Dag 19: Amarillo

Hotel: Drury Inn & Suites Amarillo Aantal miles gereden:  211 miles Hoogste temperatuur vandaag: 101 °F

Wat een drukte bij het ontbijt vandaag! We hebben een half uur langer geslapen en dat maakt het hele verschil blijkbaar. Ik had gisteren nog naar een aflevering van Suits op mijn iPad gekeken. Ik heb gezien dat je in het vliegtuig seizoen 6 al kan bekijken, dus moet ik zorgen dat seizoen 5 afgekeken is natuurlijk😃 En Scandal dat we samen bekijken is ook weer verrassend #serieverslaafd, I know☺️ Mensen vulden bij het ontbijt ganse thermossen met koffie: benieuwd wat die van plan waren te doen vandaag. Wij reden een hele eind naar Caprock Canyon SP. Na een kwartier was iedereen precies van de aardbol verdwenen en konden we weer goed doorrijden, zoals we het graag hebben. Een half uur later kwamen wevhelemaal niemand meer tegen. We reden nog door een 'town' Silverton dat enkel bestond uit wat vervallen huizen, garageboxen (net zoals je op Discovery Channel soms ziet en waar je een bod kan doen op de inhoud) en een kerk met natuurlijk de tekst 'I love Jesus'😃 Na anderhalf uur rijden kwamen we toe bij het SP. We betaalden bij het visitorcenter 12$. Hier telde Marie-Laure weer wel mee: ene keer wel, andere keer niet, ach ja. We kregen een route mee en de ranger zei dat we om 14u zeker gedaan moesten hebben met alle trails. Het was toen al 100°F waar wij waren en in de vallei was het 15° warmer. Okay! Met de auto deden we de route: hele mooie rode rotspartijen en in de vallei een uitgedroogde rivier. Het zicht was alweer prachtig. We stapten dan ook bij het eerste viewpoint uit voor een foto, maar het stikte van de dazen. Echt vreselijk, nog erger dan gisteren. Ik ben dan ook niet meer uitgestapt. Luc en Marie-Laure hebben nog twee keer geprobeerd om ze te trotseren, toen gaven ook zij het op. Het was uit de auto best een grappig zicht om hen te zien springen en slaan en zo toch nog te proberen een deftige foto te verkrijgen😃 Plots zei Marie-Laure: 'kijk, rechts!' Wij dachten dat het om het aantal dazen ging dat bij haar op de venster zat, want het was al zo'n spelletje bij wie er meer zaten. Maar nee, wat zagen we staan in al zijn glorie? Een bizon die aan het drinken was! Ohhhh! De max! We trokken snel een foto en toen gebeurde nog iets leukers: hij stak de straat over, net voor onze auto. Stonden we daar helemaal alleen met een bizon voor de auto. Echt supercool! Deed ons denken aan Custer SP en Yellowstone. Marie-Laure herinnert zich daar niks meer van, toen was ze 10... Toen hij uit het zicht was reden we verder de vallei in en kijk, wie kwamen we weer tegen een bocht verder? Inderdaad, 'onze' bizon! En weer stak hij de straat voor ons over. Echt geweldig. Daarna passeerden we een hele weide met prairiedogs. Het zijn lieve kleine diertjes. Ze maken holletjes onder de grond en als ze rechtop zitten, zijn ze echt schattig. Heel gek dat ze op die plek allemaal bij elkaar leven en elders in het park niet meer. Na de nodige foto's, uit de auto😉, reden we verder tot het diepste punt. Prachtig allemaal om te zien. Maar waar was die kudde bizons nu? Was die ene verstoten ofzo? Dat wilden we wel weten eigenlijk. En kijk, het laatste klopt waarschijnlijk want toen we bijna weer boven waren, zagen we aan een meer een hele grote kudde in en rond het water staan. Er waren veel kalfjes bij, echt geweldig! Hier zaten geen dazen meer, dus raampjes open en trekken maar! Nog een paar meter verder gereden, nog een beter zicht en dus opnieuw een reeks foto's zo ging het een tijdje verder. Toen zagen we dat je een deel langs het meer kon rijden ook. Dat deden we natuurlijk en kijk: net alsof het voor ons was, kwamen er een heel deel naar boven geslenterd en staken de straat over. Net voor onze auto! Hoe fantastisch was dit wel niet zeg! Deze dag kon niet meer stuk. Marie-Laure was ook al helemaal happy😍 We reden nog wat verder en er kwamen nu ook kalfjes uit het water. Magnifiek! Op het einde kwam je aan een klein loopje waar picknickplaatsen voorzien waren. Wat zagen we bij de eerste? Juist: een bizon! Je zal daar maar aan het eten zijn🤔 Luc parkeerde zich en stapte uit! Marie-Laure direct achter hem aan. . Ik zag ze foto's trekken en dacht ja, zo wil ik er ook wel een. Dus ik ook uit de auto. Toch niet helemaal op mijn gemak probeerden we hier onze selfie van de dag te trekken. Ondertussen waren ze er al met meer toegekomen. Rechts van mij hoorde ik echt luid grommen, steeds luider en luider. Dus op een bepaald moment rende ik de auto in. En die andere maar lachen met mij! Rennen kan ik trouwens niet, dus het zal wel een grappig zicht geweest zijn😃 Er kwam nog een auto aan die ook stopte. Wij zijn toen teruggekeerd. Maar we konden niet verder: er was weer een rij aan het oversteken. Sommigen kwamen uit het gras uit net naast onze auto! Ik vond het best creepy die bizons met hun hoorns net naast onze motorkap te zien. Op de foto's lijken ze ook verder weg dan in het echt. Ik riep nog: 'straks staan wij hier vast!' En ja hoor, ook achter ons begon zich een rij te vormen. We waren letterlijk omsingeld! OMG! Wat supercool om mee te maken, maar helemaal gerust was ik er toch niet in. We trokken dan maar veel foto's en filmpjes. Marie-Laure hing al uit het achtervenster om een selfie te trekken (neeeee, niet doen!) en dan nog eens want hij was niet goed genoeg enz. Oh jee. Tot er net aan de passagierskant aan de achterkant twee mannetjes met hun oren in elkaar begonnen te vechten. Toen zei ze ook dat het nu wel genoeg geweest was. Ondertussen kwam er langs voren een recht op ons af, steeds dichter en dichter! Gelukkig stapte die dan naast onze auto en wachtte tot de kalfjes overgestoken waren. Daarna konden we voorzichtig verder rijden. In het visitorcenter kochten we een potlood en een kleine stenen bizon. Meer hadden ze niet, maar we wilden toch een herinnering aan dit ongelooflijke park. Ook moest iedereen nog eens naar toilet (nee, niet van de schrik, zij waren niet bang geweest, enkel ik...jaja) voor we de terugreis inzetten. Het was ondertussen 14u, dus pilletjestijd voor mij, maar...we waren de rugzak vergeten! Ik had gisteren m'n voorraad nog aangevuld😥 hoe konden we nu zo stom zijn? We besloten om dan richting hotel te rijden. Daar ligt de Cadillac Ranch die we zowieso nog wilden bezoeken vandaag. De andere zaken waren route 66 stuff, maar dat hadden we gisteren ook al gezien. We reden weer door boerenlandschap waar de balen hooi overal mooi opgerold op de velden lagen. Soms stonden er lege tractors bij, best een grappig zicht. Precies of iemand zou er wel in stappen en verder doen. Onderweg tankten we ook nog eens bij het enige tankstation dat we tegengekomen waren op de heenweg. Hier kost het 2,09 per gallon. Het hotel is maar een kleine omweg en ik hield het niet meer, dus ga ik snel naar de kamer en neem weer wat extra... Toen ik beneden kwam, hadden ze al een cola zero voor me klaar gezet. Kon mee in de auto en na enkele minuten komen we bij de Cadillac Ranch. Het is eigenlijk helemaal geen ranch, maar 10 wrakken van cadillacs die ze schuin in de grond gestoken hebben. Ze zijn volledig versierd met graffitti en het ruikt er fel naar de verf. Marie-Laure en Luc vonden al snel een bus waar nog wat in zat en spoten onze naam. Dan kreeg Marie-Laure van een lieve dame nog een bijna volle bus. Op de laatste auto spoot ze onze stad en een groot hart eronder dat ze helemaal nog kon volspuiten. Ze vond het superleuk om te doen! Luc spoot nog even de naam van zijn lievelingsgroep ( rara voor de kenners ) en 'Linkin Park', omdat de zanger daarvan de dag voordien overleden is😥 Er waren heel wat mensen, dus het was een beetje zoeken voor goede foto's. Er stond heel wat wind ook, dus het was oppassen dat je niet onder verf kwam te zitten. Je zag ze immers zo door de lucht vliegen. Na dit intermezzo reden we naar het hotel terug. Cola mee, platte rust, tv aan, foto's op laptop gezet en dan gaan aperitieven en gaan eten. 900 foto's vandaag...dat werd nog een helse klus. Maar het was een supertoffe dag!