Dag 9: San Antonio - Del Rio

Hotel: Best Western Inn Aantal miles gereden:  218,4 miles (351 km) Hoogste temperatuur vandaag:  99 °F (37 °C)

Nadat de wekker ging even de berichten gecheckt en dat waren er wel wat. Bedankt iedereen voor de reacties. Wij lezen ze heel graag 😃 Nog even vermelden dat we elke dag een heleboel foto's erop zetten. Deze kan je zien door op het fototoestelletje te klikken als je naar de blog zelf gaat. Dus niet in de mail die je krijgt met de melding dat er een nieuwe dag is aangevuld! Voor het ontbijt hadden we alles ingepakt en kwam de oplaadkabel van mijn gsm boven die we dachten dat ik vergeten was in Dallas. Dat vond ik op zich al raar want Luc controleert altijd heel secuur of er niks meer in de kamer ligt. Wie hem kent, kan zich dat wel inbeelden 😉 Gisteren had Marie-Laure ook eindelijk een zonnebril gevonden die haar wel aanstond, dus we zijn klaar voor de ongerepte streken in te trekken! Het ontbijt was vandaag een beetje minder, ttz geen fruitsla😔 maar wel pannenkoekjes, 2 soorten roerei ed. We worden het weer snel gewoon al die ontbijten. Soms schrik je er wel van hoe vuil sommige mensen soms zijn! Borden met eten op allemaal op elkaar stapelen, de helft van je eten niet opeten...vandaag was het echt erg. Zelfs de microgolf was smerig vanbinnen. En dat voor zo'n hotel. Ik vraag me af hoe die mensen thuis leven👀 Rond 10 u gaan we op pad. We komen steeds later op gang, maar ja, we zijn ook met 2 minder om te helpen stapelen: zullen het daar maar op steken☺️ Onze Tom Tom weigert vandaag om op de voorruit te blijven plakken: gelukkig doet de iPhone goed zijn werk. Misschien omdat de auto in een koele ondergrondse garage gestaan heeft? We zullen zien. Voorlopig hou ik hem maar op mijn schoot, samen met de iPad en soms nog de Canon ook👏 Net nadat we vertrokken zijn, kijken we samen even welke afslag we precies moeten hebben, en begint er plots een zwaantje te toeteren en naast ons te rijden....euh....is dit echt voor ons? We reden helemaal niet te snel en mooi op ons rijvak. Daarna kwam hij even naast ons rijden, riep iets dat we natuurlijk niet verstonden (we hebben nl satellietradio aanstaan😱) keek eens goed naar binnen en reed in spurttempo verder. Enige dat ik me kan bedenken is dat hij dacht dat we niet vast gegordeld zaten. Marie-Laure had nl haar voet tegen mijn kopsteun liggen - jeugd hé - en had die na het luid getoeter snel naar beneden gedaan. Ja, ze zijn precies streng in Texas. Op allerlei verborgen plaatsen zie je ook politiewagens staan. Ze zijn zo trots op Lone Star. Zelfs op de talrijke bruggen die gebouwd worden in de grootsteden staat de ster al. Het was een heel eind rijden naar Del Rio, onze slaapplaats voor deze nacht. Maar omdat het teveel zou vergen van mijn rug om in een keer door te rijden naar Big Bend NP hebben we die ingevoerd. Onderweg reden we door allerlei typische dorpjes zoals Amerika voorgesteld wordt in films en die bestaan uit een tankstation, een fastfoodrestaurant, oudijzerverzamelaars en nog wat van die gekke dingen. Er reed een hele tijd een trein langs ons en op het spoor stonden af en toe zonnepanelen. Misschien worden de wissels hiermee bediend? Overal zie je ook zowel de Amerikaanse als de Texaanse vlag broederlijk naast elkaar wapperen. Veel landbouw wordt hier niet gedaan, behalve maisteelt of velden met strobalen op zie je hier niks anders. Na een uur of twee rijden was elk stukje grond afgezet met draad en lag er een gravelweg langs. Allemaal privébezit van de ene ranch na de andere. Maar meer dan een toegangspoort zagen we niet. Hun domeinen moeten gigantisch zijn. Tegen de middag waren we bij het hotel en er was net een kamer gepoetst, dus we konden inchecken. Waren we alle bagage al kwijt. Daarna gingen we Amistad National Recreation Area bezoeken. Het is een heel uitgestrekt gebied met allemaal kleine weggetjes. Diablo East was de eerste die we reden. We kwamen uit bij een weg die het water inging. Ze hadden er twee boardwalks gemaakt zodat plezierbootjes er konden aanleggen. We zijn er een tijdje blijven zitten, met de voeten in het water: zalig! Echt genieten van de zon die nog te verdragen was. Het was er heel mooi. Witte rotsen met groene planten en cactussen staken af tegen het water van het meer. Er kwam ook net een boot toe die ze op het droge trokken, dus daar hebben we ook nog wat naar zitten kijken. Er kwam alweer borderpolitie voorbij ook, die een eigen boot te water liet. De volgende stop konden we enkel bereiken via een dirtroad. Even getwijfeld of we hem wel zouden doen want we willen geen lekke band meer meemaken zoals vorig jaar. Maar ja, het oog wil ook wat, dus we gingen er maar in. We werden beloond met een prachtig zicht! We zijn een stukje op de rotsen naar beneden gelopen, dat was goed te doen en gaf ons nog een zaliger gevoel! Er stond veel wind, maar dat paste in het geheel. Echt een aanrader dit deel! We reden verder naar Governor's Landing. Een kort pad leidde ons weer naar het meer maar dit keer onder een lange brug die erover ging. Van daaruit zagen we ook een authentieke spoorwegbrug die er parallel mee liep: heel mooi allemaal. Er waren ook enkele mensen aan het zonnen en zwemmen. Van hieruit wilden we de Amistad dam bezoeken. De ene kant is Amerikaans, de andere Mexicaans grondgebied. Onderweg kwamen we dikwijls borderpolice tegen, maar we werden nooit tegengehouden. Voor de zekerheid hadden we wel onze paspoorten mee genomen. Voor de dam was een grenspost. Je moest dus de grens al oversteken en de hele procedure doorstaan om bij de dam te raken. We wisten ook niet of we daar dan wel konden stoppen of hem goed konden zien. In de verte konden we heet Amerikaanse gedeelte zien, dus daar hielden we het maar bij. Dan maar op weg naar Rock Quarry. Daarvoor moesten we de brug over waar we net onder gestaan hadden. Als je de brug net over bent, kan je de auto rechts parkeren en van daaruit naar beneden wandelen. Hier werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht van de andere zijde, ook witte rotsen die in water afdaalden met begroeiing op. Omdat ik al sinds gisteren buikkrampen heb, besloten we bij Walmart medicijnen te halen. Ik had ze speciaal niet mee genomen van thuis: al genoeg andere verplichte mee, helaas. Alles is hier bijna te krijgen zonder voorschrift, maar jullie raden het al: buscopan is onder voorschrift! En bij ons net niet. Rare wereld soms. In elk geval kreeg ik iets anders mee dat hopelijk ook helpt. Luc kocht nog een lemontaartje en ik een pecantaartje voor in Big Bend NP bij een kop koffie op te eten. En Marie-Laure vond ook weer nog wat: sharpies, speciaal soort stiftjes die bij ons drie keer zoveel kosten. Wat een heerlijke winkel is dit toch 👏 Er was uiteraard ook weer een Mc Donalds waar ik een vruchtenijsdrank nam en Luc en Marie-Laure elk een ijskoffie. Het smaakte weer lekker. Toen we buiten kwamen vonden we het zelfs aangenaam warm, bij 37° 😃 Alles is relatief he. Er stond nog een ding op het programma: de afgebakende grens met Mexico zoeken. Via google streetview had Luc op voorhand gevonden waar het was en het imponeerde ons meteen: een hoog stevig hekken zo lang als je kon kijken! Echt impressionant. We hebben er een tijd naar staan kijken en zijn er dan een tijdje langs gereden. Dan kwamen we uit bij de grensovergang zelf. Richting USA stonden ellenlange files van personenwagens die allemaal door de controle moesten. Het deed ons terugdenken aan Tijuana. Maar daar stond toen (nog) geen hekken over de hele grens. Van een muur was nog niks te zien😉 Toen zijn we even naar het hotel gegaan om de blog te typen en al wat foto's te selecteren. We hadden immers nog geen honger. Tegen 20u zijn we pizzabuffet geen eten, hadden we langs de weg gezien en leek ons de beste optie. Andere restaurants waren allemaal de gebruikelijke fastfoodketens. We keken nog even naar een serie. Morgen naar Big Bend NP. Ik ben heel erg benieuwd want we logeren er 3 dagen. Lijkt me een beetje lang, maar we zien wel. Misschien komen er dus 3 dagen even geen updates, hangt af van het wifibereik daar😉
In elk geval zullen we geen honger lijden, we hebben onze voorraad pistolets mee 😊

Dag 8: San Antonio

Hotel: Drury Plaza Hotel San Antonio North Aantal miles gereden:  _ miles Hoogste temperatuur vandaag:  99 °F (37° C)

Vandaag eens een ander ontbijt, voor mij dan toch. Twee heerlijke kommen verse fruitsla en pannenkoekjes erbij. Verder weer het gewone ook natuurlijk zoals roerei, bagels, wafels etc. Zelfs aan yoghurt zijn we niet toegekomen vandaag. Vandaag werd een rustig dagje, dus op de kamer eerst gekeken of we de National Parkpass moeten kopen morgen of niet. We komen er net niet aan.  Nog wat berichtjes naar de kinderen thuis gestuurd: ene komt thuis, andere vertrekt op kamp. Maar ze hebben ons niet echt nodig want ze antwoorden niet🤔 Eigenlijk maar best zo 👍
We bezochten vandaag het NP San Antonio Missions. Het bestaat uit 4 verschillende missies op 4 verschillende plaatsen. Onderweg zagen we borden op de autostrade met de gegevens van een wagen die geseind stond. Heel raar. Politie vroeg om hen te bellen als je zo'n wagen zag rijden.
Na een half uurtje waren we bij de eerste missie: Mission Concepcion. Wat een verschil met The Alamo gisteren? Dit was echt wel een bezoek waard! Je kon de kerk bezoeken, en enkele aanpalende ruimtes waarin je de oorspronkelijke muurschilderingen nog kon zien. Echt heel mooi en koel ook natuurlijk. Er waren ook maar weinig bezoekers waardoor het geheel rust uitstraalde. Dat hoorde er helemaal bij.
Op naar de volgende missie van de dag: Mission San José. Dit was de grootste missie van dag. De kerk was klein en niet zo fantastisch, maar helemaal rondom stonden de huisjes nog overeind waarin de Franciscanen leefden. In sommige kon je in. Je kreeg een heel goed beeld van hoe het leven toen moet geweest zijn. De katholieken geven nu veel kritiek op de islam dat die de wereld wilden bekeren, maar als je dit hier ziet, waren zij in die tijd niet veel beter qua bedoelingen toch.  Het was al goed warm aan het worden, maar af en toe eens binnen kunnen of onder een pergola in de schaduw wachten deed deugd en maakte het draaglijk.
Als intermezzo hadden we een bezoekje aan een oud aquaduct uit die tijd gepland. We zijn niet voor niets bouwkundigen☺️ het wordt trouwens nog steeds gebruikt. In Europa zijn er veel grotere te zien van in de Romeinse tijd dan, maar hier kon je bovenin kijken en zag je het water stromen. Via sluizen in de zijkant werd de watertoevoer geregeld.
Op naar de derde missie van de dag: Mission San Juan. Marie-Laure hield het hier even voor bekeken: genoeg over moeten leren bij Geschiedenis dat ze niet de behoefte had om er 4 te zien🙄. Terwijl zij in de auto bleef, liepen Luc en ik er naartoe. Deze was een volledig wit gekalkte kerk, die gesloten was. Verder stond er niet veel recht, behalve een klein huisje waar blijkbaar nog iemand in woonde en die vroeg om niet te storen. Niet echt de moeite dus deze.
Voor we uitstapten bij de laatste halte hebben we elk wat stokbrood gegeten in de auto (met airco). De laatste missie van de dag was: Mission Espada. Hier was een lieflijk kerkje bij en wandelgang van daaruit naar...een souvenirshop. In het visitor center hadden we al een magneet gekocht, dus we moesten niks meer hebben. De tuin hier was mooi onderhouden en veel struiken staan in bloei. Blijft hier echt maar groen overal! Een bijzonder iets hier was dat er een kruisbeeld hing met een Jezusfiguur aan. Die had een windel rond zich dat gemaakt was van een T-shirt van Paus Johannes Paulus II dat hij geschonken had bij zijn bezoek aan de missie. Om 14 u waren we al klaar met alles voor vandaag: overkomt ons ook maar eens een keer.
De komende dagen rijden we richting wilderness, dus zijn we bij Walmart al boodschappen gaan doen. We hadden ook nog wat basic dingen nodig, die hier weer veel goedkoper zijn dan in België, dus het was al 16u eer we buiten waren. Meestal zit er een Mc Donalds in het warenhuis en Marie-Laure had zowaar zin in een cheeseburger. Voor 1$ kan je niet sukkelen, dus die nog eerst opgegeten - dat ging verrassend snel - en de maxi cola, ook 1$, nog eens gratis opgevuld en mee de auto in. Kan je je bij ons toch niet voorstellen zo goedkoop!
In het hotel toegekomen was het de bedoeling dat Marie-Laure nog wat zou gaan zwemmen. Ze waren echter net onze kamer aan het kuisen- wel laat, maar ja. In de gang hadden we gelukkig elk een device om te socialisen. Zoon veilig thuis geraakt, da's al iets. Toen de kamer 10 minuutjes later klaar was, reed Luc de kar naar binnen met alle boodschappen en frigobox op en de halve liter cola die daar op stond, viel dus om! Vloer id kamer nat, mijn handtas die ernaast stond kletsnat en 2 zakken met boodschappen in zaten vol cola en ijsblokken. Alles één voor één eruit gehaald dan maar en afgedroogd. Ach ja, kan gebeuren... Ondertussen was de zon achter de wolken en wou Marie-Laure niet meer gaan zwemmen.  Luc gaf de uitgaven in op laptop, ik typte de blog en Marie-Laure keek weer verder naar haar serie Prison Break. Dan nog foto's kiezen en het was alweer tijd voor het aperitief en dinner. Toch makkelijk als je zo niet meer buiten moet, vinden wij.
Na het eten keken we verder naar de serie Scandal. Een aanrader voor iedereen die van Amerika houdt! Het is een spannende serie over het reilen en zeilen van de Amerikaanse president en zijn entourage. Morgen richting middle of nowhere....

Dag 7: Austin - San Antonio

Hotel: Drury Plaza Hotel San Antonio North Aantal miles gereden:  104 miles (167 km) Hoogste temperatuur vandaag: 101°F (38° C)

Na een goede nacht en ongeveer hetzelfde ontbijt, vertrokken we stipt op tijd naar het State Capitol. Austin is de hoofdstad van Texas, dus wilden we dat wel bezoeken. Omdat het zondag is, is alle straatparking gratis, dus we stonden vlakbij. De koepel viel al van ver op. Het gebouw is lichtroze ipv wit. Toch misstond dat niet met het groene omliggende park errond. Eens door security waren we vrij om te stappen waar we wilden. Op het gelijkvloers stond een grote cirkel met weer een enkele ster in. Texas heet de 'lone star state' en daar zijn ze nog steeds erg fier op. Alles blonk dat het bijna schitterende aan je ogen. Ik vond het prachtig. Zelfs de treden van de trap hadden een zwart gelakt randje dat nergens afgesleten was! De koepel was net zoals in het Capitool in DC ook hier ook erg prachtig. We stapten via de mooie brede trappen naar het eerste verdiep. Daar konden we binnen in de chamber of representatives en net ertegenover (lees 100m verder dus🙄) lag de chamber of senate. Het zag er allemaal poepsjiek uit. Elk lid zit aan een aparte tafel met lederen stoel en telefoon. De leden komen slechts enkele keren samen op vaste tijdstippen ofwel als de gouverneur ze oproept. Ze stemmen wetten die enkel gelden voor de staat Texas. Beide kamers zijn evenwaardig en moeten elkaar proberen overtuigen. Er zat een vriendelijke mevrouw die ons het hele systeem uitlegde. De leden worden rechtstreeks door de Texanen verkozen. Zij zetelen niet ook nog eens in Washington, dat zijn 2 andere verkozenen. Best interessant om te leren hoe het er overal anders aan toe gaat. Op de tweede verdieping konden we een rondgang maken dichter bij de koepel en op de derde nog eens. Overal hingen schilderijen van de vorige gouverneurs en veldslagen die er geweest waren. Sinds 1836 is Texas een onafhankelijk land. Dat is het 10 jaar lang gebleven vooraleer ze aansloten bij VS owv financiële redenen. Na nog wat foto's van buitenaf reden naar het graffitipark. Dat viel ons wat tegen. Het is nochtans wel bekend want er kwamen veel mensen een kijkje nemen. Sommige tekeningen waren wel mooi. Er waren ook redelijk veel jongemannen bezig met 'spuiten'. Ze hadden allemaal een masker op. De geur kwam zelfs ons al tegemoet. Na een paar foto's zijn we vertrokken richting San Antonio, de laatste stad in Texas. Verder zullen het kleine gehuchtjes worden...ben benieuwd. Op weg naar San Antonio nog eens getankt. Dit keer was het slechts 1,89$. Zo gaat het goed! In San Antonio vonden we dicht bij het centrum een parking op straat. Dat was gratis omdat het zondag was. Geen idee waarom alle mensen dus maar aanschoven voor een betaalde parking van 15$?! De Alamo is de bekendste missie van Texas. Hier werd de strijd gestreden tot de onafhankelijkheid van Texas. Er stond en hele lange rij te wachten. De rij schoof redelijk vlot door en was onder een plantenpergola. We sloten dus ook maar aan. Wat een teleurstelling was het binnenin🙄 gewoon een kleine lege kerk met enkele lege zijnissen. Iedereen vond het blijkbaar allemaal prachtig. Misschien was het voor ons niet zo omdat we bij ons al mooiere gebouwen uit die tijd gezien hebben. We hebben ook nog even in de tuin errond gewandeld, maar daar was behalve heel veel mensen niet veel anders interessants te zien. We vervolgden onze weg dan maar verder naar de Riverwalk. Het was ontzettend heet, het zweet droop gewoon van je af. Bij 38° in de schaduw kan dat moeilijk anders😩 en wat kwamen we tegen? Een Starbucks! Hoera! Een frappucino kon er met dit weer wel in en binnen in de airco smaakte hij alweer erg lekker. We namen elk een andere smaak: ik had die met aardbeien, Luc met chocoladebrokjes in en Marie-Laure met marshmellows😋 Toen we afgekoeld waren trotseerden we dapper weer de hitte, maar niet voor lang. Er waren hier nl kledingwinkels. En ja, we zijn met 2 meisjes nu, dus we moesten toch eens binnen gaan zeker. Marie-Laure scoorde een tshirt en 3 shortjes. Zij blij natuurlijk. Uiteindelijk kwamen we toch bij de riverwalk zelf aan. Dat is een kronkelende rivier die door de stad loopt en waar je langs beide kanten kan wandelen. Alles is opgevuld met restaurantjes. Er stonden geregeld blazers met waterstuivers om wat koeling te brengen. Verder vonden we het allemaal erg druk en we zochten ook niks om te eten, dus we zijn gewandeld tot aan het Hard Rock Cafe waar Luc weer een pin kocht. Verder keken we uit naar een zonnebril voor Marie-Laure, maar ze vond nergens een leuke🙄 We stapten het stuk weer terug naar de auto en waren eigenlijk blij dat we eens zo vroeg in een hotel toekwamen. We hebben een hele ruime kamer en zicht vanaf de 7de verdieping: ook eens iets anders! Ik typte de blog, beantwoordde wat mails en Luc sorteerde al wat foto's. Om 5.30u kregen we weer een aperitief aangeboden en een maaltijd. We aten lekker Chinees. Daarna ging iedereen douchen en keken we samen naar een serie.

Dag 6: Houston - Austin

Hotel: Drury Inn & Suites Austin North Aantal miles gereden:  237 miles (381 km) Hoogste temperatuur vandaag: 101 °F (38 °C)

Deze morgen was ik net voor de wekker wakker. Ik heb dan ook meer dan 10u geslapen🤔 ik ben 's avonds doodmoe, maar we zullen dat maar op de medicatie steken zeker😉? Als ontbijt namen we hetzelfde als gisteren, M-L dus weer Nutella en bij mij smaakten een geroosterde bagel met rozijnen en vers roerei me prima evenals het yoghurtje nadien. Gek dat we overal altijd yoghurtjes zien van het merk Danone. Mag dat nog wel ingevoerd worden met het Trumpbeleid ? Gisteren stond er trouwens een echte republikein bij ons aan de spaceshuttle. Toen ik vroeg of het een replica was reageerde hij heel fel van 'ja natuurlijk, van Obama mochten wij de echte niet hebben' Ok dan... Na het uitchecken moesten we nog 'even' naar de Walmart. Ik ben ondertussen alweer gestoken door een insect, en Marie-Laure is er al in geslaagd om 2 zonnebrillen te verliezen deze reis😱 Ik vind mijn kabel niet meer om mijn gsm op te laden, die natuurlijk helemaal plat is, maar in de auto kan ik de oplader van mijn externe batterij gebruiken. Voorlopig kopen we dus maar geen extra oplader. We kopen nog een vers Frans stokbrood voor deze middag en zonder zonnebril (geen enkele voldoet aan de wensen) vertrekken we na een uur richting Austin. Van zodra we op de regionale wegen rijden verandert het landschap. Alles is mooi groen en geregeld staan er maisvelden. Echt een mooi zicht om door te rijden. Af en toe zien we een echte ranch zoals ik met herinner uit de serie Dallas van vroeger. De alleenstaande villa's liggen bijna altijd bij elkaar in een afgesloten compound. De villa's zijn echt gigantisch, maar de tuinen niet zo groot. Onderweg stoppen we bij het Brazos SP. Dat is bekend om zijn vele alligators. Een leuke stop dus, dachten we, en we betaalden de toegang van 7$ pp. We moesten ons zeker insmeren tegen de muggen want die waren overal in het park. Hebben dat nu juist niet mee omdat ik dat achterliet voor de 2 thuisblijvers. Geen nood, een spuitbus gekocht, er flink op los gespoten en vol goede moed vertrokken naar de eerste trail. Daar was het bloedheet dat we enkel tot een boardwalk stapten met zicht op het meer. En kijk, we zagen direct een alligator! Hoewel klein vonden we, maar het was er toch direct een. In het visitor center verderop zouden ze ons kunnen zeggen waar er vandaag de meeste te spotten vielen. Daar dus eerst even naartoe. En kijk, het was eigenlijk op die eerste trail, de 40 acre lake trail. En in het Elm Lake waar we nu waren, zaten er ook erg veel. Er zitten er 300 in het park, dus we zouden er zeker enkele zien. We konden bij een ranger ook nog even een alligatortje aaien van 10 maand oud. in de hitte wandelden we een deel van de Elm Lake Trail. Maar daar zagen we helemaal niks. Wel veel libellen en andere insecten verstoorden de rust, we waanden ons weer in Florida😱 Het uitzicht was wel adembenemend mooi met veel waterlelies die allemaal in bloei stonden. In de helft hielden we het voor bekeken en keerden terug. Mensen die van de andere richting kwamen hadden immers ook niks gezien. In de auto hebben we het lekker verse stokbrood opgegeten. Buiten was het veel te warm en vloog er vanalles rond je hoofd. We beslisten om toch maar de 40 acre trail te wandelen, al was het maar om wat beweging te hebben. En voila, niet lang na het begin zagen we eenzelfde soort alligator zitten als eerst. We wandelden verder onder een hete zon zonder ergens schaduw en kwamen iets voor de helft van de loop aan bij een uitkijktoren. Marie-Laure voelde zich niet goed, dus zij en ik blijven op een bankje zitten kijken naar al het moois in het water voor ons. Het zicht was heel adembenemend. Daarna stapten we in een steviger tempo verder en Marie-Laure ontdekte nog een alligatortje. Daarna ging het pad verder door een bos. Daar liepen we wel in de schaduw, en die was echt wel welkom, maar we mochten niet naar boven kijken! Overal spinneraggen, echt verschrikkelijk. Luc liep dus even voor ons uit en bewoog met zijn hand de hele tijd op en neer om ze allemaal weg te doen. 👍👏 Toen begon de lange rit naar Austin waar het volgende hotel ons opwachtte. Ook hier was apero en eten inbegrepen, dus we wilden toch wel op tijd daarvoor toekomen. Onze Tommie gaf echter aan dat het meer dan 4u rijden was. De andere app maps.me gaf maar 3u aan, wat we op voorhand ook berekend hadden. Onderweg hebben we nog eens getankt. Dit keer nog goedkoper dan vorige keer: 1,95$ per gallon! Dan was het rijden en nog eens rijden, 3u aan een stuk. Niet veel te zien langs de weg, maar hoort erbij als je ergens wil geraken natuurlijk. In het hotel kwamen we net op tijd toe voor het eten. Het was er dan ook superdruk. Toch smaakte het allemaal weer. Dan hebben we de auto leeg gemaakt en na een kwartiertje vertrokken we alweer om de vleermuizen te zien uitvliegen vanonder een brug. Ze zijn de grootste stedelijke kolonie van Amerika met 1,5 miljoen!
we vonden een parkeerplaats heel dichtbij en ook al stond de brug van waar je de vleermuizen het best kon zien al goed vol, konden we nog een vrij plekje vinden. Het wachten duurde lang en het was nog altijd 35°...Toen de zon onderging om 8.30u was het veel beter en eindelijk kwamen de vleermuizen eruit. Ze waren wel met veel, maar zeker niet zoveel als gezegd in de gids. Foto's trekken was heel moeilijk, want ze kwamen net onder ons vanonder de brug gevlogen, maar vlogen 2 meter er weer opnieuw onder en kwamen er dan definitief uit aan het einde van de brug.
Een beetje raar dat ze zo vliegen. Voor ons viel de hele belevenis een beetje tegen, de Amerikanen rondom ons vonden het blijkbaar allemaal wauw en fantastic:  voorkeuren verschillen 😉
Nadien reden we weer naar de kamer, namen nog een cola zero mee en een thee uit de lobby, selecteerden de foto's en keken nog een aflevering van een serie.
Morgen verkennen we de stad en rijden weer verder.

Dag 5: Houston

Hotel: Drury Inn & Suites West Energy Corridor Aantal miles gereden:  88 miles (142 km) Hoogste temperatuur vandaag: 100 °F (38 °C)

Een ander hotel, dus een ander ontbijt. Weer even wennen. Veel warm eten, maar 's morgens gebakken aardappelen gaat er bij me echt niet in. Ik probeerde dan toch maar eens de oatmeal omdat ik dat thuis als ontbijt neem, maar in de hotels ziet het er telkens uit als dikke pap. Het smaakte nog redelijk, maar het kon niet tippen aan het verse roerei. Marie-Laure had de pot Nutella mee genomen, want de andere zaken vindt ze niet lekker 🙄 Luc bakte zich een wafel in de vorm van de staat Texas😱 wat zijn ze hier fier op hun staat, dat valt ons echt overal op. We waren er helemaal alleen, dat was ook eens een aparte belevenis. Daarna de frigobox ingeladen met ijs en drank en tegen 8u waren we al op pad. Ze hebben hier het systeem dat er eigenlijk 2 autostrades naast elkaar liggen: op de ene moet je betalen, de andere niet. De oprit die we namen gaf ons echter geen keus, dus waarschijnlijk zijn we wel door camera's gedetecteerd en moeten we bijbetalen als we de auto inleveren. Onze auto is voorzien van een pass die geactiveerd wordt als je onder zo'n camera rijdt. Het was toch al file op de weg, dus we deden er 20 minuten langer over dan voorzien. We kwamen om net over 9u toe bij het NASA air and spacecenter en konden de dichtsbijzijnde parking bij de ingang nemen die er was. Er was een enorme hal waar allerlei technologisch hoogstaande spelletjes getest konden worden. Dat zagen we eerder al wel een paar keer, dus we besloten om de 'speciale' zaken hier eerst te doen. Zo reden we de rode route met een soort treintje. Er was nog niemand, dus we konden er direct op. We reden door het hele NASA gebied, een dorp op zich. Echt megagroot! Ondertussen kregen we uitleg over wat er in alle gebouwen die we passeerden, gebeurde. De ene deed onderzoek naar Mars, de andere onderzoek ivm eten in de ruimte, nog een ander naar gewichtloosheid enz. Uiteindelijk kwamen we bij een grote hall waar we konden uitstappen. Van daaruit kregen we een begeleide tour achter glas. We konden daardoor neerkijken op de toestellen waar de astronauten trainen voor het ISS.  Dit was hier immers nagebouwd.  Ook zagen we toestellen waarin de astronauten testen uitvoeren. En dat zijn er heel wat! Het was fantastisch om allemaal te bekijken. We konden zelfs Orion bekijken, NASA's nieuwste ruimteschip om naar Mars te vliegen.  We kregen ruimschoots de tijd om foto's te nemen en op je eigen tempo alles te bekijken. Op de terugweg naar de hall was er nog een stopplaats. Daar kon je kiezen of je uitstapte of niet. Wij wel dus en dat bracht ons in een reusachttige hall waar de Saturnus V raket stond opgesteld. Wat is die groooooooot! We konden er helemaal rond wandelen en alles goed bekijken. Het was geen replica, wat alles nog veel cooler deed overkomen. Ze werden gebruikt om de Apollomissies de ruimte in te sturen. Er werden er slechts 3 gerecupereerd, waarvan dit dus een is. De 5 motoruitgangen konden zelfs niet samen op de foto, zo gigantisch is ze. Nadien namen we het treintje terug naar de hal. We hadden al gezien dat buiten een boeiing met daarop de spaceshuttle opgesteld stond. Dit is de enige plaats waar je in allebei in kan. Dat werd dus onze volgende halte. Het was alweer goed heet en we moesten ongeveer 4 verdiepingen hoog met de trap. De lift kon ook, maar daar we doen we niet aan mee he 🤗 De spaceshuttle zelf was een replica. Voor ons niet zo erg, want we zagen al 2 keer een echte. Maar wat is het er klein binnenin! Alles binnenin was wel origineel.  We zagen de lockers waar ze hun gerief inlegden, de wc, hoe ze rechtstaand moesten slapen, de luchtsluis naar buiten en het oranje pak dat ze daarvoor aan moesten doen. We vonden het allemaal geweldig. Een verdieping lager konden we in de grotere binnenruimte lopen, die diende als opslagplaats voor satellieten die ze in de ruimte zouden plaatsen. De Hummble is daar de meest gekende van. We konden ook in de boeiing die wel nog origineel was en volledig omgebouwd om de spaceshuttle te kunnen transporteren. Een probleem daarbij is het gewicht. De spaceshuttle zou het dak van de boeiing indeuken. Daarom werden er slechts 6 stoelen van businessclass bewaard en al de rest verwijderd. Vooraan werd de neus van het vliegtuig extra geladen en rondom werden er op 3 plaatsen stalen ringen aangebracht. Best interessant en het werd visueel heel duidelijk uitgelegd ook. Hierna besloten we om de blauwe route met het treintje te rijden. Daar stond ondertussen, het was al 12u, een rij met 40 min wachttijd. Dat werden er uiteindelijk 60. Ondertussen regende het ook nog, maar wij stonden onder een afdak en tegen dat het aan ons was, was het alweer over. De uitleg was in het begin een beetje hetzelfde, maar dan konden we in een ander gebouw dan voorheen naar binnen. 86 trappen moesten we op om uiteindelijk in een klein auditorium te komen waar we mochten zitten in soort filmzetels. Wij zaten op de eerste rij👍 en hadden een formidabel zicht op de controlekamer. Hier werd de eerste landing naar de maan gecoördineerd, verder alle Apollomissies, Giminimissies en enkel spaceshuttles. Vanaf 1992 wordt ze niet meer gebruikt. Er net onder hebben ze een nieuwe gebouwd met moderne apparatuur. Zolang als er mensen in de ruimte zijn, moet er minstens één iemand aanwezig zijn daar. Sinds 2000 is er dan ook altijd iemand in de controlekamer geweest.  Niemand mag die ruimte dan ook bezoeken om het personeel niet af te leiden of te storen. De film Apollo 13 werd trouwens ook hier opgenomen en de zetels waarin wij zaten ook. Moeten maar eens opnieuw bekijken dus. De man die ons de uitleg gaf, vertelde het heel wezenlijk, net alsof je er zelf bij was. We vonden het echt de max en het wachten zeker waard! We namen het treintje weer terug en waren net op tijd om een film te bekijken over het ISS. Althans, we dachten dat het een film was, maar het was een vrouw die uitleg gaf over oa wat het leven 6 maanden in de ruimte met je doet. De meeste astronauten hebben problemen met verhoogde druk achter hun ogen owv het wegvallen van de zwaartekracht. Je bloed wordt niet meer naar beneden gevoerd. Het is dus erg belangrijk om veel te sporten zodat hun spieren die krachten kunnen overnemen. 2 u per dag is een minimum🤔 De snelheid waarmee de shuttle vliegt is trouwens 8 km per seconde. Ze maakten een leuke vergelijking: als je het vliegtuig naar Parijs zou nemen in Houston, zou je er na 17 minuten al zijn! Dat zouden we wel zien zitten😃 Voor de astronauten in de ruimte heeft dit wel tot gevolg dat ze per dag 16 keer de zon zien opgaan. Gek allemaal, maar wel leuke weetjes. Nadien wilden we nog één ding doen en dat was een film bekijken over het project Orion waar NASA nu mee bezig is en missies naar Mars. Het was een adembenemende film die je soms het gevoel gaf dat je het zelf beleefde. De plannen die ze hebben zijn geweldig. Er zijn al duizenden kandidaten die zich opgegeven hebben om op Mars te willen leven. De eerste reis zou met 4 astronauten zijn en die zijn er nu al voor aan het oefenen! Een enkele reis zal minstens 6 maanden duren. Wie wil dat nu? Firma's die hierin investeren zijn oa Boeing en Xspace. Deze laatste is van Elon Musk, de oprichter van Tesla, tegenwoordig erg populair. De souvenirwinkel hebben we ook nog even bezocht en tenslotte keerden we na bijna 7u bezoek naar het hotel terug. Het begon weer te gieten, net toen we ingestapt waren. Toch reden we even naar het Hard Rock Cafe omdat Luc daar collectables van spaart. En kijk parking voor de deur en de zon kwam er weer door. Na de aankoop van de pin, reden we terug naar het hotel. Omwille van de ondertussen weer hevige regen, was er overal file. Dat gaf mij de kans om de blog al uit te typen.😉 In het hotel dronken we net als gisteren een aperitief met wat taco's en cheesesauce en aten we daarna Mexicaanse tortilla's. In de kamer kozen we uit de massa foto's er enkele uit voor de blog en keken nog wat Netflix vooraleer we gingen slapen.

Dag 4: Dallas - Houston

Hotel: Drury Inn & Suites West Energy Corridor Aantal miles gereden:   283 miles (455 km) Hoogste temperatuur vandaag:  98 °F (37 °C)

Deze nacht wakker gebeld door de dochter die haar uitslag had gekregen van haar examens. Met een goed resultaat en dat zelfs mét een hersenschudding! PROFICIAT meid, we zijn fier op jou! Toen de wekker ging konden we er dan ook nog niet uit, dus we hebben nog een halfuurtje langer geslapen. Toen werd het wel echt tijd om op te staan en te ontbijten want vandaag wachtte ons een lange autorit naar Houston. Het fruit was op, maar speciaal voor mij gingen ze nog wat gepelde sinaasappelen in partjes snijden: lekker! Luc en Marie-Laure gingen nadien de koffers naar de auto brengen, terwijl ik de frigobox klaarmaakte. Daarna moest Marie-Laure ettelijke keren om ijs lopen eer hij volledig gevuld was. Andere jaren was dat ook Victor zijn taak en deden ze het samen. Om 10u vertrokken we met al heet weer. Het is al 28°C. Het is een hele tijd op de autostrade rijden. Het valt ons op dat het overal mooi groen is, nergens verdorde gebieden. Ook het typische Texaanse accent hebben we niet gehoord. Hoe verder we van Dallas reden, hoe duurder de benzine werd. Op een gegeven moment moesten we echter toch tanken, dus dat deden we voor 2,199 $|gallon. Hij aanvaardde geen enkele postcode die we ingaven, dus moest er bij de cashier betaald worden. Die stelde 40$ voor. Uiteindelijk bleek 35$ genoeg en stortte ze het verschil terug op de cc. Een kwartiertje later kwamen we toe bij de eerste stop van vandaag: Texas Prison Museum. Een klein museumpje, goed om de rit te breken. Zoals de naam al zegt, ging het over de oudste gevangenis van Texas in Huntsville. We zagen de pakken van de beambten en gevangenen, dingen die gevangenen gemaakt hadden ed. Het,meest confronterende was een elektrische stoel die echt gebruikt was! In een etalage toonden ze de spuiten die gebruikt worden om nu de doodstraf uit te voeren. Bij allebei de methoden zijn de gevangenen trouwens pas dood na de derde actie. Het voltage bij de elektrische stoel werd telkens gewijzigd omdat de gevangene anders gewoon terplekke zou verbranden. Nooit bij stilgestaan eigenlijk... Er waren ook originele aanplakbiljetten te zien 'wanted dead or alive' van Bonnie & Clyde. En je kon verhalen lezen van gevangenen die in Dead Row gezeten hebben, hun laatste woorden, wat ze vroegen voor laatste maaltijd,... Een cel zoals ze nu zijn, was nagemaakt en daar kon je in. Die is echt wel klein! Nadien zijn we naar de huidige gevangenis zelf gereden. Het is de oudste van Texas. We zagen de bewakers op de hoeken in de torens zitten en konden de ruimte in kijken waar de familie moet wachten als een gevangene vrij gelaten wordt. De doodstraf wordt hier nog steeds uitgevoerd. Daarna reden we nog een beetje verder naar een kerkhof waar gevangenen werden begraven wiens lichaam niet door familie werd opgehaald. Dat waren er heel wat en op de grafsteen stond ook hun gevangenisnummer. Op onze weg naar Houston reden we ook nog voorbij het standbeeld van Sam Houston. Het is het hoogste standbeeld van een alleenstaande persoon in heel Amerika. Het werd al snel drukker en drukker op de weg en we besloten even van de autostrade af te rijden om bij de Mc Donalds een ijsje te eten. De sundae's van Luc en mij en de Mc Flurry met Oreo's smaakten weer. Het valt ons trouwens op dat in dit deel van het land ook echt veel zwaarlijvige Amerikanen wonen, vooral zwarten ook. Nadat Marie-Laure weeral snel wat gesocialised had met de vriendinnen zijn we naar het hotel gereden. We zaten waarschijnlijk in spitsuur want het was stapvoets verkeer. En onze Tom Tom wist ook niet goed waar we precies moesten rijden op de snelweg, zodat we maar kozen om er zonder snelwegen te raken. Dat lukte prima, want we reden letterlijk ernaast en zagen dat er veel file was. Er zijn in Texas heel veel wegenwerken en veel nieuwe rijbanen bijgekomen. We zullen onze Tom Tom toch eens moeten updaten. Een tip misschien voor wie na ons komt.😉 Aperitief en avondeten is inbegrepen vandaag en morgen, dus dat is makkelijk. Ook de hele dag je eigen popcorn maken kan. Dat vindt er hier eentje leuk natuurlijk😉 In het hotel hebben we eerst dus geaperitiefd, gegeten en ondertussen besproken wat we morgen gaan doen. Dan in de kamer nog de blog op pc gezet, foto's uitgezocht en naar Last Kingdom gekeken op Netflix. De eerste avond dat we daar eens tijd voor hadden deze vakantie😱 Morgen Air and Space Centrum: ben benieuwd!

Dag 3: Dallas

Hotel: Hampton Inn & Suites by Hilton Aantal miles gereden:  72 miles (116 km) Hoogste temperatuur vandaag:  95°F (35 °C)

De wekker ging voor iedereen veel te vroeg af deze morgen. Maar een lekker ontbijt pepte ons snel op. Iedereen koos weer een beetje hetzelfde als gisteren. Enkel het vers fruit was alleen voor mij bestemd: ananas lusten de andere 2 hier nl. niet😩 Ze bakten zichzelf een lekkere wafel in de plaats.
Ik typte nog snel het verslag van de baseballwedstrijd af en we vertrokken een half uur eerder dan de planning naar Fort Worth. Daar vonden we direct een gratis parking in de winkelstraat, dus dat was al mooi mee genomen. Bekend voor zijn cowboys en longhornkoeien zag het er best gezellig uit. Wel een beetje een tourist trap, maar we zijn op vakantie, dus het hoort er gewoon bij. Het gaf ons ons een beetje het Texasgevoel dat we hoopten te zien hier.
We bezochten eerst de rodeo. Die wordt enkel op vrijdag en zaterdag gehouden, dus past niet in ons reisschema. Maar het was nu eigenlijk nog leuker. We liepen er helemaal rond en konden overal dicht bij. Ook waar ze de stieren in een hok klaarzetten vooraleer ze de arena in gaan. Het was er alleen bloedheet! Als je daar zo een hele avond moet zitten, in een overdekte hal...
Daarna konden we via een overloop langs de openluchtstallen lopen waar de koeien gekeurd kunnen worden door de kopers vooraleer er een veiling plaatsvindt. Nu waren de meeste leeg, maar wel leuk om te zien. In het visitor center konden we naar het toilet. Krijg je van al dat drinken meenemen in de auto 's morgens😃 Er tegenover kon je vanaf een uitkijkpunt de longhorns zien liggen in de wei. Het was nog te vroeg voor de 'parade' dus zijn we naar de auto teruggelopen en hebben koud water uit de frigobox gedronken. Dat deed deugd! Daarna was het tijd voor de Cattle Drive. Enkele ruiters te paard leidden de longhorns door de straat. We hadden wel gedacht dat het er veel meer zouden zijn en er wat meer tempo in zou zitten,  maar het was wel leuk om even naar te kijken. Na 10 minuten was de show ook al gedaan en konden we vertrekken naar het volgende dat op onze planning stond: de Swift Armour fabrieksite. Voor de fans van Prison Break: hier werden de scènes opgenomen van in de gevangenis in Mexico. Het terrein is afgesloten en ligt er erg verlaten en verwaarloosd bij. Maar aan de ramen, die de ramen van de cellen voorstellen in de serie, hangen nog steeds dezelfde witte doeken. Marie-Laure die de reeks opnieuw aan het bekijken is, vond het erg herkenbaar en leuk om zien 😃 Alles werd dan ook weer uit de kast gehaald om toch maar de beste foto te trekken 😳
We vervolgden onze weg naar het Bureau of Engraving and Printing. Er zijn maar 2 plaatsen in de hele USA waar het geld gedrukt wordt, en dit is er dus een van. Er was strenge beveiliging. Je mocht echt niks mee binnen nemen en een luidspreker riep op de parking al af dat je alles in de auto moest laten, ook gsm's. Er mochten nergens foto's getrokken worden. Met een soort golfkarretje werden we naar de site gebracht. Daar hebben we eerst een film bekeken van hoe het geld gedrukt wordt. Wat een soort beveiligingen er allemaal inzitten! Echt onmogelijk om dit allemaal na te maken. Nadien kregen we een audioguide en konden we via een looppad achter glas boven de machines de hele fabriek doorlopen en bij elk nieuw deel in het productieproces kon je naar uitleg luisteren. Daar ligt wat geld bij elkaar zeg! Heel cool om te zien, maar ook voor het personeel zelf is het superbeveiligd. Alles is verdeeld in een soort secties die afgebakend zijn met blauwe hekkens. In een sectie werken maar enkele mensen en de deuren waren allemaal op slot. Aangezien alle briefjes een nummer krijgen nog voor ze eventueel afgekeurd worden, is het onmogelijk briefjes mee naar huis te smokkelen. Na een paar souvenirs gekocht te hebben, namen we het karretje weer terug naar de parking.
We reden een eindje verder naar ShootSmart. Via groupon hadden we een bon gekocht. We hadden recht op een private lane en mochten schieten zolang we wilden en met welke geweren we wilden ook. Eerst begonnen we, net zoals vorig jaar in LA, met een gewone revolver. Dat vind ik nog de engste dingen, omdat ze zo klein zijn. Marie-Laure was er snel mee weg en vond het allemaal weer heel cool. Toen onze munitie op was, gingen we ruilen voor een automatisch geweer. Dat leek er al meer op 🙄 Het laden en ontgrendelen vind ik nog het meest enge, je weet toch maar nooit dat het al zal afgaan. De terugslag van het automatische geweer, een Springfield voor kenners van type AR15 was serieus fel, dus gelukkig hadden we hiervoor maar 20 kogels genomen. Ons laatste geweer was een automatische M15 met rood laserlampje dat duidelijker je target aangaf. Dat ding woog echter kilo's. De 50 kogels joegen we er samen toch nog snel door en na de nodige foto's en filmpjes gemaakt te hebben, reden we richting hotel. We zagen het onweer al in de verte hangen en net toen we begonnen rijden op de autostrade barstte het in alle hevigheid los.
Omdat we nog altijd niks gegeten hadden na het ontbijt besloten we kortbij het hotel te eten bij Golden Corral. Daar kan je vanalles en nog wat kiezen in buffetstijl.  Het ene smaakte beter dan het andere, maar de dessert vielen allemaal erg in de smaak met de chocoladefontein, suikerspin en yoghurtijs 😉
Met een veel te volle maag vertrokken we naar het hotel waar we nog een koffie dronken.
Terwijl ik douchte heeft Luc onze valiezen gehersorteerd zodat ik nadien onmiddellijk kon beginnen typen en foto's sorteren.
Morgen verlaten we Dallas richting Houston.