Dag 9: San Antonio - Del Rio

Hotel: Best Western Inn Aantal miles gereden:  218,4 miles (351 km) Hoogste temperatuur vandaag:  99 °F (37 °C)

Nadat de wekker ging even de berichten gecheckt en dat waren er wel wat. Bedankt iedereen voor de reacties. Wij lezen ze heel graag 😃 Nog even vermelden dat we elke dag een heleboel foto's erop zetten. Deze kan je zien door op het fototoestelletje te klikken als je naar de blog zelf gaat. Dus niet in de mail die je krijgt met de melding dat er een nieuwe dag is aangevuld! Voor het ontbijt hadden we alles ingepakt en kwam de oplaadkabel van mijn gsm boven die we dachten dat ik vergeten was in Dallas. Dat vond ik op zich al raar want Luc controleert altijd heel secuur of er niks meer in de kamer ligt. Wie hem kent, kan zich dat wel inbeelden 😉 Gisteren had Marie-Laure ook eindelijk een zonnebril gevonden die haar wel aanstond, dus we zijn klaar voor de ongerepte streken in te trekken! Het ontbijt was vandaag een beetje minder, ttz geen fruitsla😔 maar wel pannenkoekjes, 2 soorten roerei ed. We worden het weer snel gewoon al die ontbijten. Soms schrik je er wel van hoe vuil sommige mensen soms zijn! Borden met eten op allemaal op elkaar stapelen, de helft van je eten niet opeten...vandaag was het echt erg. Zelfs de microgolf was smerig vanbinnen. En dat voor zo'n hotel. Ik vraag me af hoe die mensen thuis leven👀 Rond 10 u gaan we op pad. We komen steeds later op gang, maar ja, we zijn ook met 2 minder om te helpen stapelen: zullen het daar maar op steken☺️ Onze Tom Tom weigert vandaag om op de voorruit te blijven plakken: gelukkig doet de iPhone goed zijn werk. Misschien omdat de auto in een koele ondergrondse garage gestaan heeft? We zullen zien. Voorlopig hou ik hem maar op mijn schoot, samen met de iPad en soms nog de Canon ook👏 Net nadat we vertrokken zijn, kijken we samen even welke afslag we precies moeten hebben, en begint er plots een zwaantje te toeteren en naast ons te rijden....euh....is dit echt voor ons? We reden helemaal niet te snel en mooi op ons rijvak. Daarna kwam hij even naast ons rijden, riep iets dat we natuurlijk niet verstonden (we hebben nl satellietradio aanstaan😱) keek eens goed naar binnen en reed in spurttempo verder. Enige dat ik me kan bedenken is dat hij dacht dat we niet vast gegordeld zaten. Marie-Laure had nl haar voet tegen mijn kopsteun liggen - jeugd hé - en had die na het luid getoeter snel naar beneden gedaan. Ja, ze zijn precies streng in Texas. Op allerlei verborgen plaatsen zie je ook politiewagens staan. Ze zijn zo trots op Lone Star. Zelfs op de talrijke bruggen die gebouwd worden in de grootsteden staat de ster al. Het was een heel eind rijden naar Del Rio, onze slaapplaats voor deze nacht. Maar omdat het teveel zou vergen van mijn rug om in een keer door te rijden naar Big Bend NP hebben we die ingevoerd. Onderweg reden we door allerlei typische dorpjes zoals Amerika voorgesteld wordt in films en die bestaan uit een tankstation, een fastfoodrestaurant, oudijzerverzamelaars en nog wat van die gekke dingen. Er reed een hele tijd een trein langs ons en op het spoor stonden af en toe zonnepanelen. Misschien worden de wissels hiermee bediend? Overal zie je ook zowel de Amerikaanse als de Texaanse vlag broederlijk naast elkaar wapperen. Veel landbouw wordt hier niet gedaan, behalve maisteelt of velden met strobalen op zie je hier niks anders. Na een uur of twee rijden was elk stukje grond afgezet met draad en lag er een gravelweg langs. Allemaal privébezit van de ene ranch na de andere. Maar meer dan een toegangspoort zagen we niet. Hun domeinen moeten gigantisch zijn. Tegen de middag waren we bij het hotel en er was net een kamer gepoetst, dus we konden inchecken. Waren we alle bagage al kwijt. Daarna gingen we Amistad National Recreation Area bezoeken. Het is een heel uitgestrekt gebied met allemaal kleine weggetjes. Diablo East was de eerste die we reden. We kwamen uit bij een weg die het water inging. Ze hadden er twee boardwalks gemaakt zodat plezierbootjes er konden aanleggen. We zijn er een tijdje blijven zitten, met de voeten in het water: zalig! Echt genieten van de zon die nog te verdragen was. Het was er heel mooi. Witte rotsen met groene planten en cactussen staken af tegen het water van het meer. Er kwam ook net een boot toe die ze op het droge trokken, dus daar hebben we ook nog wat naar zitten kijken. Er kwam alweer borderpolitie voorbij ook, die een eigen boot te water liet. De volgende stop konden we enkel bereiken via een dirtroad. Even getwijfeld of we hem wel zouden doen want we willen geen lekke band meer meemaken zoals vorig jaar. Maar ja, het oog wil ook wat, dus we gingen er maar in. We werden beloond met een prachtig zicht! We zijn een stukje op de rotsen naar beneden gelopen, dat was goed te doen en gaf ons nog een zaliger gevoel! Er stond veel wind, maar dat paste in het geheel. Echt een aanrader dit deel! We reden verder naar Governor's Landing. Een kort pad leidde ons weer naar het meer maar dit keer onder een lange brug die erover ging. Van daaruit zagen we ook een authentieke spoorwegbrug die er parallel mee liep: heel mooi allemaal. Er waren ook enkele mensen aan het zonnen en zwemmen. Van hieruit wilden we de Amistad dam bezoeken. De ene kant is Amerikaans, de andere Mexicaans grondgebied. Onderweg kwamen we dikwijls borderpolice tegen, maar we werden nooit tegengehouden. Voor de zekerheid hadden we wel onze paspoorten mee genomen. Voor de dam was een grenspost. Je moest dus de grens al oversteken en de hele procedure doorstaan om bij de dam te raken. We wisten ook niet of we daar dan wel konden stoppen of hem goed konden zien. In de verte konden we heet Amerikaanse gedeelte zien, dus daar hielden we het maar bij. Dan maar op weg naar Rock Quarry. Daarvoor moesten we de brug over waar we net onder gestaan hadden. Als je de brug net over bent, kan je de auto rechts parkeren en van daaruit naar beneden wandelen. Hier werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht van de andere zijde, ook witte rotsen die in water afdaalden met begroeiing op. Omdat ik al sinds gisteren buikkrampen heb, besloten we bij Walmart medicijnen te halen. Ik had ze speciaal niet mee genomen van thuis: al genoeg andere verplichte mee, helaas. Alles is hier bijna te krijgen zonder voorschrift, maar jullie raden het al: buscopan is onder voorschrift! En bij ons net niet. Rare wereld soms. In elk geval kreeg ik iets anders mee dat hopelijk ook helpt. Luc kocht nog een lemontaartje en ik een pecantaartje voor in Big Bend NP bij een kop koffie op te eten. En Marie-Laure vond ook weer nog wat: sharpies, speciaal soort stiftjes die bij ons drie keer zoveel kosten. Wat een heerlijke winkel is dit toch 👏 Er was uiteraard ook weer een Mc Donalds waar ik een vruchtenijsdrank nam en Luc en Marie-Laure elk een ijskoffie. Het smaakte weer lekker. Toen we buiten kwamen vonden we het zelfs aangenaam warm, bij 37° 😃 Alles is relatief he. Er stond nog een ding op het programma: de afgebakende grens met Mexico zoeken. Via google streetview had Luc op voorhand gevonden waar het was en het imponeerde ons meteen: een hoog stevig hekken zo lang als je kon kijken! Echt impressionant. We hebben er een tijd naar staan kijken en zijn er dan een tijdje langs gereden. Dan kwamen we uit bij de grensovergang zelf. Richting USA stonden ellenlange files van personenwagens die allemaal door de controle moesten. Het deed ons terugdenken aan Tijuana. Maar daar stond toen (nog) geen hekken over de hele grens. Van een muur was nog niks te zien😉 Toen zijn we even naar het hotel gegaan om de blog te typen en al wat foto's te selecteren. We hadden immers nog geen honger. Tegen 20u zijn we pizzabuffet geen eten, hadden we langs de weg gezien en leek ons de beste optie. Andere restaurants waren allemaal de gebruikelijke fastfoodketens. We keken nog even naar een serie. Morgen naar Big Bend NP. Ik ben heel erg benieuwd want we logeren er 3 dagen. Lijkt me een beetje lang, maar we zien wel. Misschien komen er dus 3 dagen even geen updates, hangt af van het wifibereik daar😉
In elk geval zullen we geen honger lijden, we hebben onze voorraad pistolets mee 😊