fastfood! Naar de Mc Do dus om te gaan eten. Luc en Marie-Laure namen zich een groot menu, ik koos voor een slaatje ipv frieten en een speciale burger, nl met verse guacamole en gegrilde kip. Die was echt heel lekker! Daarna gingen we nog op zoek naar een supermarkt want mijn darmen waren overuren aan het kloppen (krijg je van al die sla zeggen ze me hier😩). Ook nog een fles wijn gekocht voor op de kamer en Marie-Laure vond alweer iets bij de schoolspullen🙄👏 Nadien hebben we de blog in orde gezet en nog naar Scandal gekeken op de grote tv. Hier zullen we vast veeeeeeel beter slapen!

Dag 12: Big Bend NP

Hotel: Chisos Mountain Lodge Aantal miles gereden:  74 miles Hoogste temperatuur vandaag: 99 °F

Ontbeten op het terras. Het was superrustig. Besproken wat we nog zouden doen vandaag en wat ev niet. Afstanden zijn hier moeilijk in te schatten. Soms gaat het sneller vooruit en soms trager door allerlei haarspeldbochten. De eerste trail voor vandaag is de Lost Mine trail. Er wordt gewaarschuwd om alle eten zeker in afgesloten bakken te doen of in de ijzeren bak die ervoor voorzien is van het NP uit. We steken dus alles eerst weg in de bakken onder de achterzittingen. Daar kan echt nog veel in. Het pad gaat dan steil omhoog tussen struiken door. Af en toe zijn er trapjes gemaakt met houten stokken. Op sommige plaatsen is er een scheiding gemaakt waar je echt over moet stappen. Waarschijnlijk hebben ze dit voorzien voor als het regent zodat het water dan tussen de struiken door afgeleid wordt en het pad redelijk bewaard blijft. Het is koud en Marie-Laure en ik doen onze trui aan. We klimmen steeds hoger en na 1,6 km hebben we het mooiste punt bereikt. We zien wolken rond de hoogste bergtoppen, rode rotsen in de hoogte en groene begroeiing eromheen. We trekken enkele foto's en als het begint te druppelen keren we terug. Afdalen gaat altijd sneller dan klimmen, dus ook al regende het, we waren toch niet echt nat. We hadden dan ook goed doorgestapt. We reden verder voorbij het visitor center waar we een magneet kochten en naar toilet konden. Daarna was het 20 mijl naar Boquillas Canyon Overlook. Af en toe stopten we langs de weg voor een foto. Bij de overlook had je een prachtig zicht op de de Rio Grande en Mexico. Je zag zelfs de huisjes daar. Onmiddellijk anders, allemaal in kleurtjes en met platte daken. We zagen een man met zijn paard de rivier oversteken. Even verder iemand met een hele kudde ezels. Mooi om zien! Op de parking was een standje waar Mexicanen zelfgemaakte dingetjes verkochten. Er stond een bus bij waar je geld moest insteken. Mensen deden dat allemaal, dus we kochten ook een leuk souvenirtje: een roadrunner gemaakt van pareltjes. Nog geen 10 minuten later stonden de Mexicanen er al: te noteren wat weg was en hun geld te tellen. Ze vroegen of we geen klein flesje cola bij hadden, dan krijgen we zo'n gemaakte schorpioen. Maar helaas hebben we enkel water bij. We smeerden een broodje voor elk en aten dat buiten op, met zicht op de rivier: gezellig! Daarna reden we naar de Boquillas Canyon Trail. Het was heet in de zon en we stegen weer fel om daarna af te dalen en bij de Rio Grande oever te komen. Een Mexicaan aan de overkant begon een serenade voor ons te zingen, maar we moesten geen boottochtje hebben. Toen zweeg hij en ging onder z'n afdakje zitten. Het was bloedheet en de oever was redelijk lang. Marie-Laure en ik hebben ons gewoon neergezet langs de kant en Luc ging nog een eindje verder. De terugtocht verliep weer vlotter, zoals altijd, ook al was de afdaling van daarnet nu een lang stuk klimmen. De hele tijd bleef je de oever zien, echt mooi! Ook een raar gevoel dat je beseft dat aan de overkant een ander land is! We vroegen ons af waar Trump die muur hier zou laten neerzetten🙄 We stopten nadien even bij Boquillas Crossing. Enkel hier kan je officieel de grens over. Het is geen politieagent, maar een ranger van het park die je helpt met het uitvoeren van de controles, want dat gebeurt allemaal machinaal. We zagen iemand binnenkomen en hij moest de hele elektronische procedure doorlopen die wij ook hadden moeten doen, aan dat scanapparaat met vingerafdrukken ed. Nadien wilden we naar Rio Grande Village rijden om daar een trail te doen, maar de weg was afgezet dus we konden er niet geraken. Uiteindelijk reden we naar de Hot Springs. Vroeger was hier een resort. De huizen staan er nog, maar zijn leeg vanbinnen. Het was hier gekend als kuuroord owv warmwaterbronnen die er zijn. Daar zijn we dan ook naartoe gewandeld. We hebben even getwijfeld, want zo proper zag het er niet uit, maar we hebben elkaar overtuigd om er toch in te gaan zitten met onze benen. Het is heerlijk warm water! We hebben er een tijdje gezeten maar we zagen donderwolken afkomen en zijn maar naar de auto gestapt. Maar goed ook, want de terugweg was net zoals de heenweg op gravel te rijden en heel erg smal. Langs de ene kant was afgrond, de andere kant rots. Net toen we hieruit waren begon het te gieten, steeds harder en harder tot je bijna niks meer zag! Het was heel gevaarlijk en de sporadische auto die we tegenkwamen had zijn knipperlichten aan. Dat hebben we dan ook gedaan en zijn zo tot aan de parking gereden van de lodge. Het was veel te hard aan het gieten om uit te stappen, dus hebben we in de auto bij het visitorcentor op wifi gezeten😃 Toen het over was hebben we ons een tas koffie gemaakt en ons taartje opgegeten. Het smaakte heerlijk na zo'n dag. Ik typte het verslag af, Luc deed de foto's, er werd nog gedoucht ook en toen zijn we gaan eten in het restaurant hier in de lodge. Nadien hebben we nog een serie gekeken. De eerste dag viel owv het ongedierte tegen, maar Big Bend NP is inderdaad een zeer gevarieerd en prachtig park!